All Chapters of รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles): Chapter 1 - Chapter 7

7 Chapters

บทที่ 2 บอกเขาไปเลยว่าแฟนหวง

         มาสเปิดประตู  แต่สิ่งที่ฉันเห็นคือ  ผู้ชายวัยสามสิบ  เขาดูสะอาดราวกับผ้าที่โดนไฮยีนแช่มาหลายวัน  ยิ้มบางๆ ให้มาส  แล้วเข้ามาโอบเธอ        ฉันกระแอม  เพื่อให้รู้ว่าตรงนี้มีไม้หลักไม้ตอยืนอยู่  เขาดูกระดากใจ  ก่อนหันมามองฉันอย่างพิจารณาก็ว่าอยู่  คนมันสวย  แต่เดี๋ยวก่อน  ฉันควรรู้สึกยังไงที่มาสมีแฟน  แถมเป็นผู้ชาย  ฉันไม่มีอย่างที่เขามีสักหน่อย  ควรยกธงขาวเลยไหม?        ฉันผู้มีส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามเซนติเมตร  กำลังเผชิญหน้ากับผู้ชายที่สูงกว่าเพียงเล็กน้อย  นั่นทำให้ฉันขอบคุณมรดกชิ้นนี้จากพ่อ         มุมปากฉันยกขึ้นข้างหนึ่ง        มันต้องกวนๆ แบบนี้  ไอ้เจนมิน!       ในขณะที่อีกฝ่ายรับรู้ได้ว่ารอยยิ้มของฉันหมายความว่าอย่างไร       "เอ่อ  พี่กฤษณ์คะ  นี่เจนมิน  และเจนมิน&
last updateLast Updated : 2026-04-29
Read more

บทที่ 3 อันที่จริงฉันแค่ต้องการซ่อนน้ำตาไม่ให้ใครเห็น

        ฉันเถลไถลอยู่กับมาสจนเกือบเที่ยง  แล้วขอตัวกลับบ้าน  โจ๊กถูกย่อยไปจนหมดแล้ว  พอเดินผ่านห้องโถงของบ้านมายังห้องกินข้าว  ทุกคนนั่งพร้อมกันหมดแล้ว       เหลือแต่ฉัน!      บรรยากาศกดดันทำฉันหน้าบึ้งอีกรอบ  มองพ่อที  น้านิจที  โปเต้ที  แต่ไม่มีใครพูดอะไร      "หนูไม่หิวค่ะ"     "ไม่หิวก็กินอะไรสักหน่อย  ผอมจนน้ากลัวแล้วเนี่ย"     "แต่..."     "นั่งลง!"     พ่อออกคำสั่ง  และฉันปฏิเสธไม่ได้      แม่บ้าน  นำโดยป้าเทียนเอาอาหารมาเสิร์ฟ  แน่นอนว่าเราตกลงกันไว้แล้ว  ว่าในทุกๆ วัน  จะต้องมีอาหารรสชาติจัดจ้านมาเสิร์ฟ  เพราะฉันกินอะไรไม่ค่อยลง  และวันนี้  คือ      ต้มแซ่บกระดูกหมูอ่อน!     ฉันชูนิ้วโป้งให้ป้าเทียน  แม่บ้านที่เหลือยิ้มโล่งใจอยู่ข้างๆ&
last updateLast Updated : 2026-05-01
Read more

บทที่ 4 แต่พ่อก็รักศิลปินไปแล้ว หมดทั้งใจ

        แม่พรรัมภาเป็นคนสวย  แม้ว่าจะอายุเท่าไหร่  สำหรับฉันแม่ก็เป็นคนสวย  ฉันได้ดวงตามาจากแม่  หลายคนจึงมักชอบลอบสบตากับฉัน       ตอนนั้นฉันอายุราวสิบขวบ  แม่จับฉันวาดภาพ  พยายามทำให้ฉันเก่งได้แม่       "หนูวาดสวยไหมคะ?"        "ไก่แจ้น่ารักจัง"        ฉันทำหน้างอ        "แต่หนูวาดน้องหมานะคะ  ไก่ที่ไหนมีหู  แถมหางก็ไม่ได้แฉกๆ"        แม่หัวเราะแล้วก็พาฉันหัวเราะไปด้วย        ตอนที่แม่อยู่  พ่อกษิดิ์เดชก็เคยใจดีกว่านี้  วันนั้นเรานั่งอยู่ในสวนหน้าบ้าน       "โตขึ้น  หนูอยากเป็นศิลปินเหมือนแม่"       พ่อหน้าตึง  แต่ก็ไม่ได้โกรธมากมายอะไร      "แล้วใครจะรับช่วงต่อกิจการของพ่อ"      พ่อถามพวกเรา  มีแววน้อยใจ
last updateLast Updated : 2026-05-04
Read more

บทที่ 5 บ้าเอ๊ย! ฉันโกหกสายตาตัวเองไม่ได้เลย

      ฉันขอพ่อมางานรับน้อง  ส่วนหนึ่งเพราะฉันอยากมีเพื่อน  เพื่อนเยอะๆ จะทำให้ฉันหายหดหู่ไหมนะ?  หรือฉันจะทำได้แค่ปั้นหน้ายิ้ม  แต่ข้างในกลวงโบ๋เหมือนเดิม      พวกรุ่นพี่พกกลองทอมบ้ามาตีเป็นจังหวะสามช่าแสนเร้าใจ  สราญและรุ่นน้องใจกล้าพากันเต้น  สาบานได้ว่าฉันไม่เคยเห็นสราญเต้นควงเอวมาก่อน      อะไรเข้าสิงหล่อนนะ?       พิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์เริ่มขึ้น  พวกรุ่นพี่เดินมาหาคนหน้าตาดี  เพื่อเป็นดาวคณะบ้าง  เป็นเชียร์ลีดเดอร์บ้าง       และฉันเป็นหนึ่งในนั้น      "น้องคนนั้น  ยืนขึ้น  คนนั้นด้วย"       ฉันคือผู้ถูกเลือก  ยืนขึ้นอย่างอายๆ  มองเพื่อนที่ถูกเรียกด้วยชะตากรรมเดียวกัน      "ชื่อ?"      "เจนมินค่ะ  บอกก่อนว่าพ่อไม่ให้เป็นดาวคณะหรือลีดฯ  เพราะต้องกลับบ้านตรงเวลาทุกวัน  ตัดใจเถอะค่ะ"&
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more

บทที่ 6 เราอาจแพ้ในเกมรักได้ แต่ใจเราต้องไม่แพ้!

       ฉันอยากจีบมาส  ฉันจะทำยังไงดี  ในขณะเดียวกัน  ฉันก็อยากรู้ว่าตัวเองชอบมาสหรือเปล่า  ฉันควรทำอย่างไร?  ถามเอไอดีไหม?  ฉันพยายามคิด SWOT ประเภท  จุดอ่อน  จุดแข็ง  โอกาส  และอุปสรรคของตัวเอง  แล้วนั่งจมกับกองกระดาษที่ฉันเป็นคนขีดเขียน        หนึ่งในนั้นเป็นภาพที่ฉันสเกตช์หน้าเธอขึ้นมาด้วย  ดวงตาที่สบแล้วต้องแน่นิ่ง  ราวกับเธอเป็นเมดูซ่า  ที่ทำให้คนกลายเป็นหิน  แต่ต่างกันตรงที่มันเกิดขึ้น  เพราะมาสสวย       ฉันคิดออกแล้วว่าควรทำยังไง  ฉันแค่ต้องถามตัวเองว่าชอบมาสหรือเปล่า?  ชอบแค่ไหน?  แล้วชอบพอจะยอมผิดหวังหรือกลัวเสียมาด  กรณีผิดหวังจริงๆ หรือเปล่า?       แต่ฉันไม่มั่นใจในตัวเอง  และฉันก็กลัวความรักเหลือเกิน  ฉันเลยเดินไปรอบๆ บ้าน  เพื่อหาแรงบันดาลใจ  ในการเข้าหาเธออีกสักครั้ง       เสียงเพลงท่อนฮุกของพี่เสกดังขึ้นจากข้างบ้าน 
last updateLast Updated : 2026-05-08
Read more

บทที่ 7 ฉันรู้สึกเหมือนฟังตอนจบที่เลวร้าย

     ฉันกะพริบตาอย่างงงๆ แล้วเห็นว่าตัวเองนอนอยู่ในโรงพยาบาล  มีผู้คนรายล้อม  พวกเขาตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าฉันปวดหน้าอก  จนต้องหามส่งโรงพยาบาล      "เจนมิน  เป็นยังไงบ้างลูก?"       พ่อเป็นคนแรกที่ถาม  ฉันประเมินตัวเองว่าไม่ได้เจ็บอะไร  แค่ง่วงนอนเฉยๆ"      "หนูโอเคค่ะ"       ฉันเสมองไปทั่วห้อง  มองหาใครคนหนึ่ง  คนที่ขโมยหัวใจฉัน  แต่ฉันไม่อาจสานสัมพันธ์กับเธอได้  เพราะเธอมีเจ้าของแล้ว       "มาสล่ะ?"      "สราญจะไลน์ไปบอกว่าเจนมินฟื้นแล้ว"       ฉันทำหน้าผิดหวัง  ที่เธอกลับไปก่อน       "มาสนี่ใคร?  ลูกไปกับเธอมา  แล้วถึงกับต้องแอดมิต"       "ไม่ใช่ความผิดเขา  หนูแค่ป่วยของหนูเอง"      ทั้งห้องตกอยู่ภายใต้ความเงียบ  เมื่อฉันทำเสียงแข็งใส่พ่
last updateLast Updated : 2026-05-11
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status