Todos os capítulos de ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Capítulo 1 - Capítulo 10

ฉินจื่อเว่ยมีร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เยาว์วัย แม้จะพกถุงหอมติดกายเพียงใด ก็ไม่อาจกลบกลิ่นยาอันขมปร่าที่ซึมลึกเข้าถึงกระดูกได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้จะบำรุงด้วยอาหารและยาครบสามมื้อจนร่างกายดีขึ้นมาก ทว่าเมื่อเทียบกับสตรีทั่วไป นางก็ยังดูบอบบางนัก เอวคอดกิ่ว กระดูกบอบบาง ผิวพรรณซีดขาวและคิ้วบางเบา มองอย่างไรก็ไม่ใช่ลักษณะของสตรีที่จะสืบทายาทได้โดยง่ายด้วยเหตุนี้ ในยามที่ฉินจื่อเว่ยอายุได้สิบสองสิบสามปี อันเป็นวัยที่ควรเริ่มเจรจาเรื่องคู่ครอง ผู้คนในตลาดจึงพากันวิพากษ์วิจารณ์ว่าใครกันที่จะกล้าไปสู่ขอนางที่จวนสกุลฉินตระกูลใหญ่ต่างกังวลว่าร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้จะทำให้นางมิอาจมีบุตรเพื่อสืบสกุลได้ จึงไม่ปรารถนาจะตบแต่งนางเข้าบ้านในฐานะภรรยาเอก ส่วนตระกูลเล็กตระกูลน้อยก็ไม่กล้าอาจเอื้อมปีนป่ายฐานะของสกุลฉิน และสกุลฉินเองก็ไม่มีทางยอมส่งบุตรสาวไปตกระกำลำบากในตระกูลที่ยากจน เรื่องคู่ครองของฉินจื่อเว่ยจึงกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลังมื้ออาหารอยู่พักใหญ่ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนประหลาดใจก็คือ เมื่อฉินจื่อเว่ยอายุครบสิบสี่ปี มารดาของอวี่เฮ่าหมิงกลับรีบร้อนมาที่จวนสกุลฉินเพื่อหมั้นหมายฉินจื่อเว่ยให้แก่บุ

ฉินจื่อเว่ย ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาพบกับ อวี่เฮ่าหมิง ที่หน้าประตูอู่เหมิน เมืองอิ้งเทียนฝูออกจะกว้างใหญ่ แต่นางกลับบังเอิญพบเขาถึงสองครั้งในเวลาเพียงไม่กี่วัน ช่างเป็นปีที่ดวงตกโดยแท้แม้ในใจจะรู้สึกหงุดหงิดรำคาญเพียงใด แต่บนใบหน้ากลับไม่แสดงออกมา ฉินจื่อเว่ยเม้มริมฝีปากบางเบา พลางพยักหน้าเล็กน้อย "ใต้เท้าอวี่"ขุนนางผู้หนึ่งที่เดินมากับฉินจิ้งในระยะไกลตาไวขยับเห็นฉินจื่อเว่ยเข้าพอดี เขาจึงยกมือชี้ไปที่นาง "ใต้เท้าฉิน สตรีที่ยืนอยู่ข้างรถม้านั่นใช่คือน้องสาวของท่านหรือไม่?"ฉินจิ้งหันไปมอง สิ่งแรกที่เข้าตาคืออวี่เฮ่าหมิงในชุดเฟยอวี๋ฝูบนหลังม้าสีดำ จากนั้นจึงค่อยมองเห็นฉินจื่อเว่ยที่ยืนร่างบอบบางดุจกิ่งหลิวอยู่หน้าม้าเมื่อเห็นเช่นนั้น เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เจ้าคนแซ่อวี่นี่จะไปยืนที่ไหนก็ไม่ไป เหตุใดต้องมาปรากฏตัวต่อหน้าน้องสาวของเขาหรือยังคิดว่าคำครหาในเมืองหลวงนี้ยังรุนแรงไม่พออีกหรือ?ฉินจิ้งรีบกล่าวลาขุนนางที่ร่วมทางมาทันที แล้วก้าวฉับๆ ตรงไปหาฉินจื่อเว่ย พร้อมกับตะโกนเรียกเสียงดัง "ชีชี มานี่!""ชีชี" คือชื่อเล่นของฉินจื่อเว่ย เมื่อครั้งยังเยาว์วัยในพิธีจับเสี่ยงทายโชคชะตา

อวี่เฮ่าหมิง ประเมินตนเองได้อย่างทะลุปรุโปร่งนัก และทันทีที่เขากล่าวจบ ก็มีคนผู้หนึ่งแสดงท่าทีพิสูจน์คำพูดนั้นทันควัน คนผู้นั้นพุ่งพรวดออกมาจากใต้ระเบียง แล้วปัดร่มที่ ฉินจื่อเว่ย กางบังศีรษะให้อวี่เฮ่าหมิงออกอย่างแรง พลางตวาดด้วยความโกรธแค้นว่า "เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาเป็นลูกเต้าเหล่าใคร! ยังจะไปช่วยมันอีก!"คนผู้นั้นอายุไล่เลี่ยกับอวี่เฮ่าหมิง ส่วนฉินจื่อเว่ยนั้นสูงไม่ถึงไหล่เขาด้วยซ้ำ เมื่อร่มกระดาษน้ำมันในมือถูกกระชากออกอย่างแรงทำให้นางเสียหลัก ร่างบางโอนเอนก้าวถอยหลังไปหลายก้าวพลางร้องอุทานเตรียมรับความเจ็บปวดจากการล้มกระแทกพื้น ทว่าความเจ็บที่คาดไว้กลับไม่มาถึง แต่นางกลับล้มลงไปในอ้อมกอดที่เย็นชื้นและไม่ได้กว้างขวางนักแทนอวี่เฮ่าหมิงปฏิกิริยาว่องไวนัก เขากลับตัวมารับร่างที่ถลาลงมาของฉินจื่อเว่ยไว้ได้ทัน ทว่ากลับดูแลตนเองไม่ทัน ร่างของเขาหงายหลังลงไปบนโคลนตม เสียง "กร๊อบ" ดังสนั่นยามแผ่นหลังกระแทกเข้ากับหินแหลมคมก้อนหนึ่งอย่างจัง เขาขมวดคิ้วมุ่นพลางส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความเจ็บปวดเชือกที่ผูกหยกพกตรงเอวของฉินจื่อเว่ยขาดสะบั้น หยกชาดร่วงหล่นลงในกองโคลน จมหายไปในแอ่งน้ำฝนเล็ก

ชายผู้นั้นสวมชุดผ้าป่านหยาบกร้าน ดูราวกับคนตัดฟืนในป่าเขา ทว่า ฉินจื่อเว่ย ไม่ได้โง่เขลาพอที่จะคิดว่าเขาเป็นคนตัดฟืนจริงๆ นางขมวดคิ้วจ้องเขม็งพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เจ้าเป็นคนของรองเสนาบดีหวังใช่หรือไม่?"ชายคนนั้นไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่แก้สายรัดเอวอย่างกระเหี้ยนกระหือรือพลางย่างสามขุมเข้าหานางฉินจื่อเว่ยเห็นดังนั้นก็ตระหนกจนรีบถอยร่นหนีไปที่มุมห้อง "เจ้าคิดจะทำอะไร!""เจ้าเป็นผู้หญิง เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรล่ะ?" สายตาของเขากวาดมองทรวงอกอวบอิ่มของฉินจื่อเว่ยด้วยความหื่นกระหาย ก่อนจะยื่นมือออกไปหมายจะกระชากคอเสื้อของนางนี่เป็นครั้งแรกที่ฉินจื่อเว่ยต้องเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้ ซ้ำนางยังเพิ่งฟื้นคืนสติ สมองจึงสับสนวุ่นวายไปหมด นางรีบยกมือขึ้นกุมสาบเสื้อตามสัญชาตญาณ "เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?!"ชายผู้นั้นปัดมือนางออกแล้วเปลี่ยนไปฉุดกระชากกระโปรงแทน "ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใคร! ต่อให้เจ้าจะเป็นสตรีของฮ่องเต้ วันนี้ข้าก็ต้องขอลิ้มรสดูสักครั้ง!"ฉินจื่อเว่ยหวาดกลัวจนริมฝีปากซีดขาว ทว่านางยังคงฝืนข่มความกลัวเอาไว้แล้วเอ่ยอย่างสงบว่า "บิดาของข้าคือเจ้าพระยามหาอำมาตย์ (ไท่เป่า) ส่วนพี

สีหน้าของอวี่เฮ่าหมิงเรียบเฉยเสียจนดูราวกับเป็นเพียงการเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ เพื่อขอเหตุผลจากปากของ ฉินจื่อเว่ย เท่านั้น ทว่าริมฝีปากของผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรฝ่ายเหนือนั้นมีไว้เพื่อสอบสวนนักโทษอุกฉกรรจ์ วาจาที่หลุดออกมาจะมีคำใดที่เป็นเพียงการถามไถ่ไร้สาระได้เล่าฉินจื่อเว่ยไม่กล้าตอบออกไปโดยง่าย และนางก็ไม่เข้าใจโดยสิ้นเชิงว่าเหตุใดเขาจึงเอ่ยเช่นนั้น ราวกับว่าเรื่องการถอนหมั้นนั้นเป็นการกระทำโดยพลการของนางเพียงผู้เดียว โดยที่เขาไม่ได้รู้เห็นเป็นใจด้วยยามที่ฉินจื่อเว่ยพบกับ สวีชิงอิ่น พี่สะใภ้ม่ายของเขาในงานเลี้ยงของสกุลหยาง ทุกถ้อยคำที่สวีชิงอิ่น "ชี้แนะ" แก่นางนั้น นางยังคงจำได้ฝังใจจนถึงบัดนี้วาจาที่ซ่อนเข็มเหล่านั้นนางไม่อยากจะรื้อฟื้นขึ้นมาพูดซ้ำ ทว่าทุกลมหายใจเข้าออกของอีกฝ่ายล้วนหนีไม่พ้นเรื่องที่ว่านางร่างกายอ่อนแอ ยากจะมีทายาท เจตนาดูหมิ่นนั้นแสดงออกมาอย่างชัดแจ้ง ทั้งยังบอกว่ายามนี้สกุลอวี่เหลือเพียงบุตรชายคนที่สอง (เอ้อหลาง) เพียงลำพังอย่างว้าเหว่ นางต้องบำรุงร่างกายให้ดี หากให้กำเนิดบุตรไม่ได้ ภายหน้าหากเขาล่วงลับไปแล้วจะไปพบหน้าบรรพชนสกุลอวี่ได้อย่างไรนอกจากนี้ ยังมีอ