All Chapters of หวางเฟยของข้าเมื่อใดเจ้าจะเข้านอน: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11จงเจี่ยนคังไม่จำเป็นที่จะต้องถามถึงที่มาว่าเหตุใดคนตัวเล็กนางนี้จึงบาดเจ็บหนักปานนี้ก็เพราะ’ ข่าว’ ตลอดมานับจากหานหย่งไท่ฟื้นคืนสติแล้วออกคำสั่งให้สืบค้นเกี่ยวกับญาติของตระกูลเซี่ยที่มีตำราการสลายพิษหลายพันชนิดก็ล้วนเป็นเขาและคนของเขาที่ทำงานนี้ให้แก่ท่านอ๋องเก้าผู้นี้ดังนั้นทุกสิ่งที่เกี่ยวกับหลัวเหม่ยเหยาเป็นเขาที่ล่วงรู้ก่อนกายทะมึนตรงหน้าเสียอีกดังนั้นที่นางแทบเอาชีวิตไม่รอดจะเป็นผู้ใดลงมือหากมิใช่ญาติชั่วของทั้งนางและของเขากัน“นานเท่าใด”เพราะเพียงอีกสามวันฤกษ์วันส่งตัวยังรออยู่และต่อให้การวิวาห์จะเพื่อผลประโยชน์ของเขาทั้งสิ้นแต่อย่างไรหานหย่งไท่ก็ตั้งใจเอาไว้นับแต่รู้ความหากคิดรับภรรยาเขาจะรับแต่ครั้งเดียวมิคิดตกแต่งมากมายเช่นบุรุษชาวต้าเหลียงทั่วไปเช่นนั้นฤกษ์ที่ดีที่สุดเขาจึงมิอยากผิดไป"อย่างน้อยคงราวหนึ่งวันกับหนึ่งคืน"น้ำเสียงของจงเจี่ยนคังมิได้ล้อเล่นเช่นเคยเพราะอย่างน้อยคนตัวเล็กนี้ก็คือความหวังเพียงหนึ่งของพี่ชายของเขาต่อให้คนนอกมิอาจทราบว่าเขาและท่านอ๋องเก้าเกี่ยวพันแต่เขารู้และรักพี่ชายผู้นี้มากกว่าบิดาอันใดจะช่วยพี่ชายเขาได้จงเจี่ยนคังต้องสละชีพยังมิคิดลัง

ตอนที่ 13"จะดื่มเองหรือให้ข้าป้อนเจ้า"ซึ่งความหมายนี้ช่างต่างกันอย่างยิ่งเพราะที่ในหัวน้อยๆ ของหลัวเหม่ยเหยานางนึกไปถึงภาพท่านแม่ที่เคยป้อนยาให้แก่นางในยามนั้นแสนขมจนกลืนแทบไม่ลงเพราะท่านแม่ใจเย็นป้อนทีละช้อนแต่ยามที่ท่านพ่อให้นางดื่มเองถึงจะขมฝืดเฝื่อนทว่านางเร่งกลืนมันก็ไม่ทรมานมากนางจึงคิดว่าดื่มเองย่อมดีกว่าหากแต่ในความหมายของท่านอ๋องเก้า'ป้อน'ในที่นี้ก็คือเข้าใช้ปากตนเองป้อนให้นางเช่นที่เคยป้อนยาลูกกลอนแต่เมื่อนางรับไปดื่มรวดเดียวหมดถ้วยเขาจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย"หมดแล้ว..."นางยกถ้วยให้เขาดูว่าตนเองกินหมดแล้วจริงๆ ทีนี้ก็เป็นเขาสมควรตอบนางได้สักที"ข้าเป็นสามีของเจ้า"ยามเอ่ยประโยคนี้น้ำเสียงนั้นถึงมิได้จริงจังดุดันแต่ก็ไร้แววล้อเล่นอีกเช่นกันให้ในหัวของหลัวเหม่ยเหยานางยังคงมึนงงและสับสนเพราะพิษไข้ในกายยามนี้ก็ยังมากอยู่แต่ให้นึกจนศีรษะแทบระเบิดนางกลับนึกไม่ออกว่าตนเองไปมีสามีตั้งแต่เมื่อใดที่สำคัญบุรุษที่ดูเย็นหนักแน่นดังขุนเขาและมีกลิ่นอายของคาวเลือดคนคละคลุ้งฟุ้งกระจายรอบกายเช่นนี้แม้แต่รู้จักนางยังคิดว่าไม่เคยมาก่อนแล้วเช่นนี้เขาจะเป็นสามีของนางได้อย่างไรกันแต่นางก็สงส

"อัปลักษณ์เช่นไรข้าก็มิหวาดกลัวขอแค่...อย่าทรมานข้าเช่นที่ท่านป้าสะใภ้กระทำก็พอ"สุดท้ายเมื่อนางคิดว่าคงหนีไม่ได้ก็คงมีเพียงก้มหน้ายอมรับคำสอนของท่านแม่ยังดังแว่วอยู่ข้างหูของนางยังไม่จางหายไปตามกาลเวลา'เหยาเอ๋อร์ต้องจดจำไว้คนเราอย่าได้วัดน้ำใจเขาจากรูปร่างหน้าตาเพราะบางคนหน้าตาหมดจดทว่าจิตใจยากจะหยั่งถึงแต่บางคนหน้าตาเขาแสนจะร้ายกาจกลับมากมีเมตตาและยังมากมีน้ำใจจำไว้นะลูก'นั่นเองที่หลัวเหม่ยเหยานางสูดลมหายใจเรียกกำลังใจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะส่งมือเรียวเล็กในแก่บุรุษที่เป็นเจ้าบ่าวยามเขายื่นมือแกร่งมาตรงหน้าของนาง"ข้ารอเจ้าอยู่เด็กน้อยมาเถิด...เข้าบ้านของเรากัน"...น้ำเสียงเช่นนี้? ...เพียงประโยคแรกเท้าเล็กที่กำลังจะก้าวพ้นเกี้ยวถึงกับหยุดชะงักเพราะนางจดจำได้ว่าในห้วงฝันที่ผ่านมาทุกครั้งที่นางคิดว่าตนเองคงตายเสียแล้วจากความเจ็บปวดแสนทรมานทว่าก็มีเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนเช่นนี้คอยนำทางนางออกมาจนพ้นความดำมืดและเหน็บหนาวหรือที่แท้ตลอดมานางมิใช่ฝันไป...แต่เป็นเขาที่ช่วยนางจริงกันแน่...เมื่อเท้าเรียวเล็กของหลัวเหม่ยเหยาก้าวข้ามพ้นประตูตำหนักฉีหวางเท่านั้นบรรยากาศโดยรอบยังสองข้างทางทอดเข้าส

ตอนที่ 16เพราะงานที่มากล้นในมือยามใดที่หานหย่งไท่ก้มหน้าลงไปกับงานสำคัญเขาก็จะลืมทุกสิ่งรอบกายแต่พอจงเจี่ยนคังเอ่ยเตือนท่านอ๋องเก้าจึงเริ่มวิตกเพราะรู้ดีว่าคนเช่นหลัวเหม่ยเหยานางย่อมต้องเคร่งครัดต่อพิธีการอย่างยิ่งเป็นแน่"นี่ยามจื่อแล้วเช่นนั้นหรือ? "เขามิได้ระบุว่าถามกับผู้ใดเพียงแค่ต้องการคำตอบจะเป็นผู้ใดก็ได้ในสามคนตรงหน้าเขานี้"ใช่แล้วต้าเกอ...ต้าซ้อนางยิ่งเป็นคนซื่อปานนี้คงนั่งรอท่านไม่กินข้าวกินน้ำแล้วกระมัง"หานหย่งไท่เองก็คิดเช่นนั้นเพราะวันนี้นับแต่เริ่มพิธีการหลัวเหม่ยเหยานางก็แสดงออกมาจนสิ้นว่าเป็นคนซื่อตรงเพียงใดแม้แต่การดื่มสุราไม่เป็นนางยังจริงจังอย่างยิ่ง แล้วนี่เขาเผลอลืมนางไว้ที่ห้องหอผ่านมาตั้งกว่าสามชั่วยาม หากไม่หิวจนเป็นลมนางก็อาจนั่งจนเป็นตะคริวแข็งไปทั้งร่างแล้วกระมัง"เช่นนั้นที่เหลือนี่เจ้าดูต่อไปให้ข้าด้วยคังเอ๋อร์"ฉีเฟิ่งขยับกายจะช่วยส่องโคมไฟให้แก่ท่านอ๋องเช่นปกติแต่หานหย่งไท่ขยับมือยกห้ามไว้เสียก่อน“ไม่เป็นไรห้องนอนข้าเดินกลับอยู่ทุกวันไม่ถึงกับจำสิ่งของหรือเส้นทางกลับไม่ถูก”แน่นอนว่าหากเป็นยามกลางวันมีแสงสว่างมากการของเห็นเพียงขาวและดำไม่ใช่ปัญหาทว

ตอนที่ 18“หากเหยาเอ๋อร์ทำสิ่งใดผิดไปท่านอ๋องโปรดค่อยๆ ชี้แนะด้วยเพคะภายหน้าต่อไปเหยาเอ๋อร์จะได้ระวังให้มากขึ้น”เพราะนางไม่รู้ว่าท่านอ๋องเก้าชอบหรือไม่ชอบสิ่งใดจึงคิดว่ากล่าวแก่เขาไปอย่างเปิดเผยคงดีกว่าอย่างน้อยนางก็ใช่คนฉลาดคาดเดาความคิดผู้คนไม่เก่งยิ่งท่านอ๋องเป็นคนที่ดูนิ่งสงบเข้าถึงได้ยากยิ่งนางเดาใจเขาไม่ถูกหรอก“ความคิดเช่นนี้เจ้าเอามาจากที่ใด”หลังจากปรับอารมณ์ให้กลับมาคงที่สิ่งแรกที่ท่านอ๋องเก้าก็ไม่รีรอที่จะถามให้กระจ่างว่าเป็นผู้ใดฝังความคิดเช่นนี้ให้แก่นางกันแน่“ไม่มีเพคะแค่เหยาเอ๋อร์เป็นคนฉลาดย่อมคิดได้เอง”นางตอบฉาดฉานมั่นอกมั่นใจแถมแจกรอยยิ้มสดใสทั้งที่นัยน์กลมโตแทบจะปิดลงแล้ว…หึ…เป็นคนฉลาดเช่นนั้นหรือหากคนฉลาดเป็นเช่นนางเขาก็บอกตนเองว่าแม้แต่แม่ไก่ยังโรงนาของท่านยายก็ยังนับว่ามีสมองเยอะกว่าพระชายาหลัวเหม่ยเหยาเลย!“มากินข้าว”เมื่อคาดว่าอธิบายไปแม่คน’ ฉลาด’ คิดเองได้ก็คงจะไม่เข้าใจอยู่ดีเช่นนั้นก็ให้นางกินข้าวแล้วส่งเข้านอนคงดีกว่าเพราะดูจากหน้าตาเด็กน้อยยามนี้คงอยากหลับเต็มทน“มากินข้าว…รู้หรือไม่ประการแรกที่สำคัญมากของการเป็นภรรยาที่ดีคือสิ่งใด”ในเมื่อคนตัวเล็กดู