All Chapters of รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles): Chapter 1 - Chapter 10

         มาสเปิดประตู  แต่สิ่งที่ฉันเห็นคือ  ผู้ชายวัยสามสิบ  เขาดูสะอาดราวกับผ้าที่โดนไฮยีนแช่มาหลายวัน  ยิ้มบางๆ ให้มาส  แล้วเข้ามาโอบเธอ        ฉันกระแอม  เพื่อให้รู้ว่าตรงนี้มีไม้หลักไม้ตอยืนอยู่  เขาดูกระดากใจ  ก่อนหันมามองฉันอย่างพิจารณาก็ว่าอยู่  คนมันสวย  แต่เดี๋ยวก่อน  ฉันควรรู้สึกยังไงที่มาสมีแฟน  แถมเป็นผู้ชาย  ฉันไม่มีอย่างที่เขามีสักหน่อย  ควรยกธงขาวเลยไหม?        ฉันผู้มีส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามเซนติเมตร  กำลังเผชิญหน้ากับผู้ชายที่สูงกว่าเพียงเล็กน้อย  นั่นทำให้ฉันขอบคุณมรดกชิ้นนี้จากพ่อ         มุมปากฉันยกขึ้นข้างหนึ่ง        มันต้องกวนๆ แบบนี้  ไอ้เจนมิน!       ในขณะที่อีกฝ่ายรับรู้ได้ว่ารอยยิ้มของฉันหมายความว่าอย่างไร       "เอ่อ  พี่กฤษณ์คะ  นี่เจนมิน  และเจนมิน&

        แม่พรรัมภาเป็นคนสวย  แม้ว่าจะอายุเท่าไหร่  สำหรับฉันแม่ก็เป็นคนสวย  ฉันได้ดวงตามาจากแม่  หลายคนจึงมักชอบลอบสบตากับฉัน       ตอนนั้นฉันอายุราวสิบขวบ  แม่จับฉันวาดภาพ  พยายามทำให้ฉันเก่งได้แม่       "หนูวาดสวยไหมคะ?"        "ไก่แจ้น่ารักจัง"        ฉันทำหน้างอ        "แต่หนูวาดน้องหมานะคะ  ไก่ที่ไหนมีหู  แถมหางก็ไม่ได้แฉกๆ"        แม่หัวเราะแล้วก็พาฉันหัวเราะไปด้วย        ตอนที่แม่อยู่  พ่อกษิดิ์เดชก็เคยใจดีกว่านี้  วันนั้นเรานั่งอยู่ในสวนหน้าบ้าน       "โตขึ้น  หนูอยากเป็นศิลปินเหมือนแม่"       พ่อหน้าตึง  แต่ก็ไม่ได้โกรธมากมายอะไร      "แล้วใครจะรับช่วงต่อกิจการของพ่อ"      พ่อถามพวกเรา  มีแววน้อยใจ

       ฉันอยากจีบมาส  ฉันจะทำยังไงดี  ในขณะเดียวกัน  ฉันก็อยากรู้ว่าตัวเองชอบมาสหรือเปล่า  ฉันควรทำอย่างไร?  ถามเอไอดีไหม?  ฉันพยายามคิด SWOT ประเภท  จุดอ่อน  จุดแข็ง  โอกาส  และอุปสรรคของตัวเอง  แล้วนั่งจมกับกองกระดาษที่ฉันเป็นคนขีดเขียน        หนึ่งในนั้นเป็นภาพที่ฉันสเกตช์หน้าเธอขึ้นมาด้วย  ดวงตาที่สบแล้วต้องแน่นิ่ง  ราวกับเธอเป็นเมดูซ่า  ที่ทำให้คนกลายเป็นหิน  แต่ต่างกันตรงที่มันเกิดขึ้น  เพราะมาสสวย       ฉันคิดออกแล้วว่าควรทำยังไง  ฉันแค่ต้องถามตัวเองว่าชอบมาสหรือเปล่า?  ชอบแค่ไหน?  แล้วชอบพอจะยอมผิดหวังหรือกลัวเสียมาด  กรณีผิดหวังจริงๆ หรือเปล่า?       แต่ฉันไม่มั่นใจในตัวเอง  และฉันก็กลัวความรักเหลือเกิน  ฉันเลยเดินไปรอบๆ บ้าน  เพื่อหาแรงบันดาลใจ  ในการเข้าหาเธออีกสักครั้ง       เสียงเพลงท่อนฮุกของพี่เสกดังขึ้นจากข้างบ้าน 

        ฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอน  มีสราญยืนอยู่ด้านหลัง  ในฐานะผู้กำกับการแสดง       "ยิ้มให้กว้างกว่านี้หน่อย"       สราญเอื้อมมือมาฉีกแก้มฉันให้ยิ้มออก      "ยิ้มออกมาจากใจ"      ฉันยิ้มจนตาหยี  แต่สราญก็ยังไม่พอใจ     "พี่มาสชอบคนสดใสมากกว่านี้  ข้อมูลวงในบอกว่า  ถ้าทำให้พี่มาสขำได้  จะถือว่ามาถูกทาง"      ฉันทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้  หมดเรี่ยวหมดแรง  และกลับมาหน้ายู่เหมือนเดิม     "คุณกฤษณ์ไม่เห็นจะตลกเลย"      ฉันประท้วง  แต่สราญส่ายหน้ากับความไม่เอาไหนของฉัน     "ภารกิจแรก  ล้มเหลว"       สราญประกาศ  เธอคงกำลังย้อนคิดว่าสิ่งที่มาสชอบยังมีอะไรอีก      "เจนมินผอมเกินไป  เหมือนคนขาดสารอาหาร"      "แต่เป็นแบบน

       ฉันหลับไปเกินสิบเอ็ดชั่วโมงแล้ว  โดยไม่มีใครเข้ามาปลุกหรือรบกวนใดๆ ฉันลืมตาอย่างช้าๆ มองไปรอบห้องอย่างงงงวย        แปดโมงแล้ว!        ฉันมีเรียนตอนเก้าโมงเช้า  สองเท้ากระโจนลงจากเตียง  ถ้าสายวันนี้แย่แน่  เพราะมีสอบเก็บคะแนน        พ่อจะต้องไม่ว่า  ว่าฉันเรียนไม่เอาไหนอีก  มีวิชาภาษาอังกฤษ  วิชาเดียวเท่านั้นที่ฉันยอมพ่ายแพ้  แต่วิชาอื่น  ฉันควรได้คะแนนผ่านเกณฑ์      ภายในสิบนาที  ฉันก็กระโจนลงมาจากบันได  ทุกคนหันมามองฉันที่วิ่งอุตลุดลงมา  จากนั้นก็ทรงตัวไม่อยู่  รู้สึกเหมือนอยากอาเจียน  พื้นที่ราบเรียบสามารถทำให้ฉันเหมือนนั่งอยู่ในเรือ  และโอนเอียงไปมาจนน่ากลัว      "อุ๊บ"      "คุณหนู!"     ป้าเทียนเข้ามาพยุงฉันที่กำลังจะอาเจียนเอาอาหารเก่าออกมา  และเป็นแบบนี้มานานนับตั้งแต่กินยาวันแรกๆ  จนมาถึงวันท