All Chapters of หวางเฟยของข้าเมื่อใดเจ้าจะเข้านอน: Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 52ขบวนริ้วสีขาวตัดดำมองเช่นไรก็ย่อมไม่ผิดไปว่าขบวนยิ่งใหญ่ยาวเกินห้าสิบลี้นี้ย่อมเป็นพิธีส่งศพของตระกูลเศรษฐีมั่งคั่งอย่างแน่นอน แต่เมื่อแจ่มชัดทุกผู้ต่างก็นิ่งค้างเพราะแทนที่จะพบเจอโลงศพกลับแลเห็นเพียงเกี้ยวแปดคนหามในยามนี้ยังมีสตรีงดงามสวมอาภรณ์เจ้าสาวสีแดงสดใสซึ่งยิ่งเด่นชัดยามถูกรายล้อมด้วยสีขาวสลับดำพวกชาวบ้านทั้งหลายต่างยังไม่ลืมเลือนว่าเมื่อสี่เดือนก่อนตำหนักฉีหวางตกแต่งฉีหวางเฟยก็ยิ่งใหญ่เช่นนี้แต่บรรยากาศมิได้ชวนหดหู่มากมายเท่านี้ เลยต่างพูดจากันอึ้งมี้ต่อขบวนเกี้ยวเจ้าสาวนี้ว่าเป็นของบ้านใดสกุลใดจึงน่ากลัวได้เท่านี้แต่เมื่อแลเห็นสองคนที่คุ้มกันด้านข้างเกี้ยวเจ้าสาวต่างก็จดจำได้แม่นอีกเช่นกันว่าทั้งสองก็เคยอยู่ในขบวนเจ้าสาวของฉีหวางเมื่อสี่เดือนก่อน"เอาละ...นี่คือขบวนเกี้ยวของพระชายารองในฉีหวางของพวกเราช่วยหลบทางกันสักหน่อยประเดี๋ยวช้าไป...จะมิทันฤกษ์วิบัติ...หลบไปหน่อย...เร่งหลบไป"หลายคนเพียงเห็นขบวนเกี้ยวเจ้าสาวชวนอาดูรก็แทบร้องไห้กลับได้ฟังว่าจะไม่ทันฤกษ์วิบัติ กลับร้ายแรงกว่า พวกเขาไม่รอช้าผู้เพิ่งเปิดร้านก็เร่งเก็บข้าวของปิดลงทันใจ ผู้มาจับจ่ายเองก็เร่งหอบลูก

ตอนที่ 54หานหย่งไท่แสร้งทิ้งคำไว้ให้คนตัวเล็กอยากรู้อยากถามต่อไป"แต่อันใดเพคะท่านอ๋อง"แล้วก็ไม่ผิดไปจากที่เขาวางแผนเอาไว้ กระต่ายตัวน้อยโดดลงหลุมนายพรานทันใด"รวมเป็นหนึ่งกับเจ้า...เป็นสามีภรรยาอย่างแท้จริง...แล้วจากนั้นก็มีซาลาเปาน้อยๆที่แก้มกลมเช่นเจ้าสักหลายคนหน่อย"เขาเลือกจะกล่าววาจาตรงไปตรงมาแทนเพราะอยู่กันมาระยะหนึ่งเริ่มเรียนรู้เขาต้องการสิ่งใดจงบอกแก่นางอย่างตรงไปตรงมาหลัวเหม่ยเหยานางล้วนยินดีทำตามแล้วเข้าใจ หากพูดจาอ้อมไปอ้อมมา นางมีแต่จะคิดตีความผิดไปไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านชาวเมืองเขา"เอ่อ...ท่านอ๋องหมายถึงการเข้าหอใช่หรือไม่เพคะ..."หลัวเหม่ยเหยานึกไปถึงสมุดภาพของพี่สาวในห้องเครื่องเมื่อเช้า พลันใบหน้าเท่าฝ่ามือของท่านอ๋องเก้าก็ร้อนจัดและไม่เพียงใบหน้าหูทั้งสองข้างก็ร้อนจัดเช่นกัน แน่นอนว่าหานหย่งไท่นั้นมองไม่เห็นว่าสีหน้าใบหน้าเล็กนี้แดงหรือไม่แต่เขาเห็นถึงความเข้มขึ้นไปขาวเนียนเช่นปกติ...มิใช่ว่าเจ้าสองแสบนั่น..."อาหลางเอาสิ่งใดให้เจ้าดูอีกแล้วใช่หรือไม่? "จากอารมณ์พิศวาสที่ทำให้ใบหน้าของท่านอ๋องขึ้นสีเข้มบัดนี้กลับความโกรธน้องชายตัวแสบของตนเองทั้งสองอย่างยิ่งช่างขยั

ตอนที่ 56"เช่นนั้นยามใดที่เสี่ยวเหยาเจ็บตรงนี้อีกต้องเร่งมาหาท่านพี่รู้หรือไม่ท่านพี่จะได้ป้อนยาให้เจ้าได้ทันเวลา...ป้อนยาเช่นนี้"...ป้อนยาเช่นนี้...ของท่านอ๋องเก้าก็คือกดจุมพิตลงมาอีกครั้งคราวนี้เนิ่นนานจนยามที่หลัวเหม่ยเหยาริมฝีปากเป็นอิสระก็หอยหายใจเร็วแรงคล้ายเมื่อครู่นางจมน้ำแล้วเพิ่งมีโอกาสได้โผล่ขึ้นมาสูดอากาศเข้าไปเติมเต็มภายในร่างกายใบหน้าและใบหูก็ร้อนอย่างมาก ที่สำคัญเสียงภายในตรงที่นางเจ็บเมื่อครู่บัดนี้มีเสียงตุบตับรัวเร็วอีกด้วย...ไม่ไหวๆ ช่วงนี้นางคงไปกินสิ่งใดผิดสำแดงมาอย่างแน่นอนจึงคล้ายจะป่วยเช่นนี้...คนตัวเล็กส่ายศีรษะไปมาด้วยยังมึนงงกิริยาน่ารักเช่นนี้หานหย่งไท่เกินจะทานทนจึงรัดนางเข้ามากอดอีกครั้งแล้วกดปลายจมูกลงยังแก้มป่องด้วยกิริยาที่อาจเรียกได้ว่า"ฟัด"เสียมากกว่าจุมพิตนุ่มนวลเช่นปกติ"แอ๊...ท่านอ๋อง...เหยาเอ๋อร์หายใจไม่ออก"นอกจากไปปล่อยแล้วหานหย่งไท่ยัง"ฟัด"ต่อไปจนสองข้างแก้มป่องขึ้นสีเข้มจัดเดาได้เลยว่าผิวบางอ่อนใสช้ำเพราะเขาอย่างแน่นอน ส่วนเจ้าเสี่ยวป๋ายที่นอนจนอิ่มก็ขยับบิดตัวเล็กน้อยชะโงกออกจากตะกร้ามองดูผู้หนึ่งที่ชอบแทนตนเองกับมันว่าบิดา กับอีกผู้ที่

ตอนที่ 58เป็นหลัวหรั่นเยี่ยนที่สิ้นสุดความอดทนย่อมแน่นอนต่อให้นางเสียสติคงมิอาจฝืนทนกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าไก่ตัวอ้วนไปได้ ถึงจะรู้อีกเช่นกันว่าสุดท้ายแล้ววันนี้ตนจะต้องพบความพ่ายแพ้ อย่างมิต้องคาดเดาด้วยที่นี่คือถิ่นของเจ้าปีศาจแซ่หานผู้นั้นหรือต่อให้นางมิใช่บุตรีของไค่กั๋วกงแต่เป็นองค์หญิงเช่นคนที่ยืนข้างกายนางในยามนี้คิดต่อกรก็ยังยากแต่นางอดใจไม่ไหวอีกแล้ว...ขวับ! ...คมดาบโค้งวาววับสะบัดมาจดจ่อยังลำคอขาวผ่องหนึ่งอึดใจหยาดโลหิตสีแดงก็ค่อยๆ ไหลรินลงมาเล็กน้อยบอกได้อย่างดีถึงความคมของดาบเล่มนี้"จะแต่ง...หรือจะตาย..."น้ำเสียงกดต่ำชวนขวัญเตลิดดัง รอดออกมาจากริมฝีปากของผู้ติดตามองค์หญิงหลี่เพ่ยหนิงจงเจี่ยนคังทิ้งหางตามองใบหน้าซีดขาวของสตรีที่ไม่มีอำนาจแต่ก็ยังคิดผยองเล็กน้อยจากนั้นก็มิใส่ใจอีกด้วยย่อมรู้คนที่เช่นไรก็มีผลประโยชน์ร่วมกันย่อมเอื้อกันอย่างไรพิธีนี้ก็จะผ่านไปจนได้เขาจะออกแรงไปไย."ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งด้วยว่าท่านอ๋องทรงพระประชวรหมอหลวงได้สั่งห้ามว่าสองสามวันนี้คงมิอาจถูกลมได้ จึงมิได้ออกมายังโถงพิธีขอองค์หญิงและคุณหนูใหญ่หลัวได้โปรดเข้าพระทัยท่านอ๋องเก้าด้วยพ่ะย่ะค่ะ เอิ

ตอนที่ 60น้ำเสียงเรียบนิ่งกับดวงตาสีเข้มสะท้อนแสงโคมไฟช่างชวนให้หลัวหรั่นเยี่ยนขวัญผวายิ่งบัดนี้หานหย่งไท่ไม่สวมหน้ากาก ริ้วรอยเส้นสีคล้ำโดยรอบดวงตาจึงยิ่งเพิ่มความดุดันน่ากลัว"หลัวหรั่นเยี่ยนถวายพระพรฉีหวางเพคะ"คราวนี้หลัวเหม่ยเหยาคลายจะเห็นแววตาของท่านอ๋องเก้าเข้มขึ้นจนน่าตกใจ"มิทราบว่าสิบเก้าหนาวยังจวนไค่กั๋วกง กับอีกสองเดือนยังตำหนักตงกง พระชายาสามมิเคยถูกอบรมสั่งสอนมาบ้างหรืออย่างไรว่าที่แห่งนี้เจ้าควรเคารพผู้ใดบ้าง"หานหย่งไท่ขยับกายยืนเต็มความสูงยิ่งยามนี้เขาเผยกลิ่นอายโกรธขึ้งบรรยากาศที่แสนจะงดงามยังลานชมจันทร์ในช่วงต้นฤดูหนาวกลับดูอึดอัดอย่างยิ่ง"ฉีหวางเฟยในฐานะที่เรื่องนี้เป็นเรื่อง"ในบ้าน"เช่นนั้นหน้าที่อบรมคนท่านพี่ยกให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน"เขาหันไปเอ่ยกับ"เด็กน้อย"วันนี้เขาอยากฝึกฝนให้นางรู้จักการใช้อำนาจในมือ"เพคะท่านอ๋อง"คนตัวเล็กที่แต่แรกนั่งนิ่งสงบแต่เมื่อพระสวามีส่งมอบหน้าที่ให้มาหลัวเหม่ยเหยานางก็จำต้องจัดการต่อไปและเมื่อทั้งฉีหวางและฉีหวางเฟยขยับกายลุกขึ้นยืนคนที่เหลือก็ต้องยืนขึ้นเช่นกันไม่เว้นแม้แต่องค์หญิงหลี่เพ่ยหนิง"ท่านองครักษ์จิ้ง...ขอไม้เรียว"แน่นอ