All Chapters of ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก]: Chapter 11 - Chapter 20

เวลาต่อมา รถม้าก็เคลื่อนตัวออกไป หวังจินเยว่ยังคงลอบมองอย่างแค้นเคือง ส่วนอีกสองคนกลับเอาแต่จ้องตากัน ไม่แยแสผู้ที่นั่งอยู่ด้วยแม้แต่น้อย ทำให้หวังจินเยว่อยากจะกรีดร้อง ทว่านางก็ทำได้เพียงแค่คิด “ท่านอ๋องเสวยส้มนี่สิเพคะ หวานมากเลยเพคะ” ฟูหลิงเอ่ยพร้อมกับยื่นกลีบส้มที่นางแกะเองกับมือให้สามีอย่างเอาใจ เหยียนตี้มองอนุตัวน้อยของตนนิ่ง เกิดมาเขาไม่เคยถูกใครคะยั้นคะยอเช่นนี้มาก่อนเลย ทว่าแล้วเหตุใดเขาต้องทำตามที่นางบอก ยอมอ้าปากให้ป้อนราวกับกำลังต้องมนต์เช่นนี้ “หวานไหมเพคะ” ฟูหลิงยื่นใบหน้างาม ๆ ของตนเข้าใกล้ ทำให้ลมหายใจทั้งคู่เป่ารดใบหน้ากันจนร้อนผ่าว “อืม แต่ไม่ต้องแล้วข้าไม่ชอบ” เหยียนตี้เริ่มได้สติ จึงดันไหล่นางให้ขยับออก และทำทีหันมาพูดคุยกับหวังจินเยว่แทน เพราะยามที่ไป่ฮวาอยู่ใกล้ มันทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย มันคอยแต่เผลอไผล คล้อยตามนางอยู่ร่ำไป “คุณหนูหวัง หน้าไม้ที่เจ้าคิดค้นขึ้นมา คาดว่าจะลงมือสร้างได้เมื่อใดกัน ข้าอยากให้ทหารได้ทดลองดู หากมันใช้ได้ผลดี เราอาจนำมาให้ทหารใช้งานแทนหอกดาบ คนของเราน้อย หากสู้แบบประชิดตัว อาจทำให้ชนะยาก” เหยียนตี้หันมาเอ่ยเป็นการเป็

หลังจากนั้น เหยียนตี้ก็พาอนุของตนไปทานอาหาร หนึ่งเค่อต่อมาก็ออกเดินทางกันต่อ ซึ่งรอบนี้หวังจินเยว่กลับไปนั่งรถม้าของตน มิได้ขอตามติดฉินอ๋องเหมือนอย่างเคย เพราะนางหมายจะเว้นระยะ ปล่อยให้บุรุษที่ตนพึงใจได้ทำแผนการให้สำเร็จ ส่วนนางก็จะแสร้งทำเป็นคนดี ไม่เข้าไปวุ่นวายอีก ทว่าความเป็นจริง หวังจินเยว่กำลังรอเวลาเอาคืนฟูหลิงอยู่ต่างหาก ทำให้การเดินทางวันครึ่งในเวลาต่อมา ดูสงบเงียบลงมาก กระทั่งมาถึงเมืองเป่ย ซึ่งอยู่ห่างชายแดนเพียงแค่ครึ่งวัน ทว่าฟูหลิงนางไม่ได้รับอนุญาตให้ลงจากรถม้า เพราะที่นี่มีแม่ทัพมู่อยู่ด้วย ซึ่งเหยียนตี้ไม่ต้องการให้นางพบกับมู่ตานชุยในยามนี้ มิเช่นนั้นความอาจจะแตกก็เป็นได้ เขาจะต้องพูดคุยหารือกับคนที่เคยพบไป่ฮวาเสียก่อน “อนุหลิงอย่านะเจ้าคะ ท่านอ๋องสั่งว่าอย่างไร ท่านจำมิได้หรือ ประเดี๋ยวก็โดนลงโทษกันพอดี” จินจูรีบเอ่ยเตือนผู้เป็นนาย เมื่อเห็นมือขาวกำลังแง้มม่านเพื่อเปิดดูบรรยากาศด้านนอก “ชู่ว! เจ้าก็อย่าเสียงดังสิ ข้าแค่แง้มนิดเดียวเอง” เอ่ยตำหนิแล้วก็รีบส่องดูด้านนอก ก่อนจะสะดุดกับร่างสูงของใครบางคนที่ยืนพูดคุยกับฉินอ๋อง ‘ใคร? ทำไมดูคุ้นจัง’ คิ้วสวยเริ่มผูกเป็นปม

หลังจากครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ฟูหลิงก็ได้คำตอบให้กับตนเองว่า นางจะใช้เล่ห์มารยาเอาใจฉินอ๋องต่อไป นางจะทำให้อีกฝ่ายรักหลงจนขาดไม่ได้ ไม่ว่าจะร้องขอสิ่งใดก็เป็นต้องหาให้ทุกอย่าง รวมไปถึงฐานะพระชายาฉินอ๋องที่ยังว่างอยู่ด้วย “หากท่านมีแผน ข้าก็มีแผนนะเพคะ” พึมพำก่อนจะเผยยิ้มร้าย เป็นจังหวะที่จินจูเดินเข้ามาพอดี “สองคนนี้เป็นสาวใช้ที่ท่านอ๋องส่งมาช่วยดูแลอนุหลิงเจ้าค่ะ” จินจูรีบตอบคลายความสงสัยของผู้เป็นนาย “งั้นหรือ” ฟูหลิงตอบรับก่อนจะยิ้มอ่อน จากนั้นนางก็เริ่มทานอาหารตรงหน้า ซึ่งมันถูกจัดสรรมาอย่างดี อิ่มแล้วนางก็ออกมาเดินเล่นในสวนหน้าเรือน เพื่อสำรวจรอบบริเวณตามสัญชาตญาณที่มีมาตั้งแต่อยู่ในยุคปัจจุบัน โดยมีองครักษ์นามว่าเสี่ยวชวนคอยตามอารักขาตามคำสั่งผู้เป็นนาย และคอยสอดส่องดูพฤติกรรมของอนุผู้นี้ด้วย ซึ่งคราแรกฉินอ๋องหมายจะให้หลี่โม่รับหน้าที่ ทว่าเฉินอี้ได้กล่าวรายงานเรื่องที่ฟูหลิงตำหนิหลี่โม่ก่อนหน้านี้ให้ฟัง เหยียนตี้จึงสั่งให้เสี่ยวชวนรับหน้าที่แทน และยังตำหนิคนสนิทไปหลายยก มิหนำซ้ำยังย้ำให้พูดจาดีดีกับนาง อย่าได้เผยพิรุธให้ไป่ฮวาเกิดความสงสัยเป็นอันขาด “ที่นี่เรือนใครหรือใต้เท้

ทว่าที่ฟูหลิงเป็นเช่นนี้ เพราะนางกำลังทวนคำของคนตรงหน้าอยู่ต่างหาก ‘จวนโหว ฟู่อินหลาง มู่ตันหยง ทำไมชื่อพวกนี้มันฟังดูคุ้นหูจัง เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน’ “เจ้าควรรีบไปเสีย เดินทางเพียงสองชั่วยามก็จะถึงชายแดน หากไม่ไปวันนี้ วันหน้าเจ้าอาจไม่มีโอกาสหนีอีกแล้วไป่ฮวา” จินเยว่ยังคงเอ่ยกระตุ้นให้อีกฝ่ายนึกกลัว ยิ่งเห็นอาการนิ่งงัน นางยิ่งเข้าใจว่าคนตรงหน้ากำลังคล้อยตามคำพูดของตน “ข้าคือไป่ฮวา สตรีที่อ๋องลี่จางส่งไปเป็นสายในจวนฟู่อินโหว ซึ่งคนผู้นี้มีนามว่า ฟู่อินหลาง และเขาก็แต่งงานกับบุตรสาวโหราจารย์มู่ ที่มีนามว่า มู่ตันหยง พี่สาวของมู่ตันหยางใช่หรือไม่” ฟูหลิงเอ่ยถามในสิ่งที่ตนเริ่มสงสัย “นี่ความจำของเจ้ากลับมาแล้วหรือ หรือแท้ที่จริงเจ้าจำได้ทุกอย่าง แต่แสร้งจำอันใดไม่ได้ เพื่อแฝงตัวเป็นสายให้อ๋องลี่จาง” หวังจินเยว่แผดเสียงลั่น และยังสั่งให้คนของตนจับตัวฟูหลิงไว้ ทว่าช้ากว่าความเร็วของอีกฝ่ายนัก ร่างอรชรที่ยืนนิ่งในคราแรก บัดนี้พุ่งเข้าหาคนสั่งการ พร้อมกับจับแขนหวังจินเยว่ไขว้หลังในทันที “ใครขยับนางตาย” เสียงขู่มาพร้อมกับปลายปิ่นอันแหลมคมซึ่งจิ้มอยู่ที่คอของคุณหนูคนงาม ทำเอาหวัง

หยางลี่จางเห็นท่าทางตื่นตระหนกของสตรีอันเป็นที่รักก็ถึงกับหน้าเจื่อน เขาจึงรีบขยับคลานเข้าไปหา “ไป่ฮวานี่ข้าเอง ท่านพี่ลี่ของเจ้าอย่างไรล่ะ” ฟูหลิงนิ่งอึ้ง เพราะนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะแทนตนเช่นนี้ “ทะ…ท่านพี่ลี่ไหน ข้าไม่รู้จัก” นางแสร้งเอ่ย และยังทำท่าตื่นกลัวให้คนตรงหน้านึกสงสาร ซึ่งมันก็ได้ผลนัก “พี่คือคนรักที่แท้จริงของเจ้าไง ที่เจ้าจำไม่ได้เพราะฉินอ๋องเอายาลืมเลือนให้เจ้ากิน เจ้าจึงลืมพี่ไปเช่นนี้” “ยาลืมเลือนอะไรกัน อ๊ะ! ปวดหัว” ฟูหลิงแสร้งยกมือขึ้นมากุมศีรษะตน พร้อมกับร้องโอดครวญอย่างน่าสงสาร “ไป่ฮวา ดื่มยาก่อนนะ มันจะช่วยล้างพิษในตัวเจ้า” ลี่จางรีบขยับเข้ามากอดรัดนางไว้ หมายจะเอายาให้หญิงสาวกิน “ไม่! อย่ามายุ่งกับข้า ข้าไม่รู้จักพวกท่าน” ฟูหลิงยังคงแสร้งทำเป็นจำสิ่งใดไม่ได้ เพื่อให้คนเหล่านี้เข้าใจว่ายายังคงออกฤทธิ์อยู่ ทว่าความเป็นจริงมันสลายหายไปหมดแล้ว เพราะความทรงจำนางถูกกระตุ้นกลับคืนมาตอนที่หัวกระแทกอีกครั้ง “ยอดรักของข้า ดื่มยาเถิดนะเจ้าจะได้หายดี” ถ้อยคำโน้มน้าวช่างหวานหูนัก คนฟังแทบจะสำลักยาออกมาเลยก็ว่าได้ “ฮึก คนใจร้าย” เสียงสั่นเครือเปล่งตำหนิ “ชู่ว! เด็กด