All Chapters of ทิวาซ่อนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ทิวากำโทรศัพท์ไว้แน่น มองตำแหน่งที่ปรากฏบนหน้าจอ ถ้าเขาไม่แอบติดไอคราวไว้กับมือถือของเปมิกา ป่านนี้เขาคงตามหาเธอให้วุ่นวายกว่านี้แน่เขาเดินตามสัญญาณมาจนถึงริมแม่น้ำเจ้าพระยา และสิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาต้องหยุดชะงักเปมิกานั่งนิ่ง ดวงตาเหม่อลอย น้ำตาค่อยๆ ไหลลงมาช้าๆ โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว มือบางวางอยู่บนหน้าท้องของตัวเองอย่างอ่อนโยน ภาพนั้นเหมือนมีดกรีดลงกลางใจของเขาเธอเจ็บขนาดนี้เลยเหรอเขาเคยคิดว่าเธอเป็นแค่ส่วนหนึ่งของชีวิตเขา เป็นผู้หญิงที่เขาดูแลแต่ไม่เคยคิดว่าจะต้องเป็นทั้งหมดของกันและกันแต่วันนี้ แค่เห็นน้ำตาของเธอ มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปทิวากำหมัดแน่นก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ แล้วเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น"หวาน ลุกขึ้นซะ ฉันจะพาเธอกลับบ้าน"หญิงสาวสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ"บ้าน" เธอหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงสั่นเครือ "บ้านไหนล่ะคะ"ดวงตาคมเข้มของเขาวูบไหวไปชั่วขณะ แต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้น เขาก็เดินเข้ามากระชากข้อมือเธอให้ลุกขึ้น"บ้านของฉัน &

พักเที่ยงของวันนั้น เปมิกากำลังนั่งคุยเล่นกับเมรีและกานดาอย่างอารมณ์ดี จู่ ๆ พนักงานส่งอาหารจากร้านดังระดับห้าดาวก็เดินเข้ามาหาเธอ"คุณเปมิกาครับ อาหารของคุณครับ"เปมิกาขมวดคิ้ว "อาหาร"พนักงานยิ้มสุภาพก่อนจะส่งถุงอาหารให้เธอ "คุณทิวาเป็นคนสั่งให้ครับ บอกให้ส่งตรงเวลา ห้ามล่าช้า"สองเพื่อนสาวหันขวับมามองเปมิกาทันที"หืม~ นี่อะไรเนี่ย ยัยหวาน" กานดาหรี่ตาแซว "ดูแลดีขนาดนี้ แล้วบอกไม่มีอะไรได้ยังไง"เปมิกาอมยิ้มเขิน ๆ แต่ไม่ได้ตอบอะไร เธอเปิดกล่องออกดู เห็นว่าเป็นอาหารที่เธอชอบทั้งหมด แม้เธอจะไม่ได้แพ้ท้องมากนัก แต่ทิวาก็ใส่ใจเรื่องอาหารของเธอเป็นพิเศษเมรีมองของกินในกล่องแล้วอดถามไม่ได้ "แกแน่ใจนะว่าแกกินทั้งหมดนี้""อืม"แต่แล้วมือถือของเปมิกาก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์ชื่อของ "คุณสามี" (ที่เขาเปลี่ยนเองกับมือ)"กินรึยัง" เสียงเข้มของทิวาดังขึ้น"กำลังกิน" เปมิกาตอบพลางอมยิ้ม"กินให้หมดนะ" ทิวากำชับเสียงดุ "ฉันไม่ได้สั่งมาเล่น ๆ หรอกนะ"เปมิกาหัวเราะเบา ๆ "จ้า ๆ""แล้

มือเรียวกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปหมดทิวาใช้มือแกร่งประคองแผ่นหลังของเธอ โน้มให้แนบชิดกับเขามากขึ้น เขากอบโกยความหวานจากเธออย่างไม่รู้เบื่อ จูบของเขาเหมือนจะดูดเอาลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น“อืม” เปมิกาครางเบา ๆ เมื่อเขาขบเม้มริมฝีปากของเธอเบา ๆ ก่อนจะปล่อยให้เธอได้พักหายใจเพียงครู่ ทิวายังคงจูบซับริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบา ราวกับต้องการปลอบประโลมให้เธอรู้ว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอไปไหน“เธอทำให้ฉันคลั่งจริง ๆ เปมิกา” เขาพึมพำเสียงพร่า ปลายจมูกเกลี่ยไล้แก้มเธอเบา ๆเปมิกาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยของเธอเต็มไปด้วยความรักและความหวั่นไหวเธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่แนบหน้าผากเข้ากับเขา รับรู้ถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นที่มอบให้เธอค่ำคืนดำเนินต่อไปอย่างเชื่องช้า มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งสองที่เต้นสอดประสานกัน…ทิวาโอบกอดเปมิกาแนบแน่น ขณะที่ดวงตาคมทอดมองเธอด้วยความรักและหลงใหล"ฉันรักเธอ หวาน" เสียงกระซิบแผ่วเบาก้องอยู่ข้างหู ก่อนที่เขาจะกดจูบลงที่หน้าผากเธออย่า

ทิวาไม่เพียงแค่ลุกขึ้นยืน แต่เขายังเอื้อมมือไปคว้ามือของเปมิกาไว้แน่น โดยไม่สนใจสายตาของพนักงานคนอื่นที่มองมาด้วยความตกตะลึง“ไปกับฉัน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่หนักแน่นเปมิกาตกใจ เธอพยายามดึงมือตัวเองกลับอย่างลืมตัว “คุณธีร์! เดี๋ยวค่ะ ”“ไม่มีเดี๋ยว__....ไปคุยกันข้างนอก” เขาหันมามองเธอด้วยแววตาที่ทำให้เธอรู้ว่า เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธทั้งห้องประชุมเงียบกริบ พนักงานหลายคนมองหน้ากันไปมา บางคนถึงกับกลั้นหายใจเมื่อเห็นเจ้านายจูงมือพนักงานสาวออกจากห้องไปต่อหน้าต่อตาเปมิกาหน้าแดงก่ำ ความร้อนพุ่งขึ้นมาถึงใบหู เธอไม่ได้กลัวทิวา แต่เธอกลัวสายตาของทุกคนที่กำลังจ้องมองมา"แบบนี้มันจะไม่เป็นข่าวลือกันไปใหญ่เหรอคะ" เธอพยายามกระซิบถามเบาๆ ขณะเดินตามแรงจูงของเขาทิวาเหลือบตามองเธอ ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก "ก็ให้มันเป็นไปสิ"คำตอบของเขาทำให้เปมิกาใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม แต่เธอไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เพราะทิวาพาเธอเดินหายเข้าไปในห้องทำงานของเขา ทิ้งให้พนักงานคนอื่นๆ มองตามด้วยความอึ้งปนตื่นเต้นข่าวลือครั้งนี้คงไม่ใช่แค่ข่าวลือธรรมดาอีกต่อไปคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นถึงกับเหวอไปตามๆ กัน หลายคนอ้าปากค้าง บางคนถึงกับก

หลังจากที่เปมิกาท้องทิวาเองก็อยากอวดเมียกับลูก กับเพื่อนๆของเขา ทิวาให้แก้วตาจองร้านอาหารให้ร้านอาหารกึ่งบาร์ที่ทิวานัดเพื่อนๆ ไว้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบรรยากาศคึกคักตามประสากลุ่มชายหนุ่มที่รู้จักกันมานาน เปมิกาเดินตามทิวาเข้าไปในร้านอย่างประหม่านิดๆ เพราะเธอรู้ดีว่าเขาเติบโตมาในสังคมที่เต็มไปด้วยผู้คนมีระดับ การพบปะสังสรรค์แบบนี้ย่อมมีแต่คนสนิทของเขาอยู่แต่ดูเหมือนทิวาจะไม่มีทีท่าเป็นกังวลเลยแม้แต่นิดเดียว ในทางกลับกัน เขากลับกระชับมือเธอแน่น ก่อนจะประกาศเสียงดังทันทีที่เดินไปถึงโต๊ะ"เฮ้ยพวกมึง! เมียกูท้องแล้วเว้ย!"เปมิกาถึงกับอ้าปากค้าง พลางตีแขนเขาเบาๆ อย่างเขินอาย "คุณธีร์!"เพื่อนๆ ของทิวาที่นั่งกันอยู่ถึงกับเฮลั่น "จริงดิ!?" "โห ไวกว่าที่คิดนะโว้ย!" "ขอแสดงความยินดีด้วยเว้ย!คุณพ่อ"กานต์ เพื่อนสนิทของทิวารีบลุกขึ้นมาจับมือเขาแน่น "โคตรไวเลยว่ะ แกพึ่งบอกพวกฉันไม่นานเองนะ""กูมันน้ำยาดีเว้ย" ทิวายักคิ้วอย่างภาคภูมิใจ แล้วก็ก้มมองเปมิกาที่ตอนนี้หน้าแดงจนถึงหู"คนบ้า!" เธอพึมพำเบา