Semua Bab หวางเฟยของข้าเมื่อใดเจ้าจะเข้านอน: Bab 31 - Bab 40

ความนุ่มนิ่มแต่กลับอุ่นจนร้อนขยับแนบชิดจนแทบกลืนหาย แทบเป็นเนื้อเดียวกันยังไม่ทำให้หลัวเหม่ยเหยาแตกตื่นได้เท่ากับความรู้สึกชาหนึบตั้งแต่รากโคนเส้นผมแล่นพุ่งไปสู่ปลายนิ้วเท้าอย่างรวดเร็วหูที่ชอบได้ยินสิ่งที่นางไม่อยากได้ยินก็อื้ออึงจนน่าตกใจ ปลายจมูกเรียวเล็กโด่งพองามก็ไม่รับกลิ่นฉุนเอียนเข้ามาชวนให้นางอยากอาเจียนอีก...ดียิ่ง! ...หากรู้ว่าการถูกท่านอ๋องเก้ากัดปากแล้วจะดีเช่นนี้นางคงขอให้เขาช่วยกัดมานานแล้ว ดังนั้นเมื่อหานหย่งไท่ผละห่างเนื่องด้วยเห็นนางกลั้นหายใจอยู่นานเกรงหากเขายังจุมพิตต่อไปนางอาจสิ้นสติเพราะขาดอากาศเสียเป็นแน่ แต่หลัวเหม่ยเหยานางกลับตามติดเป็นผู้เอาริมฝีปากเล็กของตนเองตามไปแนบชิดอีกครั้ง"อื้อ...เดี๋ยวเจ้าก็เป็นลมหรอก"สองมือแกร่งกดหัวไหล่เล็กให้นางนั่งลงไปให้ดี แต่หลัวเหม่ยเหยานางกลับทำสีหน้าลำบากใจอย่างยิ่ง"ท่านอ๋องช่วยกัดปากเหยาเอ๋อร์อีกได้หรือไม่"ถึงภายในห้องนี้จะมีแสงน้อยเขามองสีหน้าของนางไม่ชัดทว่าน้ำเสียงออดอ้อนวิงวอนนั้นก็ทำเอาเขาหัวใจเต้นสะดุดไปหนึ่งครั้ง"เมื่อครู่หาใช่เรียกว่ากัดปาก...เขาเรียกว่าจุมพิต"หานหย่งไท่แก้คำและความหมายให้ถูกต้องหาไม่นางไปกล่

ตอนที่ 28เช่นนั้นกว่าจงเจี่ยนคังและฉีเฟิ่งกับจิ้งถีและทหารองครักษ์ร่วมเจ็ดสิบชีวิตจะมาถึงจึงพบกับกองซากศพกับผู้รอดชีวิตเพียงสามจากยี่สิบเท่านั้น!"ต้าเกอ! /ท่านอ๋อง! "ทั้งจงเจี่ยนคังและฉีเฟิ่งตรงมาถึงสองกายที่ยืนทะมึนแทบจะพร้อมกันส่วนกั๋วซือหลางกับจิ้งถีเร่งไปจับกุมเจ้ามือสังหารทั้งสามที่นอนหายใจรวยรินเต็มที"ข้าไม่เป็นไร"มือแข็งแรงปลดผ้าที่ปิดดวงตาออกแล้วหันมาสำรวจคนตัวเล็กที่ย่อมรู้นางไม่บาดเจ็บแต่กลิ่นคาวเลือดรุนแรงเช่นนี้เขาจึงเกรงว่านางจะเป็นลมเอาได้"มึนหัวหรือไม่""ท่านอ๋องระวัง! "ฉึก!รวดเร็วจนแม้แต่จงเจี่ยนคังยังมองไม่ทันจนสิ้นเสียง"ฉึก"แล้วกายของสตรีที่ปกปิดใบหน้าด้วยชุดสีดำมิดชิดทรุดลงไปขาดใจต่อหน้าเขาจึงเห็นว่ามือเล็กของต้าซ้อตนกุมทับมือของต้าเกอเขาอยู่"เป็นเถ้าแก่เนี้ยผู้นั้น"ยังไม่ทันเปิดผ้าที่ปิดใบหน้าหลัวเหม่ยเหยานางก็เอ่ยออกมาก่อน"ต้าซ้อรู้ได้เช่นไร"ในขณะที่ฉีเฟิ่งเปิดผ้าของศพออกแล้วเป็นเถ้าแก่เนี้ยยังโรงนวดบุรุษจริงจงเจี่ยนคังก็อดจะสงสัยเสียมิได้ว่าต้าซ้อที่วันทั้งวันนอกจากอยู่ตำหนักฉีหวางและจวนสกุลหลิวแล้วนางจะไปมีโอกาสพบหน้าเถ้าแก่เนี้ยผู้นี้มาก่อนได้อย่างไ

ตอนที่ 29“เช่นนั้นหากเสี่ยวเหยามิอยากที่จะกลับไปนอนฝันร้ายไปอีกหลายคืนและอาจมิอยากอาหารไปอีกหลายวันเจ้าจงปิดหูของเจ้าเสียส่วนดวงตาของเจ้าข้ายินดีให้เจ้ายืมหน้าอกซุกเอาไว้ก่อน”กล่าวแล้วท่านอ๋องเก้าก็ขยับก้าวกลับไปยืนที่จุดเดิมอาจจะดูเหมือนเขาใจร้ายที่ต้องให้’ เด็กน้อย’ ต้องมาพบเห็นเหตุการณ์นี้แต่นางคือคนที่เขาเลือกแล้วและคนที่เคียงข้างฉีหวางจะอ่อนแอมิได้ ดังเช่นท่านยาย หากสุดท้ายเขาต้องจากไปก่อนหลัวเหม่ยเหยานางก็จะเข้มแข็งจนสามารถปกป้องญาติของสกุลหลิวและสกุลหานต่อไปได้“ข้าจะให้โอกาสแก่เจ้าได้ทบทวนให้ดีว่าอยากตายแบบรวดเร็วหรือเจ้าจะต้องวอนขอ”หานหย่งไท่เอ่ยแก่อีกผู้ที่ถูกมัดแน่นหนาซึ่งจากที่เห็นยาซึ่งถูกจับกรอกคงเริ่มออกฤทธิ์สังเกตได้จากมันผู้นั้นดิ้นรนคลุ้มคลั่งทั้งที่ก็ใกล้จะตายแล้ว เมื่อแลเห็นเช่นนั้นหานหย่งไท่จึงกดรอยยิ้มเยือกเย็นจากนั้นเขาก็จัดการสังหารเจ้าที่ถูกแทงเปิดหน้าท้องจนเห็นลำไส้ทะลักออกมากองยังพื้นดินท่านอ๋องเก้าตวัดดาบในมืออย่างใจเย็นแผลแล้วแผลเล่ากว่าคนผู้นั้นจะสิ้นใจก็ร้องโหยหวนชวนสะท้านหัวใจสุดท้ายเจ้ามือสังหารผู้โชคร้ายก็สิ้นใจลงไปด้วยสภาพศพสยดสยองชวนอาเจียนอย่าง

ตอนที่ 31ในขณะที่ด้านนอกมีนางมารน้อยๆ กำลังวางแผนการปั่นป่วนฉีหวางเฟยเพราะโกรธแค้นที่นางแย่งบุรุษที่นางหมายตามานับแต่เริ่มเข้าสู่วัยสาว ผู้ถูกหมายหัวกลับไม่รู้เรื่องราว แถมยังมีความสุขอย่างยิ่งที่วันนี้ พี่จื่อฟางพานางมาแช่น้ำอุ่นยังห้องอาบน้ำใหญ่ที่มีกลิ่นสมุนไพรหอมอบอวลชวนผ่อนคลาย“ส่งแขนมาเพคะหวางเฟยเดี๋ยวพี่จื่อฟางจะช่วยขัดกลิ่นคาวเลือดออกให้นี่เริ่มดึกแล้วทั้งหวางเฟยและท่านอ๋องยังมิได้เสวยมื้อค่ำเลย”หลังจากมาอยู่ที่ตงอี๋สิ่งเดียวที่หลัวเหม่ยเหยาลำบากใจที่สุดคงเป็นยามนางอาบน้ำเพราะแต่เดิมต่อให้นางมีพี่สาวฝาแฝดที่สนิทกันมากแต่การอาบน้ำพวกนางก็ให้ความเป็นส่วนตัวแก่กันหากแต่ยามนี้ตนเองกลายเป็นฉีหวางเฟยเพียงอยากนอนแช่น้ำอุ่นให้สบายยังไม่ได้ต้องมีนางกำนัลคนสนิทเช่นพี่จื่อฟางคอยเกาะติดใกล้ชิดต่อให้นางขอร้องเท่าใดก็ไม่สำเร็จ ยังดีที่ว่าสุดท้ายเหลือเพียงพี่จื่อฟางผู้เดียวหาไม่นางคงอึดอัดจนหัวอกระเบิดตายเป็นแน่"พี่จื่อฟาง...."หลังจากขัดเนื้อตัวจนหลัวเหม่ยเหยาคาดว่าหากยังไม่หยุดที่หลุดคงหาใช่เพียงกลิ่นคาวของโลหิตแต่อาจเป็นเนื้อหนังของนางด้วยที่จะหลุดติดม้วนของไยขัดตัว"เหยาเอ๋อร์อยากกิน

ตอนที่ 33"เช่นนั้นเรามาเริ่มกัน"คนรอโอกาสเชยชิดภรรยามีหรือจะรอช้าเพราะตีเหล็กหากจะให้ออกมาเป็นกระบี่ดีย่อมต้องตีตอนร้อนซึ่งยามนี้หานหย่งไท่ต่อให้ต่ำจากเอวลงไปยืนอยู่ในน้ำแต่กลับแสนร้อนเร่าเป็นอย่างยิ่ง"หากข้าทำสิ่งใดต่อกายของเจ้าไม่ว่าจะเป็นจับ...แตะต้อง...ลูบไล้...หรือจุมพิต...เจ้าก็ต้องทำแก่ร่างกายของข้าเช่นกัน...เข้าใจหรือไม่"ฟังดูก็ไม่ยากเย็นเท่าใดหลัวเหม่ยเหยาคิด"ได้เพคะ"นางจึงรับคำหนักแน่นอีกครั้ง"เช่นนั้นเมื่อครู่ข้าจุมพิตเจ้าแล้วตอนนี้มาทดลองกันว่าเจ้าจะทำได้หรือไม่"กล่าวแล้วท่านอ๋องเก้ารอดูกิริยาของนางว่าจะตอบสนองตนเองเช่นไร หลัวเหม่ยเหยายืนนิ่งอยู่ชั่วสองอึดใจแสนสั้นแล้วจึงแหงนเงยขึ้นมองคนตัวโตตรงหน้าเหมือนปัญหาจะเริ่มบังเกิดเพราะนางสูงเพียงหน้าอกของท่านอ๋องเท้าเขย่งจนสุดปลายเท้านางก็ยังไปไม่ถึงลำคอขาวเนียนนั่นเลย เห็นเช่นนั้นหานหย่งไท่จึงจับเอวเล็กยกเพียงนิด กายของหลัวเหม่ยเหยาก็ขึ้นไปนั่งยังริมขอบบ่อโดยมีกายสูงใหญ่แทรกอยู่ตรงกลางของสองขาเรียวเล็กขาวเนียนนุ่ม"จุมพิตได้หรือยัง...ข้าหิวแล้ว"ซึ่งแน่นอนความหิวของหานหย่งไท่กับความหิวที่หลัวเหม่ยเหยาเข้าใจย่อมแตกต่างกัน