หวางเฟยของข้าเมื่อใดเจ้าจะเข้านอน

หวางเฟยของข้าเมื่อใดเจ้าจะเข้านอน

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-04
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
105Bab
1.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมียเด็กก็ต้องเลี้ยงแมวของเมียก็ต้องดูแล บัลลังก์ก็ต้องกอบกู้เกิดเป็นหานหย่งไท่ไยจึงยากยิ่งนัก!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

車を手放そうと決めた日、買収業者の担当者は不思議そうにこちらを見た。

「お客さん、この車は状態もいいですし、お値段も相場よりかなりお安くしていただいてます。どうしてそんなに急いで売ろうとなさるんですか?」

車体の縁に指先を添えたまま、私・薄木青里(うすき あおり)は静かに答えた。

「設定されたシートポジションメモリーが気に入らないからです」

昨日は熱が39度まで上がり、全身がだるくて力が入らなかった。

仕事を終えて助手席に乗り込むと、少しでも休もうと、背もたれを倒そうとした。

指が調整ボタンに触れたその瞬間、手首をぎゅっと押さえられた。

「触るな!」

今浜涼太(いまはま りょうた)は、わずかに眉をひそめた。

「助手席には美津のポジションメモリーが入ってるんだ。この前だって、お前が勝手に位置をずらしたせいで、美津は何日も腰を痛めて、歩くのも大変だっただろ」

そう言うと、シート脇のボタンを押し、位置がずれていないか確かめた。

それから、ようやく口調を和らげた。

「美津は腰が弱いんだ。親友なんだから、もう少し気づかってやれ」

私はその横顔を見つめながら、ふっとおかしく思った。

付き合って6年、この助手席には、6年間ずっと私が座り続けてきた。

それなのに、一度だって私のためにポジションメモリーを設定してくれたことがない。

ところが、私の親友のためだけに、専用のメモリーを残していた。

私は何も言い返さず、そのままドアを開けてまっすぐ後部座席へ移った。

涼太はルームミラー越しにちらりと私を見たが、また機嫌を損ねたくらいにしか思わなかったのだろう。

困ったように小さく首を振るだけで、引き止めるような言葉は何一つかけてこなかった。

私は後部座席の窓にもたれ、ぼんやりと外を眺めている。そのとき、スマホに通知が届いた。

来週予定していた婚約式の会場予約、キャンセルの手続きが完了した。

涼太という男の隣に座るドライブは、もう、ここまでで十分だ。

……

車がマンションの前に止まったときも、雨はまだ降り続いていた。

涼太は傘を差し、私を入り口まで送ってくれた。

私が壁に手をついて一息つこうとしたそのとき、彼はふいに足を止めた。

「先に上がっててくれ。ちょっと車に戻る」

振り返ると、彼はそのまま雨の中へ駆け出していった。

車のドアを開けるなり、助手席脇のボタンを二度押し、背もたれを軽く揺らして角度を確かめた。

さらに身をかがめて、シートの前後位置まで見比べ、一分の狂いもないと確かめてから、ようやくドアを閉めた。

肩の半分は雨で濡れているが、そんなことは少しも気にしていない。

その姿を見つめると、胸の奥がすっと冷えていく。

細やかな気遣いができない人じゃなかった。ただ、その気遣いを向けられる相手が、私ではなかっただけ。

家へ戻ると、私はそのままソファに倒れ込んだ。

その途端、スマホが小さく鳴った。

給与口座から77,800円の自動引き落としが完了したという内容だ。

この車の頭金は、私が7割、涼太が3割を出した。

ローンの名義も私で、引き落とし口座も私の口座を登録している。

あの頃、彼は毎月きちんとお金を振り込んできて、メッセージにはこう書いてあった。

【二人の車のローン代】

けれど、それもいつの間にかなくなった。

思い出したように1万円ぐらい送ってくることもあれば、忘れたまま何事もなかったように過ごす月もある。

私は一度も請求したことがなかった。どうせそのうち結婚するのだから、お金をきっちり分けるのはよそよそしいと思っていたから。

今思えば、本当に笑ってしまう。

車を支えてきたのは私なのに、助手席だけはいつの間にか別の誰かの指定席になっていた。

車のコネクテッドアプリを開いた。

よく使う目的地の一番上は、戸川美津(とがわ みつ)が経営しているヨガスタジオ。

二番目は、彼女が借りているマンション。

三番目でようやく、私の会社だ。

ここ3か月のナビ履歴を見ると、その大半は彼女を迎えに行くための遠回りばかり。

そのとき、ここ半年ほど涼太がよく口にしていた言葉を思い出した。

「ちょうど通り道だから」

「通り道だから、美津をヨガスタジオに送る」

「通り道だから、美津を家まで送る」

「通り道だから、美津のリハビリに付き添う」

私が深夜まで残業して迎えに来てほしいと電話をすると、返ってくるのは決まってこの一言だった。

「タクシーで帰っておいで。代金は後で払うから」

「通り道」の基準にも、ずいぶん個人差があるらしい。

好きな人のためなら、街を半周する回り道でも「通り道」になるのに、たった2キロ先ですら「ガソリンがもったいない」と思われる相手もいる。

涼太は白湯と薬を持って部屋へ入ってきて、手を伸ばして私の額に触れ、優しい声で言った。

「まだ熱いな。薬を飲んで、今日はもう寝ろ」

私はコップを受け取ったまま、何も答えなかった。

彼は小さくため息をつき、隣へ腰を下ろした。

「まだ車のことで怒ってるのか?美津はようやく腰がよくなってきたところなんだ。また悪くしたらかわいそうだろ。少しくらい譲ってやれ」

私はコップの中身を見つめたまま、淡々と話した。

「考えすぎ」

彼は一瞬、言葉を失った。まさか私がこんなにも静かな反応をするとは思っていなかったのだろう。

抱き寄せようと腕を伸ばしてきたが、私は身を引いて避けた。

「体調がよくなったら、モルディブに連れて行ってダイビングしよう。それで機嫌直せるだろ?」

以前の私なら、その言葉だけで折れていただろう。

でも今夜は、聞いているだけで吐き気がした。

そのとき、彼のスマホが鳴った。

画面に映っているのは美津の名前だ。

彼は思わず私の方へ目を向けた。

少し迷った後、スマホを手にベランダへ出て、ガラス戸を閉めた。

けれど、きちんと閉まっていなかったため、声ははっきりと耳に届いた。

「安心して。シートはちゃんと元に戻しておいたから。角度も、この前座ったときとまったく同じだ。

明日は時間どおり迎えに行って、そのままリハビリに連れて行く。腰は絶対痛くさせないから」

私はコップを握る指に、少しずつ力を込めていった。

そのまま中古車アプリを開き、車種などを入力して査定額を調べた。

続けて、ローンの残額も確かめた。

一括で返すには、昨日、新婚旅行をキャンセルしてもらった手付金でちょうど足りる。

あの旅行は、半年近くかけて計画したものだった。婚約式の後、二人で行くはずだった新婚旅行。

それなのに、昨日涼太はあまりにもあっさりと言った。

「美津のリハビリは休めないんだ。旅行はまた今度でいいだろ」

私は責めもしなければ、泣きもしなかった。すぐに航空券もホテルもすべてキャンセルした。

電話を終えた涼太は部屋へ戻り、そっと布団を掛け直してくれた。

「余計なこと考えないで、早く寝ろ」

私は目を閉じたまま、小さく「うん」と返した。

やがて浴室からシャワーの音を確かめてから、ゆっくり目を開けた。

中古車の査定画面をスクリーンショットで保存した。

もう助手席が私の居場所じゃないのなら、この車を置いておく価値なんてない。

彼も同じだ。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

กาญเกรบ ท้าวคำ
กาญเกรบ ท้าวคำ
อัพหน่อยอ่านสนุกดี
2026-06-03 13:21:40
0
0
105 Bab
ตอนที่ 1
ตอนที่1...จวนสกุลหลิวยังแคว้นตงอี๋...กายสูงใหญ่ที่ทอดกายอยู่บนเตียงภายในห้องที่บัดนี้มีแต่กลิ่นยาอบอวลฉุนจัดจนขึ้นจมูก สตรีวัยปลาย 60 หนาวกำลังใช้ผ้าซับหยาดเหงื่อไปตามใบหน้าหล่อเหลาทว่ายามนี้กลับซีดขาวแทบมองไม่เห็นสีแห่งชีวิตอีกทั้งโดยรอบดวงตายังมีเส้นสีดำพาดผ่านทั้งสองข้างแลดูชวนเสียขวัญผนวกกับรอยคมกระบี่ที่ฉีดเข้าตรงข้างแก้มใต้ดวงตาจึงส่งเสริมให้บุรุษผู้เคยรูปงามหล่อเหล่านับเป็นหนึ่งในตงเหลียงยามนี้อัปลักษณ์ลงไปอย่างสิ้นเชิง"ท่านหมอเกานี่ก็ผ่านไปร่วมสิบวันแล้วไยหลานชายของข้ายังไม่คืนสติสักคราเล่า"นางขยับปากเอ่ยคำทั้งที่สายตามิได้ละจากหลานชายเพียงหนึ่งเดียวที่ยังไร้สติจนนางใจเสียไปแล้วหกส่วน"เรียนฮูหยินผู้เฒ่าหลิวยามที่ท่านอ๋องเก้ามาถึงมือของข้าน้อยพระองค์ก็ทรงอาการก็ย่ำแย่เต็มทีบัดนี้กลับยังรักษาชีวิตเอาไว้ได้นับว่าท่านอ๋องเก้าช่างมากวาสนายิ่งนักขอรับ"ชายชราในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายซึ่งหากมิทราบฐานะแท้จริงอาจคิดว่าเขาเป็นเพียงชายแก่บ้านไร่บ้านนาแสนธรรมดาทว่าแท้จริงเขาเคยเป็นถึงอดีตหมอหลวงข้างกายของอดีตฮ่องเต้พระองค์ก่อนเลยทีเดียวแต่เพราะอายุมากขึ้นแถมภายในวังแห่งต้าเหลียงยามนี้แส
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2
ตอนที่2ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวขยับเข้าช่วยประคองให้คนบนเตียงได้ลุกขึ้นนั่งหากแต่มือแกร่งกลับยกขึ้นไปจับยังดวงตาทั้งสองข้างของตนเสียแทน"ท่านยาย...ตาของข้า...ตาของข้าไยจึงมองเห็นเพียงความมืด...หรือว่ายามนี้ดึกแล้ว...เช่นนั้นทำไมท่านยายยังไม่กลับหอนนอนกันเล่า?..."ความปวดแสบปวดร้อนยังดวงตาทั้งคู่ต่อให้เขาฝืนขยี้แล้วลืมขึ้นมาใหม่ที่เขาสัมผัสได้ก็ยังเป็นความมืดภายในใจหานหย่งไท่จึงทบทวนว่าก่อนจะหลับไปเขาทำอันใดหรืออยู่ที่ใดกันแน่ส่วนฮูหยินผู้เฒ่านางก็ถึงกับใบหน้าเปลี่ยนสีด้วยยามนี้หาใช่ค่ำคืนดึกดื่นหากแต่เป็นยามอู่ที่แดดภายนอกเรือนนี้ร้อนแรงสว่างเจิดจ้าเป็นยิ่งนัก นางหันไปมองท่านหมอเกาคล้ายอยากเอ่ยคำบางอย่าง"ท่านอ๋องเก้าขอกระหม่อมตรวจอาการของพระองค์อีกสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ"กล่าวแล้วก็ขยับกายเข้าไปนั่งแทนที่หญิงชราที่บัดนี้ใบหน้าทุกข์ใจเป็นอย่างยิ่ง ส่วนหานหย่งไท่นั้นสติของเขายังไม่นับว่าตื่นตัวเต็มที่จึงมิได้เอ่ยตอบ ท่านหมอเกาตรวจดูดวงตาทั้งคู่ก็ให้ใจหายจากสีภายในเป็นสีดำแวววาวบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีเขียวชวนขวัญเสียอย่างยิ่ง...พิษนี้แทรกอยู่สู่ดวงตาเสียแล้ว...ท่านหมอเกาถึงกับเผลอยกหลังมือขึ้นซับหย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3
ตอนที่ 3“...ท่าน...ท่านฮูหยินผู้เฒ่าหลิว! ท่านเสียสติไปแล้วเช่นนั้นหรือจึงต้องการหรั่นเอ๋อร์ของข้าไปตกแต่งให้แก่ฉีหวางที่...หึ...ท่านย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าอันใดเป็นอันใด...เช่นไรข้าก็ยืนยันคำเดิมบุตรสาวของข้านางยังร่างกายอ่อนแอตกแต่งออกไปให้บุรุษใดมิได้ทั้งสิ้น”...เกรงว่ามิเกินสิบวันให้หลังคนที่อ้างว่าเจ็บป่วนสาหัสก็คงเร่งตกแต่งขึ้นเกี้ยวเขาตำหนักตงกงมิผิดไปเป็นแน่...นั่นกลับยิ่งส่งให้ใบหน้าที่ยังเยาว์กว่าอายุจริงของฮูหยินผู้เฒ่าหลิวเปิดรอยยิ้มเยือกเย็นไปอีกเจ็ดส่วนนางนึกย้อนไปก่อนออกเดินทางมาเมืองหลวงเพียงไม่กี่ชั่วยามทุกสิ่งที่ออกมาจากปากของหานหย่งไท่ทำให้นางยิ่งกว่าเจ็บแค้นต่อคนตระกูลหลัวกับฝ่ายของไท่จื่อและอาจเผื่อแผ่ไปถึงองค์ฮ่องเต้ที่เป็นอดีตลูกเขยอีกด้วย เพราะแผนคิดสังหารหลานของนางหากไม่มีคนอยู่เบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่พอไฉนเลยจะหาญกล้าลงมือยังกลางเมืองหลวงเช่นนั้นแต่แผนที่นางวางไว้ว่าจะมาทวงเอาคำสัญญาหมั้นหมายแต่แรกกลับถูกหานหย่งไท่ทัดทานมิให้ยกเลิกหากแต่คนที่จะถูกนำกลับไปหาใช่อสรพิษเช่นหลัวหรั่นเหยียนหากแต่เป็น...สองพี่น้องหลัวเหม่ยฉีและหลัวเหม่ยเหยานั่นต่างหากยามแรกนางเองถึงก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4
ตอนที่ 4หลังจากพ้นเงาของแขกสำคัญที่นำความร้อนใจมาสู่คนของตระกูลหลัวเห็นเช่นนั้นสองแม่ลูกตระกูลหลัวต่างก็มองสบตากันด้วยความหมายที่เข้าใจจางอี้มีหรือจะยินดีให้ลูกสาวตนเองไปลำบากแค่เพียงคิดว่าต้องไปอยู่ไกลถึงตงอี๋ก็ว่ายากจะทำใจยามนี้ยิ่งรู้ว่าอ๋องเก้าทั้งดวงตามืดบอดใบหน้าก็กลายเป็นบุรุษอัปลักษณ์ที่ไร้แม้แต่กำลังในมือเพียงหลักพันแถมอนาคตภายหน้าคงต้องอยู่ยังตระกูลหลิวของฝ่ายมารดาที่ทำไร่ทำนาและปลูกผักส่งพืชชีวิตลำเค็ญเกินจะรับได้นางมีหรือจะตัดใจส่งบุตรีหนึ่งเดียวไปลำบากยากแค้นถึงเพียงนั้น"ท่านแม่เช่นไรข้าก็ไม่แต่งให้กับฉีหวางนะเจ้าค่ะ"หลัวหรั่นเยี่ยนที่ยามนี้นางรู้ว่าในครรภ์ตนเองมีเลือดเนื้อของผู้ใดอยู่เร่งเขย่าแขนของมารดาอย่างวอนขอนางนั้นลงทุนลงแรงไปมากมายจะให้ทิ้งอนาคตอันรุ่งเรืองเป็นสตรีอยู่เหนือสตรีแล้วไปอยู่ยังบ้านนอกบ้านป่าปลูกผักปลูกข้าวนางไม่ยินยอมเป็นอันขาด"เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของท่านแม่เองเจ้าไปพักผ่อนเถิดกำลังท้องกำลังไส้ต้องระวังตัวให้มากหน่อย"จางอี้ปลุกปลอบบุตรสาวให้สบายใจเช่นไรนางมิทุกข์ร้อนกับสามีเขาล้วนต้องฟังนางเพราะน้าสาวของนางเป็นถึงกุ้ยเฟยถึงอาจไปไม่ไกลจนถึงตำแห
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5
ตอนที่ 5"ท่านป้าสะใภ้....เหยาเอ๋อร์มีความผิดใดกัน"น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยถามจากหัวใจเพราะนางไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองจึงถูกนำมามัดแล้วตบตีทั้งที่นางก็ทำงานตามหน้าที่ตนเองมิขาดตกบกพร่องถึงจะคุ้นเคยดีกับการถูกทุบตีหากแต่วันนี้มันช่างร้ายแรงนักร้ายแรงจนหลัวเหม่ยเหยาจะแบกรับความเจ็บปวดไม่ไหวแล้ว"กั๋วกงฟูเหรินได้โปรดเถิดเจ้าค่ะอย่าทุบตีอาเหยาอีกเลย"มีเพียงหนึ่งคนที่กล้าออกมาขัดขวางและอ้อนวอนขอให้นายหญิงของจวนหยุดการลงไม้ขนาดกว้างราวสามนิ้วลงบนแผ่นหลังบอบบางของหลัวเหม่ยเหยาจิ้งซินนั่นเองนางเป็นบ่าวข้างกายคุณหนูใหญ่แต่ก็เติบโตมาพร้อมกับสองฝาแฝดบัดนี้คนตัวเล็กอ่อนวัยกว่านางยังโศกเศร้ามิคล้ายที่ต้องสูญเสียพี่สาวเพียงหนึ่งเดียวไปแต่ผ่านไปเพียงสิบกว่าวันกลับมาถูกลงทัณฑ์ทุบตีโดยสาเหตุก็มิกระจ่างชัดจิ้งซินจึงทนเห็นเพื่อนร่วมหอนอนถูกตีจนตายต่อไปอีกไม่ไหว"บังอาจ! "สตรีสาวใหญ่ดูแล้วเกินจะเชื่อว่ามีบุตรสาวที่เติบโตพร้อมออกเรือนเช่นหลัวหรั่นเยี่ยน ด้วยใบหน้าสวยงามอีกทั้งรูปกายนั้นช่างคล้ายพี่สาวเสียมากกว่ามารดาออกเสียงดุดันกับนังบ่าวไม่รู้ความตรงหน้า"หลบไปหากเจ้ายังรักชีวิตตนเอง"ดวงตาภายใต้ความงามนั้นบั
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6
ตอนที่ 6...กลัวแล้วอย่างไร...ไม่กลัวแล้วอย่างไร...เพราะสุดท้ายนางจะเจ็บจนสิ้นสติไปอยู่ดีหนีก็ไม่ได้ยิ่งต่อสู้ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงดังนั้นแล้วหลัวเหม่ยเหยานางจึงมีเพียงยินดีเผชิญหน้าต่อความเจ็บปวดนี้เสียให้มันจบสิ้นไป"จับนางเอาไว้! "น้ำเสียงกลับร้ายกว่า...บ่าวชายทั้งสี่คนตรงเข้ามาจับยึดจับข้อมือและข้อเท้าของหลัวเหม่ยเหยาทั้งที่ไม่จำเป็นสักนิดเช่นไรนางก็ไม่อาจต่อสู้หรือหนีไปได้หากแต่คนเช่นจางอี้นางหรือจะคิดถึงข้อนี้นอกจากจะกำชับให้คนทั้ง4นั้นกดให้ร่างเล็กนอนคว่ำหน้าลงไปกับพื้น สาวน้อยนิ่งสงบไม่มีดิ้นรนขัดขืนแต่อย่างใด"กั๋วกงฟู่เหรินได้โปรดปล่อยอาเหยาไปเถอะนะเจ้าคะ จะลงโทษก็จงลงโทษที่จิ้งซินแต่ผู้เดียวบ่าวยินดีรับโทษทั้งหมดเอาไว้เอง...อย่าทำนางอีกเลย"ครั้งนี้จิ้งซินเกินจะทานทนนางเร่งโขกศีรษะขอร้องเพราะหลังจากไปเฝ้าหลุมศพของพี่สาวอยู่หลายค่ำคืนหลัวเหม่ยเหยานางจึงป่วยด้วยไข้หวัดหากยังมาถูกทรมานทั้งที่เพิ่งเบาจากอาการไข้เกรงว่าร่างกายเล็กๆ นี้อาจรับไม่ไหวโดยที่จิ้งซินเองนางไม่รู้ว่าเช่นไรกั๋วกงฟูเหรินคงยากจะให้คนตัวเล็กตายได้เพราะยังมีผลประโยชน์สูงค่ารออยู่แต่ที่ยังคิดทรมานก็เพียงเอาคว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7
ตอนที่ 7ทั้งที่เป็นฝ่ายตนเองโดยแท้บิดเบือนสัญญาเก่าก่อนจับเอาเพียงหลานสาวสายรองส่งขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปทดแทนบุตรของตนเองแต่กลับไม่สำนึกแล้วยังมาพานโกรธเคืองผู้อื่นว่ามิรักษาหน้าให้พวกตนเอง"มิทราบว่าในเมื่อท่านอ๋องเก้ากล่าวว่าวันนี้คิดให้เกียรติคนตระกูลหลัวมารับตัวเจ้าสาวด้วยตนเองแต่เหตุใดจึงทรงปิดหน้าปิดตามิดชิดนี่จะไม่เป็นการกล่าวย้อนแย้งไม่จริงใจกระมังเพคะ"ในเมื่อนางย่อมรู้ภายใต้หน้ากากบดบังใบหน้าไปเสียแปดส่วนนั้นซุกซ่อนแต่ความอัปลักษณ์ด้วยผลจากพิษงูที่กัดกินผิวหนังบริเวณรอบดวงตาซึ่งพิษมิอาจกำจัดออกได้โดยง่าย จางอี้นางจึงคิดให้เจ้าคนไร้ค่าผู้นี้อับอายผู้คนชั้นสูงตอบแทนนางและบุตรสาวบ้าง"จริงใจหรือไม่เปิ่นหวางย่อมรู้ตัวดี...เช่นกันใบหน้านี้จะเปิดหรือไม่ก็อยู่ที่ตัวของเปิ่นหวางเช่นกัน แล้วอีกอย่างความจริงใจนี้เปิ่นหวางจะมอบแต่เพียงผู้ที่คู่ควร...อย่างเช่น...ฉีหวางเฟย...พระชายาเอกของเปิ่นหวางเท่านั้นผู้อื่นที่มิเกี่ยวข้องไยเปิ่นหวางต้องใส่ใจด้วยเล่ากั๋วกงฟูเหริน"ยามนี้นั่งมาได้ครู่ใหญ่แม้แต่น้ำสักอึกฉีหวางหรือท่านอ๋องเก้าจะแตะต้องหรือก็หาไม่เช่นนี้ทุกผู้ย่อมรับรู้ถึงบรรยากาศแสนกดดันภ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8
ตอนที่ 8“หึ!...คงคิดว่าจะส่งศพให้ข้าสินะเจ้าเฒ่าถงหยินผู้นั้น”น้ำเสียงที่กดต่ำฟังแล้วย่อมรู้บัดนี้ฉีหวางโกรธมากเพียงใด “ข้าเกรงว่าหากยังมิถึงมือท่านหมอในค่ำคืนนี้ยามรุ่งเช้ามาเยือนเราอาจต้องส่งศพฉีหวางเฟยไปยังสุสานแทนที่จะเป็นห้องหอเป็นแน่”ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวเอ่ยกับหลานชายด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาบอกแก่นางว่ายามนี้หลานสะใภ้ตัวน้อยที่ยังมิทันได้กราบไหว้บรรพชนก็อาจจะต้องลงไปนอนเล่นยังสุสานเสียแล้ว หานหย่งไท่เขามิได้พูดมากอีกตรงเข้าไปขยับกายเล็กกดตรงจุดชีพจรที่ต้นลำคอเพียงครู่คิ้วกระบี่ก็ยับย่น“ท่านยายเห็นทีข้าคงต้องเสี่ยงพานางควบม้าเร็วล่วงหน้าไปก่อนเสียแล้ว”ก็มีเพียงวิธีนี้ซึ่งคงพอให้ความหวังของเขามิดับสูญไปเสียก่อนเพราะที่เขาต้องแต่งเอาสองฝาแฝดเหม่ยฉีและเหม่ยเหยามาให้ได้ก็ด้วยสืบทราบสองพี่น้องคือทายาทตระกูลเซี่ยที่ในอดีตคือหมอหลวงยังดินแดนเทียนสุ่ยสืบต่อตกทอดวิชาการแพทย์ที่ล้ำเลิศโดยเฉพาะการแก้พิษและยามนี้ดวงตาของเขาจะกลับมาปกติได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับสายเลือดของตระกูลเซี่ยที่ยามนี้คงเหลือเพียงหนึ่งก็คือหลัวเหม่ยเหยาผู้นี้“หากต้องไปเช่นนั้นแล้วยามค่ำมืดดวงตาของเจ้าจะทำเช่นไรเล่าอาไท
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9
ตอนที่ 9"ท่านอ๋องยามีเพียงสิบเม็ดนางไม่กลืนก็อย่าไปฝืนเลยสะ...เอิ่มประเดี๋ยวยาจะหมดก่อนถึงตงอี๋นะพ่ะย่ะค่ะ"เขาเกือบหลุดคำว่าสิ้นเปลืองไปเสียแล้วแต่ก็ยังยั้งปากเอาไว้ได้ทันเช่นไรเขาก็เป็นเพียงองครักษ์เท่านั้นไม่มีสิทธิ์ใดไปหวงห้ามสิ่งของที่เป็นของท่านอ๋องไปได้"เจ้าล่วงหน้าไปดูเส้นทางก่อนเผื่อด้านหน้ามีธารน้ำ"เพราะเดินทางมาไกลมิได้หยุดพักต่อให้ม้าพวกเขาเป็นม้าศึกฝีเท้าดีกำลังมากแต่ย่อมต้องหยุดพักให้พวกมันได้ดื่มน้ำกินหญ้าบ้างแล้วนี่ดวงอาทิตย์ก็เริ่มจะลาลับทิวเขาแล้วจึงคิดให้ฉีเฟิ่งไปสำรวจดูลำธารได้แวะพักมาสักสองเค่อก็ยังดี"พ่ะย่ะค่ะ"ถึงอยากรั้งอยู่ต่อแต่คิดแล้วที่ท่านอ๋องสั่งการย่อมสำคัญสุดท้ายจึงจำใจปล่อยท่านอ๋องเอาไว้กับสตรีที่ดูแล้วนอกจากจะไร้ประโยชน์ยังจะมาเพิ่มภาระให้นายของเขาอีกด้วยยิ่งคิดฉีเฟิ่งก็ยิ่งรู้สึกรำคาญต่อว่าที่ฉีหวางเฟยยิ่งนักสตรีก็เช่นนี้เป็นภาระน่ารำคาญทั้งสิ้นยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งปวดศีรษะเพราะวันทั้งวันก็พูดมากสร้างแต่ปัญหา“มานี่เจ้าทำเจ้าแท่งหินผู้นั้นโมโหเดือดเสียแล้วหวางเฟยของข้าอ้าปาก”หานหย่งไท่มองตามคนสนิทที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมานับครั้งไม่ถูกไปจนเขาพ้นทิวไม้
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status