Todos os capítulos de ทิวาซ่อนรัก: Capítulo 1 - Capítulo 10

วันรุ่งขึ้น เปมิกากลับไปทำงานตามปกติ แม้ในใจจะยังหนักอึ้งจากเมื่อคืน ข่าวของทิวาที่ควงสาวสวยออกงาน เขาจะมาสนใจวันเกิดของเธอได้ยังไงกันล่ะเธอพยายามทำเป็นไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนร่วมงานที่จับจ้องมาที่เธอ     พวกเขาคงได้ยินข่าวเรื่องเมื่อคืนแล้วข่าวที่ว่า ทิวา ควง พิณลดาสาวไฮโซอีกคน ออกงานหรูพิณลดา เป็นหญิงสาวเพียบพร้อมที่ทุกคนในบริษัทต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเหมาะสมกับทิวาที่สุด เธอสวย ฉลาด ฐานะดี และเป็นลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ เหมาะสมกว่าอรณิชาซะอีกไม่ใช่แค่พนักงานที่พูดถึงเธอ แต่แม้กระทั่งในสังคมชั้นสูงก็ลือกันว่าทิวากับพิณลดาอาจจะหมั้นกันในเร็วๆ นี้เปมิกาไม่ได้สนใจข่าวลือพวกนั้น หรืออย่างน้อยเธอก็บอกตัวเองว่าไม่สนใจแต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้า ภาพของพิณลดาที่เดินเข้ามาในบริษัทก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเข้าอย่างจังพิณลดามาในชุดเดรสสีขาวเรียบหรู ก้าวเดินด้วยความมั่นใจ และตรงไปที่ห้องทำงานของทิวาโดยไม่ต้องมีใครนำทางพนักงานหลายคนหันมามองเปมิกาด้วยสายตาเห็

หลังจากวางสาย เปมิกากลับไปนอนมองเพดานห้อง รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่เริ่มกัดกินหัวใจเธอไม่รู้เลยว่าถ้าทิวากลับไปแล้วเขาจะกลับมาอีกไหม หรือเขาคิดว่าแค่พาเธอมาที่โรงพยาบาลก็เพียงพอแล้วแต่เธอจะหวังอะไรจากเขาได้อีกล่ะเธอเป็นแค่ผู้หญิงลับๆที่ไม่มีตัวตนในชีวิตของเขาอยู่แล้วเปมิกามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียงเธอ ทิวาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มแขนพับขึ้นถึงศอก ท่าทางของเขายังคงนิ่งขรึมเหมือนเดิม แต่แววตาคมคู่นั้นกำลังจ้องมองเธอราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง“เธอกินข้าวหรือยัง” เขาถามเสียงเรียบเธอส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะตอบ “ยังค่ะ เดี๋ยวพยาบาลคงเอามาให้ค่ะ”เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่หยิบถุงข้าวต้มที่วางอยู่ข้างเตียง แล้วยื่นให้เธอ “เธอให้พยาบาลใส่ชามให้แล้วก็กินซะ จะได้กินยา”เปมิกามองถุงข้าวต้มในมือเขา ก่อนจะรับมาไว้แล้วเอ่ยเบาๆ “ขอบคุณค่ะ”ทิวายืนอยู่ตรงนั้นเหมือนยังไม่คิดจะไปไหน เธอจึงตัดสินใจพูดขึ้น“คุณธีร์กลับไปเถอะค่ะ เดี๋ยวเพื่อนที่ทำงานจะมาเยี่ยมหวาน”

ด้านทิวาเสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นในขณะที่เขากำลังประชุมอยู่ ทิวาเหลือบมองหน้าจอ และเมื่อเห็นชื่อของเธอ เขาก็ตัดสินใจกดเปิดอ่านข้อความเพียงไม่กี่วินาทีที่สายตากวาดผ่านตัวอักษร หัวใจของเขาก็พลันกระตุกขอจบทุกอย่าง ย้ายออก มือที่กำโทรศัพท์แน่นขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกบางอย่างตีขึ้นมาอย่างรุนแรงเขาพยายามกดโทรหาเธอทันที แต่กลับพบว่าสายถูกตัด และเมื่อโทรซ้ำอีกครั้ง มันกลับเป็นเพียงเสียงแจ้งเตือนว่า “หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”“ยัยบ้าเอ้ย!” ทิวาขบกรามแน่น ความรู้สึกไม่พอใจและหงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้นเธอคิดว่าเธอจะหนีไปจากเขาได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอคนอย่างเธอจะไปไหนได้เปมิกาเปมิกานั่งอยู่บนรถแท็กซี่ มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาว่างเปล่า กรุงเทพฯ ยังคงวุ่นวายเหมือนเคย แต่ในใจของเธอกลับเงียบเหงาอย่างน่ากลัวเธอคิดถูกแล้วใช่ไหม ที่เลือกเดินออกมาจากเขา ออกมาจากความสัมพันธ์ ที่ไม่มีสถานะแม้จะเจ็บปวด แต่เธอไม่อาจทนอยู่ในเงามืดของเขาได้อีกต่อไปเธอขอไปพ

กลางดึกคืนนั้นหลังจากที่เขาแยกจากอรณิชา ทิวากลับมาที่คอนโดเช่นเคยเขาเปิดประตูเข้ามา เห็นเปมิกานั่งอยู่ที่โซฟาเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ลุกขึ้นมาต้อนรับ ไม่ได้ยิ้มให้เหมือนที่เคยเป็นเขาขมวดคิ้วก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ “เป็นอะไรหรือเปล่าน้ำหวาน”เปมิกาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของเธอไม่ได้แดงช้ำ ไม่ได้มีน้ำตาเหมือนที่เขาคิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า“คุณกลับไปหาคนที่เหมาะสมกับคุณแล้วนี่คะ” เธอพูดเสียงเรียบ “คุณไม่จำเป็นต้องมาที่นี่อีกก็ได้นะคะ”ทิวาชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหัวเราะเบาๆ“หวานเธอเริ่มคิดมากอีกแล้วนะ”เปมิกายิ้มบางๆ “ค่ะ หวานคิดมากคิดมากเกินไป”เขามองเธอด้วยสายตาอ่านไม่ออก ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ เอื้อมมือจะจับเธอ แต่เปมิกาถอยห่าง“คืนนี้หวานอยากอยู่คนเดียว” เธอกล่าวเสียงเบา “คุณธีร์กลับไปเถอะค่ะ”ทิวาหรี่ตาลง เขาไม่ชอบสิ่งที่เธอกำลังทำ ไม่ชอบที่เธอกำลังเปลี่ยนไป“เปมิกา” เขาเรียกชื่อเธอช้าๆ ด้วย

หลายวันต่อมาเปมิกานั่งแต่งตัวอยู่หน้ากระจก ใบหน้าของเธอสดใสขึ้นกว่าเดิมหลังจากช่วงที่ผ่านมาอารมณ์ของเธอค่อนข้างแปรปรวนเพราะฮอร์โมนคนท้องวันนี้เธอนัดกับ เมรี และ กานดา สองเพื่อนสนิทที่เธอไม่ได้เจอมานาน ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่เพนท์เฮาส์ของทิวา"หวานขอไปหาเพื่อนนะคะ" เธอบอกกับเขาขณะหยิบกระเป๋ามาสะพายทิวาเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร มองเธอด้วยสายตาจับผิด "ไปไหน""ไปกินข้าวกับเมย์กับกานต์ นัดกันที่ห้างฯค่ะ"ทิวาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถามเสียงเข้ม "แล้วเธอแน่ใจนะ ว่าจะไปเองได้"เปมิกาถอนหายใจ เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วง แต่บางทีเธอก็อยากมีพื้นที่ของตัวเองบ้าง"หวานท้อง ไม่ได้พิการนะคุณธีร์ เดินได้ กินข้าวเองได้""แต่เธอขี้เกียจเดินไม่ใช่เหรอ" ทิวายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนๆเปมิกาเบ้ปาก "งั้นคุณไปส่งหวานก็ได้ แต่ไม่ต้องมานั่งเฝ้านะ!นะ"ชายหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเขาจะปล่อยให้เธอไปไหนมาไหนโดยไม่มีเขาอยู่ใกล้ๆ?"โอเคฉันไปส่ง" เขาพูดสั้นๆ ก่อนจะลุกขึ้นคว้ากุญแจรถเปมิกาส่ายหน้าเบาๆ พลางพึมพำ "ท