Lahat ng Kabanata ng ทิวาซ่อนรัก: Kabanata 21 - Kabanata 29

หลังจากใช้เวลาร่วมกับครอบครัวของเปมิกา ทิวาก็เริ่มรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่อบอุ่นของบ้านหลังนี้ที่นี่ไม่ได้หรูหราใหญ่โตเหมือนคอนโดหรือเพนท์เฮาส์ที่เขาเคยอยู่ แต่มันกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิงเสียงหัวเราะของคุณแม่ที่พูดคุยกับเปมิกา เสียงคุณพ่อที่เล่าเรื่องราวในอดีตให้ฟัง บรรยากาศสบายๆ ที่ไม่ต้องมีกฎเกณฑ์อะไร ทุกอย่างทำให้ทิวารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาดเขานั่งอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน มองดูสวนเล็กๆ ที่คุณพ่อดูแลอย่างดี ลมเย็นๆ พัดผ่าน ใบไม้ไหวเบาๆ พร้อมกับเสียงจิ้งหรีดร้องคลอไปกับค่ำคืนที่เงียบสงบเปมิกาเดินออกมาหาเขา ก่อนจะนั่งลงข้างๆ "คุณดูผ่อนคลายนะ"ทิวาหันไปมองเธอแล้วยิ้ม "อืมฉันไม่คิดเลยว่าที่นี่จะทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้""รู้สึกแบบไหน""รู้สึกว่าน่าอยู่รู้สึกว่าอยากอยู่แบบนี้ไปนานๆ"เปมิกายิ้มก่อนจะพิงไหล่เขาเบาๆ "ก็ดีนะ ถ้าคุณชอบวันหลังเรามาบ่อยๆ ก็ได้"ทิวาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมของเธอเบาๆ ก่อนจะกระซิบข้างหู "บางที ฉันอาจจะอยากอยู่แบบนี้ไปตลอดเลยก็ได้"เปมิกาหัวเราะเบาๆ พ

ไม่นานนัก ประตูห้องประชุมก็เปิดออก หัวหน้าแผนกที่เกี่ยวข้องทยอยเดินเข้ามานั่งประจำที่ สีหน้าของแต่ละคนดูไม่สู้ดีนัก บางคนมีแววร้อนรน บางคนพยายามเก็บอาการ แต่สำหรับธามไทเขามองออกทุกอย่าง"มากันครบแล้วใช่ไหม" เสียงทุ้มเข้มของเขาทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันทีแก้วตาเลขาของทิวาพยักหน้าเป็นสัญญาณว่าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า"โอเค งั้นมาดูกันว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน"เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะแล้วเปิดออก"เรื่องการเงินที่ผิดพลาดใครเป็นคนรับผิดชอบในช่วงเวลาดังกล่าว"เสียงกระแอมดังขึ้นจากมุมหนึ่งของโต๊ะ หัวหน้าฝ่ายการเงินหลบตาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น"เอ่อเรื่องนี้เป็นความผิดพลาดของทีมครับ แต่เรากำลังตรวจสอบอยู่"ธามไทเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเคาะแฟ้มเอกสารเบาๆ"แปลกนะ ผมได้ข้อมูลมาว่าเปมิกาถูกโยนความผิดให้ ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนทำบัญชีช่วงนั้น แถมคนที่ทำก็ยังลอยตัวอยู่แบบนี้คุณจะอธิบายว่ายังไงดี"คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับหน้าซีดเผือด บางคนเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาตามไรผม"คือเรากำลังสืบหาตัวคนทำผิดอยู่ครับ!" หัวหน้าฝ่ายการเงินรีบพูดเสียงร้อนรนธามไทยกยิ้มเย็น ก่อนจะหยิบเอกสารอีกฉบับขึ้นมา"ไม่ต

ที่ออฟฟิศ บรรยากาศดูผ่อนคลายลงหลังจากที่ฝ่ายการเงินชุดเก่าถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่บรรดาพนักงานก็เริ่มจับตามองบางอย่างที่น่าสนใจมากกว่าเดิม"นี่ๆ พวกเธอว่ามั้ยว่าคุณธามไทช่วงนี้มาที่นี่บ่อยจัง""ใช่ ฉันเห็นเขาคุยกับเลขาบอสบ่อยขึ้นด้วย"พนักงานหญิงหลายคนเริ่มซุบซิบกันเบาๆ เพราะปกติธามไทเป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยสนใจใครง่ายๆ แต่ตอนนี้เขากลับคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ แก้วตาบ่อยขึ้นแก้วตาเองก็เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้เหมือนกันวันนี้เธอกำลังนั่งจัดเอกสารอยู่ในห้องทำงานของทิวา ขณะที่กำลังจดจ่ออยู่กับงาน ธามไทก็เดินเข้ามาแล้ววางกาแฟเย็นลงตรงหน้าเธอแก้วตาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงุนงง "เอ่อคุณธามไท"ธามไทกระแอมเบาๆ ก่อนจะยักไหล่ "ฉันเห็นเธอทำงานเหนื่อย เลยซื้อมาให้"น้ำกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะอมยิ้ม "ขอบคุณค่ะ""อืม" เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้แก้วตามองตามด้วยรอยยิ้ม"คุณธามไทนี่ก็น่ารักเหมือนกันนะ"หลังเลิกงาน ทิวากลับมาหาเปมิกาที่เพนต์เฮ้าส์ วันนี้เขามีเซอร์ไพรส์เล็กๆ ให้เธ

หลังจากกลับจากทริปทะเล ทิวา เปมิกา ธามไท และเลขาสาว ต่างก็กลับมาทำงานกันตามปกติ แต่ดูเหมือนว่าความสงบจะอยู่ได้ไม่นานข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วบริษัทว่า ฝ่ายการเงินที่ถูกจับก่อนหน้านี้ได้รับการประกันตัวออกมาแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาคิดจะทำอะไรต่อ แต่สำหรับทิวาแล้ว เขาไม่ใส่ใจนัก เพราะมั่นใจว่าความถูกต้องจะจัดการทุกอย่างเองแต่เขาไม่รู้เลยว่า ความอาฆาตของคนที่หมดอนาคตไปเพราะเขายังไม่จบลงง่ายๆในห้องลับแห่งหนึ่ง ชายที่เคยเป็นหัวหน้าฝ่ายการเงินกำลังนั่งสูบบุหรี่ด้วยแววตาแข็งกร้าว “ไอ้ทิวาเพราะแก ฉันต้องเสียทุกอย่าง”ลูกน้องของเขาที่เป็นอดีตพนักงานบริษัทเดียวกันพยักหน้า “มันทำให้พวกเราถูกไล่ออก แถมยังทำให้ชีวิตพังยับเยิน! ถ้าไม่มีมันพวกเราคงยังสุขสบายอยู่ที่เดิม”ชายคนเดิมเคาะบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ ก่อนจะแสยะยิ้มร้าย “ฉันไม่สนแล้วว่ามันจะมีอำนาจแค่ไหน แต่ฉันจะทำให้มันพัง! จัดหาคนให้ฉัน...ฉันต้องการให้มันเจ็บปวดที่สุด”ลูกน้องพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อ