All Chapters of หวางเฟยของข้าเมื่อใดเจ้าจะเข้านอน: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 35แต่ที่ต้าซ้อกล่าวนั้นพวกเขาช่างชมชอบยิ่งอย่างน้อยพวกเขาก็รู้แล้วว่าภายใต้ท่าทีเหนือก็ไม่เคยรู้ตะวันออกนางก็คล้ายจะไม่แจ้งใจแท้ที่จริงนางรู้ดีทีเดียวเพียงแค่นางเลือกที่จะ'รู้'หรือว่าเลือกจะ'วางเฉย'เท่านั้นเอง"เด็กน้อย...กินข้าวเถอะ"จากพายุใหญ่พร้อมเก็บกวาดทุกสิ่งที่ขวางหน้ากลับกลายเป็นสายลมยามดึกพัดโชยอ่อนรวยรินชวนหน้าแตกตื่นของท่านอ๋องเก้ามิใช่เพียงหลิ่วเหวินซางที่มองจนดวงตาแทบพลัดหลุดจากเบ้าแต่หลิ่วจิ่งอี้ก็เริ่มรู้แจ้งนังเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมผู้นี้นางจะดูเบาไม่ได้เสียแล้วเพราะดูท่าทีท่านอ๋องจะโปรดปรานมันมากทีเดียว"หวางเฟยคืนนี้เราเพิ่งพบหน้ากันเช่นนี้แล้วช่วยให้เกียรติหม่อมฉันดื่มสักสามจอกดีหรือไม่เพคะ"เพราะนางนั้นสังเกตแต่แรกว่านับแต่เริ่มมื้อค่ำที่แทบจะกลายเป็นดึกมื้อนี้นังเด็กจอมมารยาผู้นี้ต่อให้คอยเติมสุราให้แก่ท่านอ๋องเก้าอยู่ตลอดแต่ตัวมันเองกลับไม่แตะต้องเช่นนั้นก็พอจะคาดเดาได้ว่าคนที่ถูกซุกอยู่เพียงท้ายจวนเช่นนี้ดื่มสุราไม่เป็นอย่างแน่นอน"คุณหนูหลิ่ว...เกียรติของคนเรามันไม่ได้อยู่ที่สุรา...เพราะบางคนดื่มสุราเป็นร้อยไหจะไม่มีเกียรติมันก็ไม่มีแต่ตรงกันข้ามบ

ตอนที่ 37"ย่อมเป็นเช่นนั้น...หากเจ้าเป็นเด็กดี""แน่นอนเพคะเหยาเอ๋อร์เป็นเด็กดี ท่านพ่อก็กล่าวเช่นนั้น...ท่านแม่ก็กล่าวเพคะ...ฉีเอ๋อร์ก็ชมเหยาเอ๋อร์เสมอ...เช่นนั้นเหยาเอ๋อร์ย่อมเป็นเด็กดีแน่นอน""เช่นนั้น...คืนนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าตรวจสอบร่างกายของสามี"เขาจะไม่ยอมถูกนางกล่าวหาว่าตนเองมีเนื้อร้ายติดกายอีกแล้วยามแรกนางก็กล่าวว่าเขาพกกระบี่ต่อมาถึงขั้นว่าเป็นเนื้องอกหากปล่อยต่อไปจะเป็นสิ่งใดที่เลวร้ายกว่านี้ฉีหวางเช่นเขาคงสิ้นความทระนงเป็นแน่"ตรวจร่างกาย!!! "ครานี้หลัวเหม่ยเหยาดีใจกว่าตนเองได้เป็นภรรยาที่ดีสามีรักสามีหลงเสียอีก เพราะนับแต่มุ่งมั่นเดินทางสายเป็นท่านหมอรักษาคนความใฝ่ฝันสูงสุดก็คือได้ตรวจร่างกายคนจริงๆ ทว่าสี่หนาวยังสำนักโอสถกับอีกสองหนาวยังสำนักศึกษาการแพทย์แห่งอันหนิงพี่สาวนางไม่เคยยินดีให้นางไปเรียนวิชาตรวจร่างกายมนุษย์เลย มีเพียงตำราและตำราที่ทับถมนางแทบตายเพราะวันใดมีวิชาดังกล่าวสั่งสอนเหม่ยฉีจะเป็นผู้ไปแทนนางเสียทุกครั้ง"นอนเลยเพคะนอนเลย...เครื่องมือ...ล่วมยาของข้า...ใช่แล้วเครื่องมืออยู่ที่ล่วมยา...ท่านอ๋องนอนนิ่งๆ นะเพคะ...ห้ามเปลี่ยนใจนะเพคะ...รอเหยาเอ๋อร์สักครู

ตอนที่ 39"อย่าโทษตนเอง...ไม่ใช่ความผิดของเจ้าเลยเด็กน้อย...""แต่...เหยาเอ๋อร์ปกป้องฉีเอ๋อร์ไม่ได้...ปกป้องเด็กในท้องก็ไม่ได้..."นางพึมพำสิ่งที่ติดค้างภายในใจแผ่วเบาลงเรื่อยๆ เนื่องจากนางร้องไห้อย่างหนักผนวกกับเลยยามจื่อมาครู่ใหญ่ความง่วงและอ่อนเพลียจากทุกสิ่งในวันนี้สุดท้ายนางก็หลับลงไปหานหย่งไท่ขยับให้ร่างเล็กลงนอนในท่าที่สบายห่มผ้าให้แล้วกดจุมพิตแผ่วเบานุ่มนวล"เด็กน้อยสำหรับข้าที่เป็นเจ้าทุกวันนี้ก็คือภรรยาที่ดีอย่างยิ่งแล้ว...ไม่ต้องพยายามอีก..."หลัวเหม่ยเหยาที่ภายในใจนับแต่เข้าหอนางก็ยึดติดแต่คำว่าภรรยาที่ดีต่อให้ยามนี้นางหลับดวงตากลับขยับแล้วเปิดขึ้นสองแขนเล็กยึดข้อมือแกร่งเอาไว้มั่นคง"เช่นนั้นท่านอ๋องจะไม่ลงโทษเหยาเอ๋อร์อีกใช่หรือไม่"นิ้วเรียวยาวของหานหย่งไท่ลูบไล้พวงแก้มอิ่ม"ไม่ลงโทษแน่นอน...ท่านพี่ไม่มีวันลงโทษเหยาเอ๋อร์...หลับเสีย"กล่าวแล้วก็ก้มลงจุมพิตดวงตาทั้งสองข้างของนางอย่างนุ่มนวลเมื่อแน่ใจว่าคนตัวเล็กนางหลับสนิทและคงจะไม่ตื่นเพราะฝันร้ายอีกหานหย่งไท่จึงลุกขึ้นไปแต่งกายเตรียมออกไปด้านนอกแต่สายตาเหลือบไปเห็นเจ้าแมวน้อยสีดำยืนจับจ้องเขาอยู่ในตะกร้าข้างเตียง"ข้า

คนมองเห็นขุมนรกเปิดรออยู่ตรงหน้าถึงกับกรีดร้องยิ่งกว่าสุนัขถูกน้ำเดือดเทราด"ผิดแล้ว...ที่นี่ไม่มีซื่อจื่อที่ใด ...มีก็แต่...กายมนุษย์สำหรับฝึกวิชาแพทย์เท่านั้น! "หานหย่งไท่กดน้ำเสียงต่ำโหดเหี้ยม ส่วนจงเจี่ยนคังนั้นนอกจากไม่พูดมากเขายังกดปลายมีดแหลมคมในมือกรีดเป็นแนวยาวเป็นตัวอย่างให้คนตัวเล็กฝั่งตรงข้ามได้ดูเป็นอย่าง"อ๊าก...."กายที่ต่อให้ถูกมัดตรึงแน่นแต่ความเจ็บปวดก็ทำให้มันสั่นสะท้านดังปลาถูกโยนลงไปทอดทั้งที่ยังไม่สิ้นชีพเสียงร้องก็ดังสะท้าน"ลงมือเถิดเสี่ยวเหยาท่านพี่จะอยู่กับเจ้าตรงนี้"ยามเห็นมือเล็กยังชะงักค้างหานหย่งไท่ที่ยืนซ้อนประกบติดด้านหลังก็ก้มลงกระซิบบอกชิดใบหูเล็กน้ำเสียงนุ่มนวลจบแล้วก็กดจุมพิตขมับด้านซ้ายหนักแน่นเน้นย้ำว่าเขาจะยืนข้างนางไม่ห่างไปไหน"เหยาเอ๋อร์ต้องการสมาธิรบกวนท่านอ๋องช่วยปิดหูของเหยาเอ๋อร์จะได้หรือไม่"นางแหงนเหงยใบหน้าเล็กขึ้นมาส่งอ้อนวอนย้ำชัด หานหย่งไท่ไม่ตอบนอกจากเปิดยิ้มอ่อนโยนแล้วก้มลงไปกดริมฝีปากนุ่มแต่อุ่นจนร้อนลงกลางหน้าผากเล็กหนึ่งครั้งแล้วสองฝ่ามือหนาก็ยกขึ้นปิดหูทั้งสองข้างให้นั่นเองที่หลัวเหม่ยเหยานางจึงกลับมาแน่วแน่นิ่งสงบลงปลายมีดตา

ตอนที่ 42...ผลัก! ...เท้าข้างที่ไม่ถูกกอดกลับมากฤทธิ์ถีบเข้าครึ่งปากครึ่งจมูกของเสี่ยวเจินจนโลหิตพุ่งออกมาเป็นสายแดงฉานชวนตกใจ"นังบ้าปล่อยขาของข้านะ! อ๊ะ....ว้าย...กรี๊ด! "ในช่วงที่ชุลมุนกับสาวใช้คนสนิทก็สุดจะรู้ว่าเสี่ยวป๋ายนั้นตกใจต่อเสียงแหลมกรีดร้องหรืออย่างไรนิ้วทั้งสิบของสองขาหน้ากางกรงเล็บออกมาจนสุดก่อนข่วนเอาใบหน้างดงามนับว่าไม่เป็นรองผู้ใดของคุณหนูหลิ่วจนมีรอยยาวฝากไว้ยังซีกแก้มด้านขวายาวจากใต้ดวงตาไปจรดปลายคางเลยทีเดียว"กรี๊ด....ดวงตาของข้า....ดวงตาของข้า...กรี๊ด...มันข่วนดวงตาของข้า"กายสูงเพรียวถึงกับทรุดลงกับพื้นข้างสาวใช้นามเสี่ยวเจินสองมือก็กุมอยู่ที่เบ้าตาข้างขวา ไม่อาจทราบได้ว่านางเจ็บเพียงใดรู้เพียงยามนี้ฝ่ามือเล็กเรียวยาวขาวเนียนบัดนี้แดงฉานไปด้วยโลหิตสีขุ่นข้นจนหน้าแตกตื่น"คุณหนู! ...คุณหนูหยุดดิ้นเจ้าค่ะ...ขอเสี่ยวเจินดูบาดแผลก่อน...คุณหนูปล่อยมือออกเจ้าค่ะ"เสี่ยวเจินยามนี้ต่อให้กายตนเองเจ็บมิได้น้อยเลยกลับลนลานหลงลืมความเจ็บเมื่อแลเห็นคุณหนูของตนเองใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด"เกิดอันใดขึ้น"หานหย่งไท่ที่พูดคุยธุระเคร่งเครียดกับหลิ่วเหวินซางจงเจี่ยนคังและฉีเฟิ่ง