Todos los capítulos de ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Capítulo 41 - Capítulo 50

อวี่เฮ่าหมิงถอนสายตาจากใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของนาง เขาไม่ได้ปิดบังนาง เอ่ยตอบราบเรียบว่า "อืม"เขาตอบรับอย่างตรงไปตรงมา แต่ฉินจื่อเว่ยไม่อยากให้คนทั้งสองเกิดความบาดหมางกัน จึงเอ่ยเตือน "ในราชสำนักพวกท่านก็ต้องพบปะกันอยู่เสมอ พี่ใหญ่เป็นคนนิสัยโผงผางเรื่องนี้ท่านก็ล่วงรู้ดี เหตุใดต้องไปมีโทสะกับเขาด้วยเจ้าคะ""เหตุใดน่ะหรือ?" อวี่เฮ่าหมิงย้อนถามหากนางไม่เตือนก็คงไม่เป็นไร พอเตือนเข้าหน่อยเขาก็เริ่มขุดคุ้ยบัญชีเก่าขึ้นมาทันที เขาเลิกเปลือกตาขึ้นหยิบยกเรื่องเฮงซวยที่ฉินจิ้งเคยทำขึ้นมาอย่างหนึ่ง "วันแต่งงาน เขาเรียกพวกญาติมิตรมาชุดใหญ่เพื่อล้อมวงมอมเหล้าข้า ยัดเยียดสุราแรงๆ ลงคอข้าไปตั้งครึ่งไหไม่ยอมหยุด ตั้งใจจะให้ข้าเมามายไร้สติจนเข้าหอไม่ได้ หากไม่เพราะเหอซันพาคนมาขวางไว้ ชุดเจ้าบ่าวบนตัวข้าก็คงถูกเขาฉีกทึ้งจนหลุดหมดแล้ว"คำพูดนี้ไม่มีความเท็จแม้แต่ครึ่งส่วน ตอนนั้นอวี่เฮ่าหมิงถูกคนหลายคนขวางไว้จนก้าวไปไหนไม่ได้ สุราแรงถูกส่งมาถึงปากจอกแล้วจอกเล่า เพียงจอกเดียวที่กลืนลงไปคอก็ร้อนรุ่มราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆฉินจื่อเว่ยไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย นางจำได้เพียงว่าในคืนนั้นนางยังนึกแปลกใจอยู่ค

ฉินจื่อเว่ยหันกลับไปมองแวบหนึ่ง เห็นฉินจิ้งก้มลงสวมกอดหลี่เหมยอันจากทางด้านหลัง พลางซุกหน้าคลอเคลียที่ซอกคอของนาง ดูราวกับคนที่เพิ่งไปรับความอยุติธรรมมาจนขวัญเสียก็น่าเอ็นดูอยู่บ้าง หลี่เหมยอันกุมมือเขาไว้แล้วยกขึ้นมาจุมพิตเบาๆ พลางปลอบเสียงอ่อน "พอเถิดเจ้าค่ะ น้องเล็กยังอยู่นะ" ฉินจิ้งได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้ามามอง ฉินจื่อเว่ยไม่กล้าอยู่ขัดจังหวะความสุขของเขาในยามนี้ จึงรีบกลั้นยิ้มแล้วปิดประตูห้อง ออกไปตามหาอวี่เฮ่าหมิงทันที ฉินจิ้งบอกว่าอวี่เฮ่าหมิงรออยู่หน้าประตู พอฉินจื่อเว่ยเดินออกมาก็เห็นร่างสูงสง่าของอวี่เฮ่าหมิงยืนเด่นตระหง่านอยู่กลางลานเรือน แผ่นหลังกว้างเอวสอบตั้งตรงดูองอาจ หากตัดกลิ่นอายเย็นชาเยือกเย็นนั่นออกไป ก็นับว่าเขาเป็นบุรุษที่รูปงามคมคายยิ่งนัก ทว่าในลานไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียว เบื้องหน้าของเขานั้น เจ้าพี่สามกำลังขู่คำรามในลำคอพลางจ้องเขม็ง ท่าทางดุดันราวกับจะกระโจนเข้าไปงับเขาสักคำ อวี่เฮ่าหมิงไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เขาหลุบตามองสุนัขสีดำตัวอ้วนฉุเบื้องหน้า มือไม่ได้แตะต้องดาบปักวสันต์ที่แขวนอยู่ข้างเอวเลยแม้แต่ครั้งเดียว ฉินจื่อเว่ยเห็นดังนั้นจึงรีบ

ฉินจื่อเว่ยแทบจะลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท พออวี่เฮ่าหมิงย้อนถามขึ้นมา นางถึงนึกได้ว่าตนเองรับปากอะไรเขาไว้ที่จวนสกุลฉินหน้านางร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นางรีบขยับถอยห่างจากเขาครึ่งก้าว ปิดปากเงียบไม่ยอมพูดจา นางแอบด่าเขาในใจว่า : เจ้ากระต่ายจำศีลนี่หรือเปล่านะ? เหตุใดวันๆ ถึงเอาแต่คิดเรื่องพรรค์นี้กันนะ? ราตรีในฤดูหนาวนั้นยาวนานนัก หลังจากเสร็จสิ้นมื้ออาหารค่ำวันส่งท้ายปีเก่า ท้องฟ้าก็มืดมิดลงในชั่วพริบตา ตามตรอกซอกซอยและถนนสายยาวเต็มไปด้วยแสงสีจากโคมไฟและกองไฟสว่างไสว ต่อให้ปิดประตูหน้าต่างสนิทเพียงใด ก็ยังคงได้ยินเสียงประทัดดังแว่วมาจากทั้งใกล้และไกลไม่ขาดสายแม้ตอนที่กลับมาถึงจวน อวี่เฮ่าหมิงจะเคยเปรยไว้ว่าต้องการให้ ฉินจื่อเว่ย"ไถ่โทษ" แต่จนกระทั่งเข้าสู่ยามราตรีที่คนทั้งคู่เตรียมตัวจะพักผ่อน เขาก็ยังไม่มีท่าทีเคลื่อนไหวใดๆ ทำให้ฉินจื่อเว่ยคาดเดาใจเขาไม่ถูกเลยทว่าเมื่อนึกถึงความคึกคะนองของเขาตอนที่อยู่ในรถม้า นางก็ไม่ได้ไร้เดียงสาพอที่จะคิดว่าเขาจะล้มเลิกความตั้งใจในเรื่องนั้นเสียแล้วอวี่เฮ่าหมิงแม้จะไม่ถึงขั้นเป็นปีศาจกระต่ายป่าที่จ้องจะสมสู่ตลอดทั้งสี่ฤดูตามที่นางแอบค่อนแคะในใจ แต่เ

ภายในห้องน้ำไอหมอกหนาทึบ น้ำร้อนในถังไม้ใบกว้างที่เคยกระเพื่อมไหวค่อยๆ สงบนิ่งลง ฉินจื่อเว่ยนั่งคร่อมอยู่บนตักของอวี่เฮ่าหมิงในลักษณะหันหน้าเข้าหากัน สัมผัสอุ่นจากน้ำร้อนที่โอบล้อมผิวพรรณช่วยปลอบประโลมไปถึงกระดูกและเส้นเอ็น ทำให้นางรู้สึกราวกับสิ้นเรี่ยวแรง แขนเรียวขาวนวลโอบกอดบ่ากว้างของอวี่เฮ่าหมิงไว้แน่น พลางซบหน้าลงที่แผดก้องอกของเขาเพื่อปรับลมหายใจที่ยังคงหอบกระชั้นให้คงที่ร่างกายของนางเปียกชื้น เส้นผมก็เปียกปอน อวี่เฮ่าหมิงใช้นิ้วเกี่ยวเส้นผมสีดำขลับที่คลอเคลียข้างแก้มไปทัดไว้หลังใบหู ก่อนจะบีบติ่งหูของนางแล้วคลึงเบาๆ ฉินจื่อเว่ยหดคอหนีเล็กน้อย เขาจึงยอมปล่อยมือ แล้วเปลี่ยนมาใช้ฝ่ามือกว้างลูบไล้แผ่นหลังของนางอย่างแผ่วเบา นับเป็นความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่งจากบุรุษผู้นี้อวี่เฮ่าหมิงมองดูสตรีที่ซบแน่นอยู่บนอกไม่ยอมขยับกาย พลันรู้สึกว่าตระกูลฉินคงจะเลี้ยงดูนางมาอย่างถนุถนอมและประณีตนัก ผิวพรรณที่นวลเนียนและเอวที่คอดกิ่วแม้จะชวนให้หลงใหลจนยากจะละมือ แต่ก็นับว่าบอบบางเกินไปนัก ยามโอบกอดนางไว้บนกายแทบจะสัมผัสไม่ได้ถึงน้ำหนักตัวเลยเขาคิดพลางเลื่อนมือจากหัวไหล่ลงสู่เบื้องล่าง ลูบไล้อย่

ฉินจื่อเว่ยถูกสีหน้าเย็นชาของเขาขู่จนขวัญเสีย ครู่หนึ่งจึงไม่อาจเอ่ยปากได้ ทว่าอวี่เฮ่าหมิงกลับต้องการความกระจ่าง เขาเริ่มขยับเอวกระแทกนางอย่างหนักหน่วง พลางบีบเค้นเนื้อสะโพกอันอวบอิ่ม บังคับให้ร่างของนางโยกคลอนไปตามแรงกระแทกของแก่นกายภายในร่องลับ "พูดมา!" ฉินจื่อเว่ยถูกกระทำจนขาอ่อนเอวสั่น สะอื้นครางออกมาว่า "ตอนอยู่บนเขาหลิงอวิ๋นท่าน~~อื้อ~~ท่านบอกเอง~~ฮืออ้ะ~~ ช้าหน่อยบอกว่าเคยเห็นแม่นางจากสถานเริงรมย์..." อวี่เฮ่าหมิงโกรธจนอยากจะกัดนางสักคำ "เจ้าได้ยินกับหูตัวเอง หรือว่าเคยถามข้าแล้วหรือยัง? กฎตระกูลอวี่เขียนไว้ชัดเจน บุรุษห้ามย่างกรายเข้าสู่สถานเริงรมย์ต่ำช้า เจ้าปรักปรำข้าเช่นนี้ หากไปอยู่ใต้หล้าแล้วท่านพ่อข้ารู้เข้า มิฟาดวิญญาณข้ากระเจิงเลยหรือ?" เมื่อฉินจื่อเว่ยได้ฟังดังนั้น จึงเข้าใจได้ว่านี่อาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด นางเงยหน้าสบตาอวี่เฮ่าหมิง "อื้อ~~ท่านไม่เคยไปจริงๆ หรือเจ้าคะ..." "ไป" อวี่เฮ่าหมิงตอบ เมื่อเห็นฉินจื่อเว่ยทำท่าจะเอ่ยคำ เขาจึงรีบต่อประโยคให้จบ "ไปสืบคดี" ฉินจื่อเว่ยได้ยินเช่นนั้นก็มีสีหน้าสำนึกผิด นางกะพริบดวงตาแดงฉ่ำ ยอมรับผิดอย่างรวดเร็ว "อืม~~ ข้า.