Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

คำถามของฉินอ๋องฟังแล้วช่างน่าเห็นใจนัก ทว่ามันมิใช่กับคนกลุ่มนี้ ยามได้ฟังพวกมันกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ทว่าเหยียนตี้ไหนเลยจะแยแส สิ่งที่เขาอยากรู้ คือคำตอบจากภรรยารักที่เขาเคยหลอกลวงนางต่างหาก “ตอบมาสิ เจ้าอยากให้ข้าตายหรือ” ถามย้ำอีกครั้ง ซึ่งครานี้ฟูหลิงก็ได้ตอบให้เขาฟังสมใจอยาก “ใช่ ท่านหลอกลวงและข่มเหงข้าเจิ้งเหยียนตี้ ฉะนั้นท่านควรต้องตายไปเสีย” น้ำเสียงนางเย็นชานัก “ฮ่า ๆ สาแกใจข้าเหลือเกิน” ลี่จางส่งเสียงหยันก้องสวน ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกว่า “ก่อนนี้เจ้าคิดจะใช้สตรีของข้ามาทำลายข้า ทว่าเจ้ามันโง่เขลาที่หลงรักศัตรูตนเองเจิ้งเหยียนตี้ คราวนี้รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เจ้าทำกับนางแล้วสินะ” “หึหึ ข้ามันโง่จริง ๆ นั่นแหละ ทั้งที่คิดว่าตนเองรับมือได้ นึกไม่ถึง สุดท้ายข้าก็หลงรักนางเข้าจริง ๆ ทั้งที่บอกตนเองทุกครั้งว่า อย่า แต่เหตุไฉนใจข้าจึงไม่ฟังเลย สุดท้ายก็…” “หึ! คร่ำครวญไปก็เสียเปล่า คนร้ายกาจไร้ปรานีเช่นท่าน ไม่สมควรที่จะมาพร่ำเรื่องพวกนี้” ฟูหลิงแผดเสียงใส่ ก่อนจะดึงเอามีดพกที่เอวของตนออกมา แล้วพุ่งเข้าหาร่างสูงที่ยืนนิ่งงัน และอึดใจต่อมา ปลายมีดแหลมคมก็ปักลงที่อกแกร่งของเข

ณ เมืองเส้า… ฟูหลิงกำลังเดินเตร่เพื่อหาอะไรกิน เพราะนางไม่ได้มีอิสระแบบนี้มานานมากแล้ว หญิงสาวจึงเดินเล่นจนเพลิน พอบ่ายคล้อยนางก็หาที่พัก ซึ่งเป็นเรือนเช่าที่ตั้งอยู่ทางใต้ของเมือง เมื่อตรวจตราทุกอย่างแล้ว นางก็อาบน้ำชำระร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อไคล เสร็จแล้วก็สวมอาภรณ์ชุดบุรุษที่เพิ่งซื้อมาผัดเปลี่ยน เพื่อให้ง่ายต่อการเดินทางที่จะมีขึ้นในช่วงค่ำคืนนี้ ฟูหลิงตั้งใจมุ่งหน้าไปจัดการกลุ่มคนเฝ้าอาวุธด้วยตนเอง นางไม่อยากให้ใครค้นพบแล้วนำไปใช้ เพราะมันอาจเป็นผลร้ายมากกว่าดี ที่สำคัญ…หากมีคนรู้ว่านางคือผู้สร้าง นั่นยิ่งกลายเป็นปัญหาใหญ่ ซึ่งไม่รู้ว่ามันจะดีหรือร้ายในภายหน้า “กำจัดคนของอ๋องลี่จางและอาวุธได้แล้ว ค่อยหาบ้านสักหลังหลบซ่อนใช้ชีวิตเงียบ ๆ ก็แล้วกัน” บอกกับตนเองก่อนจะปิดตาลง ไม่นานนางก็หลับไปเพราะความเหนื่อยล้า เพราะก่อนหน้าเร่งเดินทางหนีออกมาให้ไกลจากพื้นที่ที่คนของอ๋องลี่จางหยุดพัก รวมถึงกลุ่มของฉินอ๋องที่ตามมาเก็บคนเหล่านี้ เพราะนางได้บอกกล่าวเอาไว้เมื่อวาน ในช่วงที่ลงมือแทงเขา ฟูหลิงก็ได้บอกกับฉินอ๋องว่าตนกำลังจะได้ข้อมูลที่ซ่อนอาวุธ ให้เขาเล่นตามแผนที่นางกำลังชักพาเสีย

เหยียนตี้ได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่เช่นนั้น เพราะทุกคำที่คนตรงหน้าเอ่ย มันคือความผิดพลาดที่ตนเคยทำไว้จริง ๆ หากสตรีอันเป็นที่รักจะเกลียดเขามันก็คงไม่แปลก… ถึงอย่างนั้น เหยียนตี้ก็ไม่คิดจะปล่อยให้นางเข้าใจผิด ต่อให้อธิบายแล้วหญิงสาวไม่ฟัง เขาก็ต้องบอกให้นางรู้ว่า แท้ที่จริงแล้ว ช่วงท้ายที่เขาทำมันเกิดขึ้นเพราะเหตุใด “ฟูหลิง พี่ทำผิดเรื่องสมอ้างว่าเป็นสามีเจ้า และใช้โอกาสนี้ข่มเหงรังแก ทว่า! เรื่องที่พี่วางยาลืมเลือน ความจริงพี่แค่ต้องการให้เจ้าลืมอ๋องลี่จางคนรักเก่าไปก็เท่านั้น พี่มิได้คิดหาผลประโยชน์อันใดจากเรื่องนี้เลยนะ พี่แค่อยากให้เจ้ารักพี่คนเดียว ไม่อยากให้คิดถึงชายอื่นอีก” สิ้นประโยคท้าย แววตาเขาก็หม่นลง แต่ก็ยังคงจ้องหน้าสตรีอันเป็นที่รักเพื่อลอบสังเกตดูท่าที “ฟูหลิง พี่รู้ว่าเจ้าหวั่นเกรงปัญหาที่จะตามมาในวันหน้า ทว่าเชื่อพี่เถิดนะ ไม่ว่าฟ้าจะถล่ม หรือดินจะทลาย พี่จะอยู่กับเจ้าเสมอ ไม่มีทางปล่อยให้เจ้าเผชิญความยากลำบากลำพังเด็ดขาด” “ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาหม่อมฉันเพคะ ทว่าเราไม่ยุ่งเกี่ยวกัน มันน่าจะง่ายกว่า ภายหน้าหม่อมฉันก็ไม่ต้องมีเรื่องกังวล หม่อมฉันไม่อยากยุ่งยากในภายหลังเพคะ”

เมื่อสตรีอันเป็นที่รักไม่ยอมเปิดประตูให้ เหยียนตี้ก็เดินอ้อมไปทางหน้าต่าง ดีที่มันยังเปิดค้างทิ้งไว้ คนในห้องก็มิได้สังเกต เพราะมัวแต่รอดูว่าฉินอ๋องจะทำเช่นไร กระทั่งเสียงกุกกักดังมาจากมุมหนึ่ง ฟูหลิงจึงรีบหันกลับไปมอง เมื่อพบร่างสูงกำลังปีนป่ายเข้ามา หญิงสาวก็ถอนหายใจ แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มกว้างอย่างน่าหมั่นไส้ “หน้ามึนจริงเชียว” นางเอ่ยดังพอให้เขาได้ยิน “พี่ก็เป็นกับเจ้าผู้เดียว” เหยียนตี้ยิ้มอ่อน ทว่าเขาไม่ได้เดินมานั่งข้างกันในทันที ร่างสูงยังคงเดินไปที่ประตูแล้วเปิดมันออกเพื่อสั่งงานคนของตน “ไปหาอาหารมา เอาอย่างที่ฟูหลิงข้าชอบนะ เร็ว ๆ ด้วย” สั่งแล้วเขาก็เดินกลับมานั่งข้างนาง พร้อมกับรินชาให้อย่างเอาใจ “ดื่มก่อนนะ จะได้มีแรงด่าพี่” ฟูหลิงนิ่งอึ้ง เพราะนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล่าวเช่นนี้ แต่ละคำที่ฉินอ๋องตรัสออกมา ล้วนแต่สื่อถึงการยอมนางอย่างที่สุด “มีโอกาสแล้วต้องรีบตักตวงนะฟูหลิง” เฉินอี้แนะ “ชิ! คนหน้ามึนเช่นนี้ ด่าไปก็เมื่อยปากเสียเปล่า” หญิงสาวเหลือบตามองผู้ที่ตนเอ่ยถึงด้วยความหมั่นไส้ “หากเมื่อย เช่นนั้นเราก็ดีกันนะ” เหยียนตี้ได้โอกาสก็ตรงเข้ามานั่งข้างกัน และยังใกล้ชิดจนถึ

ณ ลานกว้างหน้าประตูเมืองเป่ย… เสียงโห่ร้องของข้าศึกยังคงดังมาตลอดทั้งวัน สลับกับเสียงกัมปนาทของอาวุธร้ายที่ถูกยิงเข้ามาเป็นระยะ ราวกับต้องการข่มขวัญฝ่ายที่ตนกำลังรุกรานให้ตื่นกลัว ซึ่งมันก็ได้ผลนัก เพราะทหารแคว้นหนานต่างก็เริ่มเป็นกังวลกันแล้ว เนื่องจากทุกครั้งที่มีการยิงอาวุธเหล่านี้เข้ามา บ้านเรือนที่ตั้งอยู่ใกล้กำแพงต่างก็ได้รับความเสียหายในทันที หากตกใส่ผู้คนยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะมันคงหาซากไม่เจอเป็นแน่ “ท่านแม่ทัพ เราจะทำอย่างไรดี อาวุธร้ายของแคว้นเหลียง ทำทหารของเราเสียขวัญหมดแล้วขอรับ” นายกองหวายกล่าวรายงานเสียงสั่น และสายตายังคอยมองฝ่ายศัตรูจากด้านล่าง “หามือธนูที่แม่นยำ ยิงสกัดอาวุธร้ายนี้ก่อน หากปะทะกันด้านบน ความเสียหายอาจเกิดไม่มาก ซึ่งมันอาจยื้อเวลาได้ด้วย” แม่ทัพมู่ออกคำสั่ง เหล่าทหารจึงรีบปฏิบัติตามทันที ไม่นานนัก อาวุธร้ายที่ติดมากับศรก็ถูกปะทะกลางอากาศ แต่ยังมีบางอันที่ไม่อาจขัดขวางเอาไว้ได้ เสียงกัมปนาทที่ดังขึ้นจึงมีทั้งนอกเมืองและในเมือง แต่ก็ลดความเสียหายได้มาก ด้านกองทัพเหลียง เมื่อเห็นอาวุธตนถูกกำจัดด้วยวิธีนี้ ก็รีบเปลี่ยนแผน หันมาสั่งให้เหล่าทหารบุกตีเ