Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ปฐมบท…ณ สวนสาธารณะ หญิงสาวคนหนึ่งกำลังก้ม ๆ เงย ๆ เพื่อระบายสีบนภาพวาดในแผ่นกระดาษอย่างตั้งใจ ภาพที่เธอวาดมันคือภาพตึกสูงหลายสิบชั้น มุมขวาเป็นสะพาน ด้านล่างเป็นแม่น้ำไหลผ่าน มีเรือลำน้อยใหญ่แซมเป็นจุด ๆผู้คนที่เดินไปเดินมาพบเห็นก็หยุดยืนมองอย่างสนใจบางคนชื่นชม บางคนถึงกับเอ่ยปากขอซื้อภาพก็มีทว่าหญิงสาวทำเพียงแค่เผยยิ้มแล้วก็ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะก้มลงวาดภาพตรงหน้าต่ออย่างใจเย็น แม้จะมีเสียงมากมายแว่วมาให้ได้ยินก็ตาม ถึงกระนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้เธอเสียสมาธิกระทั่งเสียงมือถือดังขึ้น… ตื๊ด! ตื๊ด!“ว่า?” เธอกรอกเสียงตอบกลับไปอย่างใจเย็น “เปลี่ยนแผน นายต้องการให้ลงมือคืนนี้เลย”“งานเลี้ยงจะมีพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ”“กำหนดการเปลี่ยนแล้ว ระวังตัวด้วย” เสียงถูกตัดไปแล้ว มือขาวจึงค่อย ๆ ขยับลงมาวางที่ตักตัวเองดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกายระยิบระยับ กลับฉายแววนิ่งเฉยไร้ซึ่งความร่าเริงเหมือนคราแรก จากนั้นหญิงสาววัยยี่สิบหกก็หันมาเก็บอุปกรณ์ของตนเข้ากล่องที่วางอยู่ข้างตัว“ไม่วาดแล้วเหรอครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมา ท่ามกลางผู้คนนับสิบที่ยืนรายล้อมอยู่ทางด้านหลัง บางคนก็ไม่ได้สนใจภาพที่เธอวาดนัก ที่ยั

บนเตียงไม้เก่าในเรือนหลังหนึ่ง ร่างอรชรที่หมดสติไปสองวันกำลังเปิดเปลือกตาขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อปรับภาพตรงหน้าชัดเจนแล้ว คิ้วสวยก็เริ่มผูกกันเป็นปม “ที่นี่ที่ไหนกัน” หญิงสาวพึมพำแผ่วเบา จากนั้นจึงพยายามขยับลุกนั่งแล้วมองไปรอบห้อง “ไม่ใช่โรงพยาบาลเหรอ” คนเจ็บพร่ำเพ้ออย่างไม่เข้าใจ กระทั่งก้มลงสำรวจร่างกายตนเองซึ่งมันได้ทำให้เธอตกใจมาก บนตัวไม่พบบาดแผลจากคมกระสุน ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธอถูกยิงตั้งสี่นัด แต่ร่างกายกลับมีแค่แผลตรงช่วงเอว และแผลแตกตรงขมับด้านซ้ายเท่านั้น “แผลนี้ได้มายังไงนะ แล้วแผลถูกยิงมันหายไปไหน” ด้วยนิสัยเป็นคนตื่นตัวและรอบคอบอยู่เสมอ ฟูหลิงจึงรีบขยับลุกลงจากเตียง เพื่อสำรวจไปรอบห้อง และหาทางหนีทีไล่ เนื่องจากก่อนนี้ เธอถูกตามล่า เลยไม่อาจทำใจเย็นอยู่ได้ จากนั้นเธอก็เดินมาหยุดที่ริมหน้าต่าง เพื่อแง้มออกดูด้านนอก ภาพที่พบยังเป็นบรรยากาศของยุคจีนโบราณเหมือนที่เคยเห็นในซีรี่ย์ ทว่ามันดูสมจริงมากไม่เหมือนการตบแต่งในโรงถ่าย “ทำไมไม่มีสายไฟหรืออุปกรณ์เกี่ยวกับการถ่ายทำเหมือนที่เคยเห็นล่ะ ผู้คนด้านนอกก็เหมือนจะทำงานจริง ไม่เหมือนคนกำลังเข้าฉากแสดงเป็นบ่าวรับใช้เลย” เธอพึมพำ

ฟูหลิงพยักหน้ารับอย่างจำยอม มิเช่นนั้นอีกฝ่ายคงรังแกนางมากกว่านี้เป็นแน่ และเมื่อเขาปล่อยมือ นางก็รีบขยับหมายจะกลับไปนั่งที่เดิม แต่ยังไม่ทันไร เอวขอดก็ถูกมือเรียวรั้งให้หยุดนิ่งอีกหน ตามมาด้วยเสียงกดต่ำบังคับอย่างชัดเจน “แผลบนหัวยังไม่ได้ใส่ยา” กล่าวพร้อมกับดึงนางมาใกล้ ก่อนจะแกะปมเชือกเพื่อเอามันออกมา คนเจ็บก็ได้แต่นั่งนิ่งปล่อยให้เขาทำไป หากโต้เถียงอีก ไม่รู้ฉินอ๋องผู้บ้าอำนาจจะทำอะไรต่อ ไม่นานนัก เขาก็ปล่อยให้นางขยับตัวออกมานั่งที่เดิม ฟูหลิงจึงรีบสวมใส่อาภรณ์ให้เรียบร้อย โดยมีสายตาของอีกฝ่ายจับจ้องทุกอิริยาบถ ราวกับต้องการจับผิดบางอย่าง ‘นางลืมทุกอย่างจริงหรือ ถึงได้คิดว่าตนเองเป็นผู้ที่มีนามว่าฟูหลิงตามที่เราบอก หรือท่าทางที่เป็นอยู่ในยามนี้ มันคือการเสแสร้งเพื่อตบตาเราเหมือนที่นางเคยทำกับฟู่อินหลางและตันหยง’ เหยียนตี้นึกในใจ เมื่อเห็นท่าทางที่ต่างออกไปของสตรีตรงหน้า ซึ่งคราวก่อนที่พบกัน นางดูสุขุมรอบคอบมากกว่ายามนี้ หรือนางจะจำอันใดไม่ได้จริง ๆ ไม่…ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อาจวางใจได้ เพราะสำหรับเหยียนตี้ ไป่ฮวาคือตัวอันตราย นางคือคนสนิทของอ๋องลี่จาง ถูกส่งตัวเข้ามาเพื่อสืบข่าวแ

แม้จะเป็นเช่นนั้น ฉินอ๋องก็หาได้อ่อนโยน เมื่อแก่นกายถูกฝังลงไปจนมิด ร่างกำยำก็เริ่มขยับเอวสอบของตน เพื่อสร้างความคุ้นชิน ซึ่งมันก็ยากนัก เพราะร่องรักด้านล่างนี้ยังใหม่ และที่สำคัญ เขาไม่ได้เล้าโลมนางให้เกิดกำหนัดก่อนทำ การเคลื่อนตัวมันจึงยากลำบาก แม้แต่ตัวเขาเองยังต้องกัดฟันทนกับความทรมานที่มันคับแน่นจนปวดหนึบ แทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ก็ว่าได้ “ฮื่อ ฮื่อ เอามันออกไปข้าเจ็บ” ฟูหลิงร้องท้วงอีกหน พร้อมกับยกมือดันไหล่แกร่งให้ถอยห่าง ทว่าไหนเลยมันจะเป็นผล ยิ่งนางต่อต้าน ยิ่งดูเหมือนเขาจะลงโทษหนักขึ้น “หากเจ้าไม่อยากทรมานจนตาย ก็อย่าดื้อรั้นกับข้าอีก” สิ้นคำ ริมฝีปากหนาก็บดขยี้ปากอิ่มที่เผยอจะต่อว่าเขา ฟูหลิงก็ได้แต่ครวญครางในลำคอ เพราะยามนี้นางมิอาจทำอันใดได้ นอกจากก่นด่าเขาในใจ และนึกตำหนิตนเองที่ไม่ใจเย็น รอให้ร่างกายหายดีก่อน ค่อยคิดยั่วโมโหเขา แต่ก็นั่นแหละ ใครจะไปคิดกันล่ะว่า ฉินอ๋องผู้นี้ จะร้ายกาจถึงขนาดข่มเหงรังแกสตรีตัวน้อย ๆ ได้ ต่อให้นางเป็นอนุ ผู้เป็นสามีก็ไม่ควรทำเช่นนี้ เพราะนางมิใช่ศัตรูเขาเสียหน่อย… ‘หรือว่า…เจ้าของร่างนี้เคยทำเรื่องอันใดไว้ ไม่ก็…บิดานางเคยทำเรื่องไม่ดีต่อ

วันต่อมา… ฟูหลิงยังคงใช้เวลาว่างไปกับการวาดภาพ เพราะมันช่วยให้นางผ่อนคลาย และเอาไว้หาเงินด้วย นางตั้งใจว่าจะวาดเอาไว้เยอะ ๆ แล้วค่อยเอาออกไปขายในคราวเดียว ถึงยามนั้นน่าจะมีเงินมากพอสำหรับหาหนทางหนี เพราะการเดินทางมันต้องใช้เงิน ยิ่งอยู่ในยุคที่ไร้ความเจริญ พาหนะแพงกว่าข้าวสารด้วยแล้ว นางยิ่งต้องหาเงินให้ได้มาก ๆ มิเช่นนั้นอาจไม่พ้นเงื้อมมือผู้มากอำนาจอย่างฉินอ๋อง หากจะหนี นางต้องไปให้ไกลที่สุด ออกนอกแคว้นได้ยิ่งดี และสถานที่ที่ฟูหลิงตั้งใจจะไปก็คือ แคว้นที่กำลังเป็นข้อพิพาทกับแคว้นหนานในยามนี้ เพราะมันยากที่คนของฉินอ๋องจะตามนาง ฟูหลิงได้สืบมาแล้วว่า มันอยู่ห่างออกไปเพียงแค่สองวันเท่านั้น ส่วนเรื่องออกจากจวนที่มีองครักษ์เฝ้าเกือบครึ่งร้อยแห่งนี้ มันง่ายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปากเลยก็ว่าได้ เพราะปกติในยามวิกาล นางมักจะปีนป่ายหนีออกไปเดินเที่ยวเล่นด้านนอกประจำ บัดนี้…ฟูหลิงที่อยู่ในชุดดำอำพรางตัว ก็กำลังนั่งดื่มสุราอยู่บนหลังคาโรงเตี๊ยมในเมือง ซึ่งนางขโมยมาเมื่อครู่นี้เอง “บรรยากาศค่ำคืนของยุคโบราณนี่มันสวยจริง ๆ” พึมพำแผ่วเบา ก่อนจะเอนตัวนอนมองท้องฟ้าและดวงดาวเบื้องบน แล้วนางก็เอ่ยขึ