Todos os capítulos de ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Capítulo 11 - Capítulo 20

พวกกบฏซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านร้างแห่งหนึ่งบนเขาหลิงอวิ๋น บริเวณนั้นทั้งทุรกันดารและเปลี่ยวร้าง เส้นทางสัญจรยากลำบากยิ่งนัก โดยเฉพาะในช่วงสองวันมานี้ที่ฝนตกกระหน่ำหนัก ดินบนเขากลายเป็นโคลนเลนแฉะชื้น หากมัดมือมัดเท้าไม่มั่นคงหรือฝีเท้าไม่ว่องไวพอ การจะลื่นไถลตกเขาไปก็ใช่ว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้กบฏสามสิบกว่าชีวิตถูกมัดมือเท้าเข้าด้วยกัน ราวกับฝักข้าวโพดแห้งที่ถูกร้อยเป็นพวงยาว องครักษ์เสื้อแพรคอยถือแส้ขับต้อนพวกมันลงจากเขา ชายที่ปลอมเป็นพระซึ่ง ฉินจื่อเว่ย บังเอิญพบในวัดก็ปะปนอยู่ในกลุ่มนั้นด้วยฉินจื่อเว่ยนั่งอยู่บนหลังม้าของ อวี่เฮ่าหมิง ด้วยท่าทางขัดเขิน มือหนึ่งถือร่ม อีกมือหนึ่งกุมบังเหียนไว้ด้วยความระมัดระวัง นางมองดูผู้คนทยอยเดินตามทางลาดเขาไปทีละคน ก่อนจะเริ่มตระหนักถึงปัญหาสำคัญอย่างหนึ่ง... ประเดี๋ยวนางจะลงจากเขาได้อย่างไร?เหอซันรับคำสั่งอวี่เฮ่าหมิงให้คอยดูแลฉินจื่อเว่ย เมื่อเห็นนางดึงบังเหียนไว้แน่นด้วยความตึงเครียด ก็เข้าใจผิดคิดว่านางหวาดกลัว จึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "คุณหนูฉินไม่ค่อยได้ขี่ม้ากระมัง?"ม้าของอวี่เฮ่าหมิงตัวนี้เป็นม้าศึกที่ฮ่องเต้ประทานให้ รูปร่างสูงโปร่ง

ต้นไม้ขอพรเรื่องวาสนาในอารามหลิงอวิ๋นนั้นเล่าขานกันว่าเป็นต้นอู๋ถงร้อยปี ทว่าความจริงเกรงว่าจะมีอายุมากกว่าร้อยปีนัก ลำต้นของมันหนาใหญ่ขนาดชายฉกรรจ์กางแขนโอบได้รอบ ยอดไม้สูงลิบจนมองไม่เห็นปลาย ราวกับเป็นต้นไม้สวรรค์ที่ค้ำจุนระหว่างฟ้าดินกิ่งก้านใบหนาทึบแผ่ขยายเหมือนร่มคันยักษ์ บนนั้นเต็มไปด้วยป้ายไม้ที่สลักชื่อนามของผู้คนแขวนระย้าอยู่ เพียงมองปราดเดียวก็สัมผัสได้ถึงความถวิลหาที่พรรณนาไม่สิ้นสุดต้นอู๋ถงปลูกไว้ในลานกว้างขวางแห่งหนึ่งของวัด ในห้องฌานข้างลานมีเณรน้อยรูปหนึ่งคอยดูแลต้นไม้ขอพรนี้ นอกห้องใต้ชายคามีโต๊ะไม้ตั้งอยู่ บนโต๊ะวางพู่กัน หมึก และป้ายไม้ไว้พร้อมสรรพ คาดว่าคงเตรียมไว้สำหรับเหล่านักแสวงบุญยามที่อวี่เฮ่าหมิงเดินย่ำฝนเข้ามาในลาน เหอซันกำลังหันหลังให้เขาพลางหยิบป้ายไม้ชิ้นหนึ่งออกมาจากกล่องไม้ข้างกาย เขาโน้มตัวก้มลงบนโต๊ะ หยิบพู่กันขึ้นมาแอบเขียนชื่อคุณหนูตระกูลไหนสักคนลงไปอย่างลับๆ ล่อๆเหอซันนั้นเป็นชายร่างใหญ่กำยำ ทั้งยังอ่านเขียนได้ไม่มากนัก การจะให้เขียนชื่อใครสักคนจึงเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญสำหรับเขา เณรน้อยเคยเห็นนักแสวงบุญมาขอพรเรื่องวาสนามากมาย ทั้งที่ขัดเขินเห

ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง เมื่อขบวนเดินทางมาถึงตีนเขา ฝนก็หยุดตกพอดียามที่อวี่เฮ่าหมิงมองเห็นคนที่มารอรับฉินจื่อเว่ยอยู่แต่ไกล เขาถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดฮูหยินฉินจึงได้ร้อนรนและขอร้องให้เขาช่วยรักษาความลับเรื่องที่ฉินจื่อเว่ยหายตัวไปถึงเพียงนั้นที่ตีนเขานอกจาก ฉินจิ้ง ที่มีสีหน้ากังวลแล้ว ยังมีเด็กหนุ่มรูปร่างโปร่งบาง ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดอีกคนหนึ่ง... เขาคือบุตรชายคนที่สามของรองเสนาบดีกรมพิธีการ นามว่า หยางจินหมิงเขาคือคนที่อวี่เฮ่าหมิงเคยเอ่ยปากถามฉินจื่อเว่ยบนเขาว่าเป็น "ที่พึ่งใหม่" ของนางใช่หรือไม่หยางจินหมิงอายุยังน้อย เขาอายุน้อยกว่าฉินจื่อเว่ยสองปี เพิ่งจะสิบห้าเท่านั้น ในปีที่ฉินเจิ้งชิงจัดงานฉลองวันเกิด ฉินจื่อเว่ยได้บรรเลงเพลง "เหลียงเซียวหยิ่น" อยู่หลังฉากกั้นเพื่ออวยพรบิดา เงาร่างที่งดงามอ่อนช้อยนั้นทำให้เด็กหนุ่มวัยสิบสี่ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น และฝังรากแห่งความรักไว้ในใจนับแต่นั้นน่าเสียดายที่เด็กหนุ่มเริ่มมีความรักช้าไป ในตอนนั้นฉินจื่อเว่ยได้หมั้นหมายกับอวี่เฮ่าหมิงไปแล้ว หยางจินหมิงจึงทำได้เพียงเก็บงำความรู้สึกนี้ไว้ในส่วนลึกของหัวใจสองปีผ่านไป ใครจะคิดว่ารากแห่งความรัก

หลังจากอวี่เฮ่าหมิงกำชับเรื่องของสวีชิงอิ่นไว้กับพ่อบ้านเฉินแล้ว คืนนั้นเขาก็กลับไปค้างที่กรมปราบฝ่ายเหนือทันที ดูท่าว่าหากสวีชิงอิ่นยังไม่ย้ายออกไป เขาก็คงไม่คิดจะเหยียบกลับจวนอีกยามค่ำคืนเขาอาศัยงีบหลับบนตั่งในที่ทำการ พอรุ่งสางก็ลงไปสอบสวนคนในคุกหลวง พอถึงเวลาอาหารก็ต้องออกไปหาของร้อนๆ ทานตามท้องถนน มีบ้านแต่กลับไปไม่ได้ ช่างดูอเนจอนาถเสียนี่กระไรวันนี้นามเที่ยง อวี่เฮ่าหมิงเดินออกจากคุกหลวงมาหยุดที่แผงเกี๊ยวข้างทาง แล้วสั่งเกี๊ยวน้ำมาถ้วยหนึ่งในคุกหลวงมีกลิ่นคาวเลือดแรงนัก กลิ่นคาวเย็นชืดนั้นราวกับจะซึมลึกเข้าไปในเนื้อผ้าชุดเฟยอวี๋ที่เขาสวมใส่ เพียงเขาหย่อนตัวลงนั่งแล้ววางดาบไว้บนโต๊ะ แผงเกี๊ยวที่เคยรุ่งเรืองก็เหลือคนกินอยู่เพียงสองสามคนอย่างรวดเร็วเจ้าของแผงมีทุกข์แต่ไม่อาจเอ่ยปาก และไม่กล้าไล่แขก ได้แต่ทำหน้าละเหี่ยใจรีบต้มเกี๊ยวมาให้เขาหนึ่งถ้วย ในใจภาวนาให้ยมทูตผู้นี้กินเสร็จไวๆ แล้วรีบไปเสีย มิฉะนั้นเกี๊ยวที่เหลือคงต้องเก็บไว้ขายถึงวันพรุ่งนี้ไม่นานก่อนหน้านี้อวี่เฮ่าหมิงเพิ่งจะใช้ทัณฑ์ทรมานในคุกมา ที่แขนเสื้อยังติดรอยเลือดอยู่ เขาจึงไม่แตะต้องโต๊ะ แต่ถือถ้วยเกี๊ยวนั่งกิ

อวี่เฮ่าหมิงกลับมาถึงคุกหลวง เหอซันก็กำลังถือคำให้การที่เพิ่งสอบเสร็จวิ่งวุ่นตามหาเขาอยู่พอดีภายในคุกนั้นทั้งชื้นและหนาวเย็น เพียงก้าวเท้าลงบนพื้นก็สัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะของคราบเลือดที่สะสมมานานนับปี เสียงโหยหวนคร่ำครวญดังระงมไม่ขาดสายทั้งวันคืน คนที่ขวัญอ่อนเกรงว่าเพียงครู่เดียวก็คงทนอยู่ที่นี่ไม่ไหวอวี่เฮ่าหมิงรับคำให้การที่เขียนไม่เต็มกระดาษสี่แผ่นบางๆ มาไล่สายตาดูคร่าวๆ แล้วเอ่ยถามเหอซัน "สารภาพหมดแล้วหรือ?""สารภาพน่ะสารภาพแล้วขอรับ..." สีหน้าของเหอซันดูประหลาดพิกล "แต่ปัญหาคือมันไม่ได้ความอะไรเลย ก่อนหน้านี้พวกเรานึกว่าพวกกบฏกลุ่มนี้ปากแข็ง ยอมตายไม่ยอมคายชื่อคนบงการ แต่พอลงทัณฑ์ไป กลับกลายเป็นว่าถามอะไรก็ไม่รู้เรื่องสักอย่าง แต่ละคนขี้ขลาดจนสมองฝ่อ ดูไม่เหมือนพวกที่มีความกล้าพอจะลอบปลงพระชนม์เลยแม้แต่นิด"อวี่เฮ่าหมิงราวกับรู้อยู่แล้วว่าผลจะออกมาเป็นเช่นนี้ เขาเดินมุ่งหน้าไปยังห้องขังที่คุมขังเจ้าเมืองหวังฉางจงพลางเอ่ยว่า "ก็แค่เบี้ยที่เอาไว้ตบตาคนเท่านั้น"เหอซันตามไม่ทัน นิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วถาม "หมายความว่าอย่างไรขอรับ?"อวี่เฮ่าหมิงอธิบาย "องครักษ์เสื้อแพรจับกุมกบฏมาน