Home / LGBTQ+ / รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles) / บทที่ 7 ฉันรู้สึกเหมือนฟังตอนจบที่เลวร้าย

Share

บทที่ 7 ฉันรู้สึกเหมือนฟังตอนจบที่เลวร้าย

Author: Me.Daisy
last update Petsa ng paglalathala: 2026-05-11 17:30:00

     ฉันกะพริบตาอย่างงงๆ แล้วเห็นว่าตัวเองนอนอยู่ในโรงพยาบาล  มีผู้คนรายล้อม  พวกเขาตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าฉันปวดหน้าอก  จนต้องหามส่งโรงพยาบาล

      "เจนมิน  เป็นยังไงบ้างลูก?"

       พ่อเป็นคนแรกที่ถาม  ฉันประเมินตัวเองว่าไม่ได้เจ็บอะไร  แค่ง่วงนอนเฉยๆ"

      "หนูโอเคค่ะ"

       ฉันเสมองไปทั่วห้อง  มองหาใครคนหนึ่ง  คนที่ขโมยหัวใจฉัน  แต่ฉันไม่อาจสานสัมพันธ์กับเธอได้  เพราะเธอมีเจ้าของแล้ว

       "มาสล่ะ?"

      "สราญจะไลน์ไปบอกว่าเจนมินฟื้นแล้ว"

       ฉันทำหน้าผิดหวัง  ที่เธอกลับไปก่อน

       "มาสนี่ใคร?  ลูกไปกับเธอมา  แล้วถึงกับต้องแอดมิต"

       "ไม่ใช่ความผิดเขา  หนูแค่ป่วยของหนูเอง"

      ทั้งห้องตกอยู่ภายใต้ความเงียบ  เมื่อฉันทำเสียงแข็งใส่พ่อ

      "สราญไปตามหมอดีกว่า"

        สราญรีบสาวเท้าออกไป  ฉันเห็นน้านิจกับโปเต้อยู่ในห้องด้วย  น้านิจเอามือถือให้โปเต้เล่น  เพื่อที่เธอจะได้ไม่ซน  และมากวนฉัน

       "พี่เจนมิน  จะเป็นไรไหมคะ  แม่?"

        โปเต้เงยหน้าขึ้นถาม

       "ไม่เป็นไรหรอก  อยู่ในมือหมอแล้ว"

       น้านิจตอบ  เอามือลูบหัวน้องสาวฉันไปด้วย  ฉันรู้สึกเหมือนได้ฟังนิทานหลอกเด็กในตอนโตแล้ว

       หมอที่เข้ามาเป็นผู้หญิง  หน้าตาใจดี  เธอล้วงมือในกระเป๋า  ดูสบายๆ เมื่อคุยกับเรา

       "เราตรวจเจอว่า  คุณเจนมินเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจหนาผิดปกติชนิดพันธุกรรม  ไม่ทราบว่ามีญาติคนไข้ที่เป็นโรคนี้ไหมคะ?"

      "ครับ  แม่เธอเสียด้วยโรคหัวใจ"

        พ่อเป็นคนให้คำตอบ

        "เบื้องต้นเราจะให้ยา  และผ่าตัดนะคะ  หลังจากนี้หลีกเลี่ยงการออกกำลังกายหนักๆ และต้องมาหาหมอสม่ำเสมอ"

       "ค่ะ"

       ฉันตอบ  เหมือนฟังตอนจบที่เลวร้าย

        "คนไข้ไม่ต้องกังวลนะคะ"

       ฉันคงทำหน้าสิ้นหวัง  จนหมอสังเกตเห็น

      "ถึงจะรักษาไม่หายขาด  แต่เราก็พยุงอาการไปได้"

      "ครับ  ขอบคุณมาก  ถ้าลูกสาวผมรอด  ผมสัญญาว่าตึกใหม่ของโรงพยาบาล  จะมีผมเป็นผู้บริจาครายใหญ่"

       พ่อเอ่ยออกมา  ถึงกับต้องติดสินบนหมอกันเลยเหรอ?  ฉันสงสัย

      "ขอบพระคุณค่ะ  คุณกษิดิ์เดช  ถึงไม่บริจาค  แต่ก็เป็นหน้าที่เรา  ในการดูแลคนไข้อยู่แล้ว"

       หมอมีอาการเคร่งขรึมขึ้น  ราวกับพ่อไปล้ำเส้นเธอ

      ส่วนฉัน  ในหัวมีแต่ความกลัวว่า  ถ้าฉันจะต้องตายจริงๆ ฉันจะอยากทำอะไร  จนนาทีสุดท้ายในชีวิต

     "คุณเจนมินไม่ตายหรอกค่ะ"

      สราญพูดเมื่อเห็นฉันจ๋อย

      "ทำไมเหรอ?"

     "เดี๋ยวนางฟ้าไม่มีที่ยืน  ก็สวยขนาดนี้"

      เราหัวเราะให้กับมุกเลี่ยนๆ นี้กันสองคน

      ทุกคนพูดคุยหยอกล้อกับฉันจนหนำใจ  แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน  เหลือแต่สราญที่อาสาจะนอนเฝ้าฉัน  ในตอนนี้ฉันกลับมาเศร้าอีกแล้ว  คิดมากอย่างห้ามใจไม่ได้อีกต่างหาก

      ฉันอยากรู้ว่า  ตัวเองเหลือเวลาอีกแค่ไหน  ก่อนจะลาจากโลกใบนี้  และในหัวฉันตอนนี้  ก็มีแต่มาส  หน้าของเธอ  เสียงของเธอ  และสัมผัสของเธอ

        น้ำตาฉันค่อยๆ ไหลออกมา  เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์อีกต่อไป  เสียงสูดน้ำมูกทำให้สราญหันมามองฉัน  ด้วยสีหน้ากังวล

         "คุณพรเสียมาสิบปีแล้ว  พัฒนาการทางการแพทย์ก็ดีขึ้นมาก  แถมเจนมินยังอายุแค่ยี่สิบปีเท่านั้นเอง  เจนมินต้องไม่เป็นไรสิ"

         "เจนมินรักเขา  เจนมินรักมาส"

        น้ำตาไหลตลอดเวลาที่อยู่กันสองคนกับสราญ

       "แต่พี่มาสมีแฟนแล้ว  ไม่ใช่เพราะเจนมินจะอายุสั้นจนไม่อาจทำภารกิจนี้ได้  แต่เพราะพี่มาสมีเจ้าของแล้ว"

        สราญบอกฉัน  เอามือมาลูบแขนอย่างรู้ว่าฉันจะเบาใจขึ้น  เมื่อมีคนให้กำลังใจ

        "ช่วยเจนมินแย่งมาสมาได้ไหม?"

       "มันผิดนะ  ไปพรากแฟนเขามา"

       "แต่มาสเป็นของเจนมินแล้ว"

        "ตอนไหน?"

        "คืนที่เจนมินหายไปที่ผับ  เราเป็นของกันและกันแล้ว"

        "โธ่เอ๊ย!"

        สราญทำหน้ายุ่ง  ที่เรื่องยิ่งซับซ้อนขึ้นทุกที

        "ถ้าเหลือเวลาไม่มาก  สิ่งที่เจนมินอยากทำคือแยกพวกเขาออกจากกัน  และทำให้มาสรักเจนมิน  คนเดียว"

       "นี่มันผิดนะ  เจนมิน"

      "เจนมินยอมตกนรก  ถ้าจะทำให้ตัวเองสมหวังก่อนตาย"

      สราญทำหน้าตรงข้ามกับชื่อ  คือสราญรมย์  เธอดูลำบากใจกับคำขอเอาแต่ใจจากฉัน  แต่เธอเป็นคนของฉัน  และต้องทำตามฉันบอกตั้งแต่เด็ก  ไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม

       "เอาแบบนี้ดีไหม?  สราญว่าเจนมินไม่ต้องแยกเขาออกจากกัน  แต่หาโอกาสใกล้ชิดกับมาสในฐานะเพื่อนที่ดี  แล้วอะไรจะเกิดก็ปล่อยมันไป  ตอนจบอาจลงท้ายด้วยดี  ทุกฝ่ายจะได้มีความสุขยังไงล่ะ"

        ฉันคล้อยตามสราญเสมอ  เธอเป็นคนฉลาด  ถ้าแลกกันได้  เธอคงเป็นลูกที่พ่อภูมิใจ  ไม่ใช่ฉัน

       "งั้นตามมาสมาเยี่ยมเจนมินหน่อย  เราต้องใช้เวลาอย่างประหยัด"

     สราญส่งข้อความหามาสทางไลน์  ว่าผลตรวจออกแล้ว  และฉันอยากได้กำลังใจจากเธอ  ในตอนนี้สัญชาตญาณความเป็นแม่ทำงานอย่างซื่อตรง

      มาสมาแทบจะวิ่งเข้ามาในห้องพัก  จนฉันตกใจกับสภาพของเธอ

      "มาสนั่งมอเตอร์ไซค์มา  ดูผมสิ"

     "ขอบคุณนะ"

     ฉันเอาผงน้ำตาลไอซิ่งมาทาปาก  เพื่อทำให้ดูป่วยกว่าความเป็นจริง"

     "หน้าซีดจัง"

      มาสประคองหน้าฉัน  เพื่อดูให้เต็มตา  ขณะที่ฉันต้องส่งตาเขียวไปปรามสราญที่พยายามกลั้นหัวเราะ  และซ่อนโดนัทเคลือบน้ำตาลไอซิ่งไว้ให้พ้นสายตามาส

      "หมอบอกว่า  เจนมินต้องการกำลังใจเยอะๆ"

      สราญเป็นคนบอก  เธอไขว้นิ้วแล้วซ่อนไว้ด้านหลัง  ฉันเห็นจากกระจกข้างหลังเธออีกที

       "แค่กอด  ก็ได้กำลังใจแล้ว"

        ฉันทำเสียงเล็กเสียงน้อย  ดูน่าสงสารพอสมควร  มาสนั่งลงบนเตียง  แล้วทอดสายตาอ่อนโยนมาทางฉัน

       "เจนมินเป็นอะไร"

      "โรคหัวใจชนิดหนึ่ง  ได้มาจากแม่น่ะ"

      ฉันพูดน้ำเสียงราบเรียบ   ไม่รู้สึกรู้สาอะไร  ถ้าฉันตีอกชกตัวกว่านี้  มาสคงจะสบายใจกว่า

       เราเงียบไปชั่วครู่  ก่อนเสียงมือถือมาสจะดังขึ้น

       "ค่ะ  พี่กฤษณ์"

       เธอหันมามองฉัน  แล้วเดินออกจากประตูไป  ก่อนขาเธอจะก้าวออกจากประตูสำเร็จ  ฉันก็ร้องขึ้น

      "โอ้ย!!"

      มาสหันมามองอย่างตกใจ  มารยาร้อยเล่มเกวียนยังคงได้ผลมาทุกยุคทุกสมัย

      "เจนมินเป็นอะไร?"

        สราญทำเสียงเหมือนกำลังท่องหนังสือเป็นคำๆ ไร้ซึ่งความลื่นไหล  แบบการพูดปกติ

      "พี่มาสคะ  เจนมินเจ็บหน้าอก"

      สราญเล่นใหญ่ขึ้น  มาสทำหน้ารู้ทัน  แต่ก็วางสายจากคุณกฤษณ์

      "เดี๋ยวมาสโทรหานะคะ  พี่กฤษณ์"

      ฉันจับหน้าอก  แล้วทำท่าทรมาน  เจนมินการละครทำสำเร็จแล้ว!

     "ถ้าไม่มีมาส  เจนมินก็รู้สึกเจ็บหน้าอก"

      เธอตีแขนฉันเบาๆ 

      "ไม่ตลกนะเจนมิน"   

     เพราะเริ่มเห็นว่าหน้าทะเล้นแบบนี้  เป็นการป่วยจอมปลอมและทำเพื่ออ้อนเธอเท่านั้น

    "มาสเคยเสียพ่อกับแม่มาก่อน  การลาจากไม่ใช่เรื่องตลกนะ  ถ้ามีเวลาเหลือ  เราก็มาทำดีต่อกันไว้นะ"

     "อืม"

      แผนการของฉันกับสราญไม่จบลงแค่นี้  หลังจากมาสกลับไป  เราก็วางแผนกัน  ว่าจะทำยังไง  ให้ฉันได้อยู่ใกล้มาสเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน  ใครต่อใครอาจเบ้ปากหาว่าฉันเสแสร้ง  ทั้งที่เป็นยัยงูเห่าเตรียมฉกมาสมาจากคุณกฤษณ์  แต่ฉันทำใจอยู่โดยปราศจากมาสไม่ได้จริงๆ  และนี่เป็นทางออกเพียงทางเดียวที่ฉันคิดได้เท่านั้น

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บันทึกของเจนมิน วันที่ 1-3

    บันทึกของเจนมิน วันที่ 1ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความงวงนอน เหมือนสมองถูกทาบทับไปด้วยหมอกฝ้า จนไม่อาจคิดอ่านอะไรได้เหมือนปกติ ฉันไม่ชอบความเฉื่อยชาเหล่านี้ แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้สิ่งแรกที่ทำให้ฉันเครียด คือ พ่อ พ่อเห็นคะแนนสอบปลายภาคของฉันด้วยแววตาเฉยเมย ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นโทสะก้อนใหญ่ ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ทำให้พ่อพอใจนักเรื่องเรียน แต่ฉันก็มีดีเรื่องอื่น เช่นว่า..เช่นว่า..ไว้นึกออกฉันจะเขียนลงไปสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกดีในวันนี้ คือฉันเจอแมวหน้าตาขี้ริ้วขี้เร่ห์ ตรงใต้ตึกคณะ มันผอมโซ และเป็นเพียงลูกแมวที่ไม่รู้ว่าแม่หายไปไหน ฉันเข้าใจความอ้างว้างนี่ดี เลยซื้ออาหารเปียกให้มัน มองดูเจ้าเหมียวเลียอาหารจนหมด มันเข้ามาคลอเคลียร์ฉัน ความรู้สึกที่ว่าฉันเป็นคนสำคัญ มันก็ดีอย่างนี้เองบันทึกของเจนมิน วันที่ 2สิ่งดีๆที่ฉันอยากขอบคุณ เกิดขึ้นตอนฉันเล่นโซเชียลมีเดีย เห็นเด็กๆในทวีปห่างไกล เนื้อตัวมอมแมม&nbs

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 30 ตอนจบที่แท้จริง(ตอนจบ)

    ฉันนั่งมองเสี้ยวหน้าของมาสด้วยความหลงใหล ไม่รู้ว่า ถ้าเราคบกันสักสามสิบปี ฉันจะรักเธอน้อยลงไหม? แต่ตอนนี้ฉันรักเธอ และอยากให้เธอฟื้นสักที แสงแดดสาดส่องลงบนเปลือกตาของเธอ ทำความระคายเคืองให้สุดที่รักของฉัน มันเป็นแบบนี้มาเดือนหนึ่งแล้ว แล้วเปลือกตาก็ค่อยๆ ขยับ ลืมตาขึ้น มาสตื่นแล้ว! มาสหันมามองรอบๆ ตัว แล้วก็ทำหน้าตกใจเมื่อเห็นฉัน "เจนมิน! เจนมินจริงด้วย เกิดอะไรขึ้น มาสตายไปเจอเจนมินได้ไง?" "ใครตาย ไม่มีใครตายทั้งนั้น มีแต่มาสนั่นแหละที่สลบไปหนึ่งเดือน" "ห้ะ?" "ใช่ เราต้องคุยกันยาวเลย" "ถ้าอย่างนั้น ที

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 29 คนป่วยทางจิตไม่ใช่คนบ้า

    ในมุมมองของมาส มาสอยากเป็นส่วนหนึ่งให้คนที่เป็นซึมเศร้าเลิกอาย และตระหนักความสำคัญของการรักษาตัว รวมไปถึงมีคนรอบข้างที่เข้าใจคนป่วย ปฏิบัติตัวกับคนป่วยอย่างเหมาะสม โดยเฉพาะคนป่วยซึมเศร้าในไทยมีกว่าสี่เปอร์เซ็นต์ของประชากรไทย มาสโพสต์ไดอารี่ที่มาสเขียน เพื่อไม่ให้ลืมเรื่องของเจนมินทุกช่องทางเท่าที่จำได้ ทั้งโซเชียล เว็บบอร์ด บล็อก หรือที่ไหนก็ตามที่มาสคิดออก โดยที่มาสไม่กล้าอ่านมันซ้ำอีก และวานให้ดีว่าพิมพ์ให้ด้วย เพราะมาสไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว อีกใจหนึ่งมาสกลัวว่ามาสจะเลิกเศร้า และเลิกคิดถึงเจนมินได้แล้ว คนที่มีอาการมากมายไม่ได้รับการรักษา ทำให้มีคนฆ่าตัวตายอย่างน่าเสียดาย ทั้งๆ ที่จิตแพทย์มีทั้งยา และมีวิธีการบำบัดอย่างเป็นรูปธรรม ไม่ว่าโรคจะเกิดจากสภาพแวดล้อม พันธุกรรม หรือสารเคมีในสมอง

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 28 สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ สราญ

    ในมุมมองของสราญ สราญเป็นคนมีระเบียบแบบแผนมาตั้งแต่เด็กๆ เสื้อผ้าต้องรีดจนเรียบ เรียงกันตามสี ไล่จากสีอ่อนไปสีเข้ม สราญแบ่งเวลาอย่างชัดเจน และปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ตอนคบกับยีนส์ ยีนส์ชอบบอกว่า ให้สราญผ่อนปรนกับตัวเองลงบ้าง แต่เวลาอ่านหนังสือ เวลาออกกำลังกาย สราญไม่เคยสละให้ยีนส์เลย นั่นแหละ ยีนส์ถึงได้สะสมความน้อยใจเอาไว้ และปะทุออกมา อย่างที่ทุกคนเห็น แต่ตอนนี้ เวลาที่สราญจัดสรรอย่างพอเหมาะ กลับกลายเป็นเวลาที่สราญเห็นหน้าคนหนึ่งลอยมาตลอดเวลา นั่นคือใบหน้าของพี่ดีว่า ตอนยิ้ม ตอนยียวน ตอนโกรธ ตอนใจลอย หรือตอนทำหน้าเฉยๆ ทุกโมเมนต์ปรากฏในหัวสราญ จนไม่เป็นอันทำภารกิจตามตารางงาน แถมการฝึกซ้อมทำอาหารกับแม่เทียนในวันนี้&n

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 27 มาสเขียนไดอารี่ฉบับนี้ขึ้น เพื่อไม่ให้ตัวเองลืมเรื่องของคนพิเศษในใจมาส

    มาสเขียนไดอารี่ฉบับนี้ขึ้น เพื่อไม่ให้ตัวเองลืมเรื่องของคนพิเศษในใจมาส คนที่ชื่อเจนมิน มาสตื่นขึ้นมาด้วยสภาพแฮงก์ โดยมีผู้หญิงคนหนึ่งข้างกาย สัมผัสแรกที่เห็นหน้าเธอ คือเจนมินสวยจนชวนหลงใหล ประเภทอยากตามตื๊อเป็นแฟนตลอดไป คำแรกที่เธอพูดกับมาสคือ 'สวยจัง' เธอคงไม่รู้ว่า เธอก็สวยไม่แพ้ใคร แววตาเศร้าสร้อยทำให้มาสอยากปกป้อง และที่น่าแปลกคือเธออยากรับผิดชอบคืนนั้นของเรา แน่นอนว่ามาสหัวเราะ เพราะสมัยนี้เขาไม่คิดแบบนั้นกันแล้ว เธอเข้ามาป้วนเปี้ยนรอบๆ ตัวมาส หาข้ออ้างมาเจอด้วยการรับน้องบ้าง อยากหาเพื่อนกินข้าวบ้าง เธอไม่เคยหยุดพยายาม ที่จะรู้จักมาสให้มากขึ้น จนกระทั่งมีคนบอกเธอว่า มาสเป็นเมียน้อยคนอื่น มาสไม่เคยอายเรื่องระหว่างมาสกับพี่กฤษณ์ แต่ตอนนั้นมาสอายเ

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 26 เรามาส่งเจนมินด้วยรอยยิ้มกันเถอะ

    ในมุมมองของมาส มาสขอร้องสราญเป็นครั้งสุดท้าย ขอเข้าไปหาเจนมินเพื่อร่ำลา สราญบอกมาสว่า เมื่อคุณเดชไปเตรียมสถานที่จัดงานศพ สราญจะโทรบอกมาส มาสรออยู่ที่ลานจอดรถนาน เสียงรถเข้าออกค่อยๆ เลือนหายไปจากโสตประสาทของมาส มาสได้ยินแต่เสียงเจนมินพูด เจนมินหัวเราะอยู่ในหัว คนคนนั้นจะพูดมากเฉพาะกับคนที่สนิทเท่านั้น เสียงที่แท้จริงที่มาสได้ยินในตอนนี้ คือเสียงลมหายใจของมาสเอง มันดังเพื่อแสดงว่า ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหน แต่มาสก็ยังอยู่ ยังไม่ตาย แต่อยู่อย่างทรมาน และด้วยความรู้สึกผิด มาสยืนอยู่นาน จนตัวทั้งตัวกลายเป็นก้อนหิน ก้อนหินที่เจ็บปวดได้ มาสไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีเสียงสะอื้น มีแต่ห้วงลมหายใจขาดช่วง ทุกครั้งที่มาสคิดถึงเจนมิน ใจมาสเหมือนจะขาด เหมือนจะตายตามไป แต่ที่

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 25 สราญ ฉันยังไม่เคยบอกรักลูกฉันเลย

    หมายเหตุ *** มีฉากรุนแรงสูง ผู้อ่านที่จิตใจอ่อนไหวควรได้รับคำแนะนำ ฉันถามเอไอแล้ว ว่าฆ่าตัวตายด้วยวิธีไหนเจ็บน้อยที่สุด แต่เอไอไม่ตอบ ทั้งๆ ที่รู้แต่ก็ไม่ตอบ มันน่าโมโหไหมละ ฉันคิดถึงแม่ บางทีถ้าฉันตาย ฉันอาจไปอย

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 24 มาสขอให้เจนมินเลิกมาหามาส แล้วมูฟ ออนไปต่อเถอะนะ

    เรามาถึงหน้าหอพักของมาส แล้วนั่งรอกันครู่ใหญ่ พี่ดีว่าบอกเราว่า คุณกฤษณ์ส่งข้อความหามาส จะมาหาเธอวันนี้ แต่พี่ดีว่าแอบลบข้อความนั้น แล้วนัดมาสให้มาเจอกับฉัน และมาสก็ตอบตกลง รถตู้ของพ่อปิดฟิล์มส

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 23 สู้ไม่สู้?

    คุณกฤษณ์ส่งข่าวมาบอกมาส ว่าคุณสุนิตาแท้ง เธอไม่ได้สบายใจ หรือดีใจ ที่รู้ว่าเด็กบริสุทธิ์คนหนึ่งต้องเสียไป จากความเครียดของแม่ ที่มาสเป็นคนมีส่วน ฉันต้องมาหามาสทุกคืน เพื่อมาดูเธอกินข้าวและเข้า

  • รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)   บทที่ 22 หนูอยากวาดรูป แล้วพ่อก็ห้ามหนูไม่ได้ด้วย

    วันนี้เป็นเช้าวันเสาร์ ปกติฉันจะไปคลุกอยู่ที่ห้องของมาส แต่วันนี้ ฉันมีภารกิจสำคัญ นั่นคือ ภารกิจทวงคืนไอแพด ฉันรอให้พ่อเดชอยู่ตามลำพังในห้องนั่งเล่น แล้วทำหน้าตาน่าสงสาร เหมือนที่ชอบทำเวลาจะรบกวนใคร

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status