ทิวากำโทรศัพท์ไว้แน่น มองตำแหน่งที่ปรากฏบนหน้าจอ ถ้าเขาไม่แอบติดไอคราวไว้กับมือถือของเปมิกา ป่านนี้เขาคงตามหาเธอให้วุ่นวายกว่านี้แน่เขาเดินตามสัญญาณมาจนถึงริมแม่น้ำเจ้าพระยา และสิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาต้องหยุดชะงักเปมิกานั่งนิ่ง ดวงตาเหม่อลอย น้ำตาค่อยๆ ไหลลงมาช้าๆ โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว มือบางวางอยู่บนหน้าท้องของตัวเองอย่างอ่อนโยน ภาพนั้นเหมือนมีดกรีดลงกลางใจของเขาเธอเจ็บขนาดนี้เลยเหรอเขาเคยคิดว่าเธอเป็นแค่ส่วนหนึ่งของชีวิตเขา เป็นผู้หญิงที่เขาดูแลแต่ไม่เคยคิดว่าจะต้องเป็นทั้งหมดของกันและกันแต่วันนี้ แค่เห็นน้ำตาของเธอ มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปทิวากำหมัดแน่นก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ แล้วเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น"หวาน ลุกขึ้นซะ ฉันจะพาเธอกลับบ้าน"หญิงสาวสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ"บ้าน" เธอหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงสั่นเครือ "บ้านไหนล่ะคะ"ดวงตาคมเข้มของเขาวูบไหวไปชั่วขณะ แต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้น เขาก็เดินเข้ามากระชากข้อมือเธอให้ลุกขึ้น"บ้านของฉัน &
Zuletzt aktualisiert : 2026-04-27 Mehr lesen