All Chapters of หวางเฟยของข้าเมื่อใดเจ้าจะเข้านอน: Chapter 51 - Chapter 60

จิ้งถีที่ดูชมมาพักใหญ่หลังเดินตามจื่อฟางเข้ามายามที่นางคุมคนจากห้องเครื่องยังตำหนักนำของว่างและน้ำชาเข้ามาที่ลานชมจันทร์แห่งนี้ แล้วเขาอดนับถือน้ำใจที่ดูจะสู้อดทนของฉีหวางเฟยตัวน้อยเสียมิได้เพราะการถือกระบี่ที่ก็มิใช่จะเบาเพราะกระบี่คู่กายฉีหวางนั้นทั้งขนาดและน้ำหนักต้องมากพอดียามออกศึกจึงสะบั้นชีวิตศัตรูมาจนนับไม่ถูก แต่หลัวเหม่ยเหยากลับไม่ปริปากบ่นสู้ทนตวัดมันตามที่ท่านอ๋องเก้ากำชับสั่งสอนอย่างตั้งอกตั้งใจถึงจะไม่คร่องนักแต่ก็ดูออกว่านางพยายามอย่างยิ่ง"หน้าเจ้าแดงมากแล้วพักก่อนเถอะเสี่ยวเหยา"เพราะเขามองเห็นเพียงสองสีจึงเพิ่งจะเริ่มเห็นชัดว่าใบหน้าของ"เด็กน้อย"เปลี่ยนเป็นสีเข้มไม่ขาวเนียนเช่นปกติซึ่งขนาดเขายังเห็นชัดนั่นย่อมไม่ใช่แดงธรรมดาทว่าคงมากแล้วเป็นแน่"ขออีกกระบวนท่ามิได้หรือเพคะ"คนยังสนุกไม่อยากหยุดพัก กั๋วซื่อหลางเลยอมยิ้มเพราะเข้าใจอารมณ์ของต้าซ้อดี ก็เขายามเพิ่งเริ่มฝึกเพลงดาบวันแรกก็เป็นเช่นนี้แล้วไยเขาจึงจะไม่เข้าใจนางกัน"พักก่อนเถิดยามนี้เจ้ายังสนุกแต่พอผ่านไปอีกครู่ จะปวดเนื้อปวดตัวอย่างมาก พรุ่งนี้เราค่อยมาฝึกกันใหม่วันแรกอย่าหักโหมประเดี๋ยวจะป่วยเอา...อาหลางเจ้า

ตอนที่ 45หลัวเหม่ยเหยาคิดตามคำของท่านอ๋องก็เริ่มเห็นจริงเฉพาะตัวนางหากถูกผู้คนหยามเหยียดย่อมไม่คิดมากแต่ท่านอ๋องเก้าไม่ใช่...เขาเป็นฉีหวางและนางคือฉีหวางเฟยคนนอกดูหมิ่นนางก็เท่ากับดูหมิ่นพระสวามีของนางด้วยเช่นกัน และหลัวเหม่ยเหยาไม่ยินดีให้ผู้ใดมาดูหมิ่นศักดิ์ศรีของท่านอ๋องเก้าแม้แต่น้อย"สุราดอกท้อนี้นับว่าอ่อนที่สุดแล้ว มา...ค่อยๆ จิบทีละน้อยอย่ายกขึ้นดื่มครั้งเดียวหมดเช่นท่านพี่กระทำหาไม่เจ้าจะสำลักเอาได้...ดี...เช่นนั้น...ค่อยๆ กลืน"ยามอยู่เพียงลำพังสิ่งที่ติดปากของท่านอ๋องเก้าจนยามนี้หลัวเหม่ยเหยายามได้ฟังก็ไม่รู้สึกคัดในหัวใจยุบยับเช่นสองสามวันแรกที่พระสวามีแทนตนเองว่า"ท่านพี่"ดังเช่นสามีภรรยาทั่วไปที่มิใช่เหล่าเชื้อพระวงศ์ทั่วไปใช้กับพระชายา"ดื่มอีกได้หรือไม่เพคะ"หมดไปสองจอกคนตัวเล็กก็กล้าขอสุราจากพระสวามีเสียแล้ว ใบหน้าเล็กขึ้นสีเข้มที่หานหย่งไท่พอจะคาดเดาได้ว่ายามนี้คงแดงจัดยิ่งกว่าผลอิงเถาสุกงอมเป็นแน่ "เด็กน้อย"ของเขาเพียงสองจอกก็เมามายจนดวงตาฉ่ำหวานเปิดรอยยิ้มกลับยิ่งหวานกว่าแต่เมามายเช่นไรก็ปล่อยตามใจนางก็แล้วกันเขามิได้ทุกข์ร้อนเช่นไรนางก็เป็นภรรยาของเขา...เรื่องดูแ

ปลายยามอิ๋นยังประตูทิศเหนือของแคว้นตงอี๋กลับปรากฏขบวนรถม้ามาเยือนเยี่ยม ซึ่งขบวนดังกล่าวแสนจะยิ่งใหญ่กำลังฝ่าละอองหิมะแรกในช่วงใกล้รุ่งอรุณมาเยือนชาวตงอี๋ดูแล้วเช่นไรหากมิได้โง่งมจนเกินไปก็คงพอจะคาดเดากันได้อยู่บ้างว่าเป็นผู้ใดนั่งอยู่ภายในรถม้าคันโตหรูหราเพราะหากมิใช่คุณหนูจากตระกูลใหญ่โตยังมหานครอันเล่อเมืองหลวงของต้าเหลียงก็คงจะเป็นกงจู่จากแคว้นใดสักแห่งในเจ็ดดินแดนโดยรอบอย่างแน่นอนซึ่งแน่นอนว่าชาวบ้านที่ตื่นแต่เช้ามืดตามปกติของชาวไร่ชาวนาซึ่งเป็นอาชีพหลักของชาวตงอี๋เกือบเกินครึ่งที่ได้พบเห็นขบวนรถม้ายิ่งใหญ่ต่างก็คาดเดากันต่างๆ นานา แต่ล้วนไม่ถูกต้องเพราะนี่คือขบวนเสด็จของกงจู่แห่งเผ่าเป่ยเหลียวดินแดนที่อยู่ในทุ่งกว้างและทะเลทรายแห้งแล้งทว่าโดดเด่น ที่ผู้คนต่างยำเกรงกลับเป็นที่พวกเขามีกองทัพพยัคฆ์เพลิงอันเกรียงไกรเสียมากกว่าและบัดนี้คนภายในรถม้าคันที่สองซึ่งมีสตรีรูปโฉมนับเป็นหนึ่งยากจะมีสตรีใดเทียบชั้นรูปกายหรือก็แสนอรชรอย่างยิ่ง แต่กลับน่าเสียดายยิ่งนักที่ใบหน้านางนั้นกลับถูกปกปิดมิดชิดด้วยผ้าแพรสีม่วงอ่อนมีก็แต่เพียงดวงตากลมโตตามเชื้อสายของชนเผ่าทางเหนือเพียงเท่านั้นที่พอจะมอ

ตอนที่ 49"เช่นนั้นขอองค์หญิงหลี่เพ่ยหนิงทรงโปรดระวังพระวรกายด้วยพ่ะย่ะค่ะประตูเมืองคนพลุกพล่านนักอาจมีคนร้ายแฝงตัวอยู่ได้มากถึงสิบส่วนพ่ะย่ะค่ะ"เขาจำต้องน้อมศีรษะตามรับสั่งแต่โดยดี เพราะยามใดที่กงจู่ผู้นี้ระเบิดโทสะมักนองไปด้วยหยาดโลหิตเสมอ..."ลำบากท่านหัวหน้าซ่งต้องเป็นกังวลแล้ว "มือเรียวถูกโบกสะบัดอยู่สามครั้ง กิริยาเหล่านั้นคล้ายรำคาญใจยิ่งนักจากนั้นนางก็ปิดดวงตามิใช่หลับใหล......ทว่านางกำลังรอคอย...รอคอยที่ได้เล่นสนุกกับเจ้าบรรพตน้ำแข็งแห่งตงซานผู้นั้น! ...ผ่านไปอีกราวครึ่งชั่วยามยังเรือนม่านพิรุณเสียงฝีเท้าคนซึ่งหลัวเหม่ยเหยาไม่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามาเรื่อยถึงอีกคนนางจดจำได้แม่นว่าเป็นท่านองครักษ์ฉีแต่อีกคนไม่ใช่ กายเล็กจึงขยับแล้วตั้งสมาธิแน่วแน่เก็บข้อมูลประเมินว่าคนที่กำลังมุ่งหน้ามาเยือนตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่สว่างเช่นนี้"ท่านอ๋อง...ท่านอ๋องเพคะ...ดูเหมือนกำลังมีคนมาขอเข้าพบพระองค์เพคะ"ดวงตาที่ปิดสนิทของหานหย่งไท่ขยับเปิดขึ้นยามดูยังงุนงงแต่เมื่อแลเห็น"เด็กน้อย"ก้มลงมากระซิบเสียงแผ่วย้ำถึงว่ายามนี้มีผู้กำลังต้องการมาขอเข้าเฝ้าเขาสายตาที่มองสิ่งใดไม่ชัดเจนในความมืดขมวดคิ้วยุ

ตอนที่ 51"เอาละเสี่ยวเหยา...เราออกไปรับราชโองการกันเถิด"ยามที่หันกายมากล่าวกับฉีหวางเฟยล้วนแตกต่างจากน้ำเสียงดุดันข่มขวัญคนเมื่อสักครู่อย่างสิ้นเชิงเรียกหากบอกว่าเป็นคนละคนกับฉีหวางเมื่อครู่ผู้ร่วมเหตุการณ์ทั้งหลายก็เชื่อสนิทใจทีเดียว...นี่เองที่กล่าวว่าชายารักกับชายาแสนชิงชังความแตกต่างช่างมากราวพลิกฝ่ามือกับคว่ำฝ่าเท้าจริงแท้..."ถะ...ถวายพระพร...ฉีหวาง...ฉีหวางเฟย"หัวหน้าขันทีวัยต้นสี่สิบหนาวที่เมื่อคืนต้องทานทนลมหนาวกับหิมะจนแทบสิ้นชีวิตกัดฟันข่มโทสะกล่าวถวายพระพรออกไป"ไม่เต็มใจก็อย่าฝืนเลยท่านอู่กงกง...เชิญกล่าวจุดหมายของท่านที่มาเยือนยังตำหนักฉีหวางจะดีกว่า"น้ำเสียงสงบกับกิริยาไร้ความรู้สึกเช่นนี้ของบุรุษนามหานหย่งไท่จะผ่านมากี่หนาวอู่จี่ก็แสนจะเกลียดชังไม่เคยเปลี่ยนชิงชังผู้เป็นมารดามากเท่าใดบุตรของนางจึงยิ่งเกลียดมากกว่า"กราบทูลฉีหวางที่กระหม่อมเดินทางมาก็เพราะมีราชโองการจากฝ่าบาท...มิทราบว่าฉีหวางจะรับ...หรือไม่รับพ่ะย่ะค่ะ"รอยยิ้มร้ายกาจคล้ายสุนัขจิ้งจอกเผยออกมาไม่มีกริ่งเกรงว่าอีกฝ่ายที่โต้ตอบด้วยจะเหนือกว่าทุกสิ่ง"ราชโองการนี้มีเลือกว่าจะรับก็ได้ไม่รับก็ได้เช่นนั้