Todos los capítulos de ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Capítulo 51 - Capítulo 60

ฉินจื่อเว่ยได้ฟังดังนั้นก็ขมวดคิ้วจ้องมองเขาอยู่นาน พออวี่เฮ่าหมิงล้มตัวลงนอนข้างๆ นางก็ถามขึ้นว่า "ที่ท่านเอาหมอนมาให้ เพราะไม่อยากให้ข้าหนุนแขนท่านนอนแล้วหรือเจ้าคะ?" มือที่กำลังห่มผ้าของอวี่เฮ่าหมิงชะงักกึก ไม่รู้ว่านางสรุปเช่นนั้นออกมาได้อย่างไร ขณะที่ยังไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ก็ได้ยินฉินจื่อเว่ยถามเสียงแผ่ว: "ข้าหนุนแขนท่านนอนไม่ได้หรือเจ้าคะ?" นางง่วงเต็มทีแล้ว น้ำเสียงนั้นฟังดูเหมือนคนกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรา อวี่เฮ่าหมิงเบือนหน้ามองใบหน้าเล็กๆ ของนางที่ซุกอยู่ในผ้านวม ก่อนจะยอมแพ้แล้วยื่นแขนสอดเข้าไปใต้ลำคอนาง "ได้สิ" ดังนั้นในเช้าวันรุ่งขึ้น อวี่เฮ่าหมิงจึงต้องสะบัดแขนที่ถูกฉินจื่อเว่ยหนุนจนชาไปทั้งแถบเพื่อเข้าเฝ้าในราชสำนัก วันที่หนึ่งเดือนอ้าย เหล่าขุนนางต่างเข้าวังเพื่อกราบบังคมทูลถวายพระพรเนื่องในวันปีใหม่ อวี่เฮ่าหมิงเองก็เข้าวังตั้งแต่เช้าตรู่ ฉินจื่อเว่ยยังคงหลับสนิทเขาจึงไม่ได้ปลุกนาง เพียงทิ้งข้อความไว้ที่หัวเตียงแล้วจากไป องค์จักรพรรดิทรงเห็นใจอวี่เฮ่าหมิงที่เพิ่งแต่งงานใหม่ จึงทรงมีพระบัญชาให้เขาไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับงานยิบย่อยในช่วงไม่กี่วันนี้ ขบวนเสด็จและก

นางรัวคำถามใส่เป็นชุด ทว่าอวี่เฮ่าหมิงไม่ตอบเลยแม้แต่คำเดียว เขาเพียงแต่ทำหน้าบึ้งตึง ยื่นมือไปกุมมือน้อยที่แดงก่ำของฉินจื่อเว่ยไว้ สีหน้าดูน่ากลัวยิ่งนัก เขาชะล่าใจสวมเพียงอาภรณ์บางเบา ไปกลับในวังครึ่งค่อนวันร่างกายย่อมเย็นเยียบ ทว่าเมื่อสัมผัสมือของฉินจื่อเว่ยกลับพบว่ามันแข็งและเย็นจัดยิ่งกว่า เขาโกรธจัดจนใช้แขนข้างเดียวช้อนใต้พับขาโอบร่างนางขึ้นมาให้นั่งบนท่อนแขน แล้วสาวเท้าช่วงยาวพานางเข้าห้องทันที ฉินจื่อเว่ยอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบโอบกอดคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ หางตาเหลือบเห็นบ่าวไพร่กำลังมองอยู่ รองเท้าปักบุสำลีใต้ชายกระโปรงจึงขยับไปมาด้วยความกระวนกระวาย เอ่ยอย่างร้อนรน "วางข้าลงเถิดเจ้าค่ะ มีคนมองอยู่นะ" นางเอ่ยพลางมองไปยังพี่สามในลานด้วยความอาลัยอาวรณ์ "อีกอย่าง พี่สามของข้ายังปั้นไม่เสร็จเลยเจ้าค่ะ" อวี่เฮ่าหมิงประคองนางไว้มั่นไม่ยอมปล่อย พลางดุเสียงเย็น "ร่างกายเย็นเฉียบปานนี้ยังจะเล่นหิมะอีก เจ้าไม่รู้จักหนาวหรืออย่างไร!" น้ำเสียงของเขาเข้มงวดยิ่งนัก ฉินจื่อเว่ยถูกเขาดุจนหน้าแดง ยามเล่นหิมะจนเพลินนางไม่รู้จักรักษากิริยา ทว่ายามนี้กลับนึกรักนวลสงวนตัวขึ้นมา นางยื่นมื

อวี่เฟิงหลินที่พกเงินซึ่งแอบขโมยมาจากท่านพ่อเดินทอดน่องมาหาอวี่เฮ่าหมิง แล้วสั่งให้เขาไปซื้อสุราแรงสองไหที่ร้านเหล้าร้านแรกบนถนนสายตะวันตกอวี่เฮ่าหมิงนิ่งเฉย เขาเหนี่ยวธนูค้างไว้ นิ้วมือคีบลูกศร ดวงตาจ้องเขม็งไปที่จุดแดงกลางเป้า เอ่ยสั้นๆ เพียงสองคำ "ไม่ไป"อวี่เฟิงหลินลากเสียง "อืม..." ออกมาอย่างเสียดาย ทว่าเขาก็ไม่ได้เดินจากไป กลับหยิบธนูหนักจากชั้นวางขึ้นมาดึงลูกศรออกมาจากซอง แล้วขึ้นสายเล็งไปยังจุดแดงกลางเป้าเช่นเดียวกับอวี่เฮ่าหมิงอวี่เฮ่าหมิงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าพี่ชายคนนี้กำลังจะหาเรื่องแกล้งเขา และเป็นไปตามคาด ทันทีที่ลูกศรหลุดจากสาย ก็มีเสียงลูกศรยาวแหวกอากาศดังขึ้นข้างหูเช่นกันลูกศรยาวพุ่งทะยานรวดเร็วดุจสายฟ้า ท่ามกลางลมทรายที่คละคลุ้งในลานฝึก ได้ยินเสียง "เคร้ง!" ดังสะท้าน ลูกศรของอวี่เฮ่าหมิงถูกลูกศรที่อวี่เฟิงหลินยิงตามมาทีหลังพุ่งเข้าชนจนร่วงหล่นลงพื้นอวี่เฟิงหลินเก็บธนูลง เลิกคิ้วมองน้องชายแท้ๆ ที่มีสีหน้าไม่พอใจพลางหัวเราะร่าอย่างมีความสุข เขายัดเงินใส่มืออวี่เฮ่าหมิงพร้อมยื่นข้อเสนอที่อวี่เฮ่าหมิงไม่อาจปฏิเสธได้ "เอาเถอะๆ แพ้ให้พี่ใหญ่ไม่ใช่น่าอายตรงไหน เจ้าไปซื้อเหล

เด็กหนุ่มเปลี่ยนไปทุกเมื่อวัน เวลาผ่านไปสิบกว่าปี หน้าตาของเขาก็เปลี่ยนไปมากแล้ว อวี่เฮ่าหมิงนึกถึงหน้าตาตนเองในตอนนั้นและน้ำเสียงที่แหบพร่าฟังไม่ได้ศัพท์ ก็รู้สึกว่าฉินจื่อเว่ยไม่รู้เรื่องนี้เสียจะดีกว่าฉินจื่อเว่ยเล่นสนุกท่ามกลางหิมะอยู่ครึ่งค่อนวัน แม้จะยืนกรานกับอวี่เฮ่าหมิงอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะว่านางไม่เป็นไร ทว่าร่างกายที่ต้องบำรุงด้วยยาและอาหารมาตลอดปีจะทนรับการเคี่ยวกรำเช่นนั้นได้อย่างไร ยังไม่ทันเข้าสู่ยามราตรี นางก็เริ่มมีอาการไอออกมาเสียแล้วนางไม่เคยรู้สึกว่าการล้มป่วยเพราะต้องพิษไข้หัวลมจะเป็นเรื่องที่น่าอับอายเท่าครั้งนี้มาก่อน นางไอออกมาสองครา แล้วรีบยกมือปิดปากเบือนหน้าแอบมองอวี่เฮ่าหมิงที่กำลังขลิบไส้เทียนอยู่ที่หน้าโคมไฟ พลางหวังลึกๆ ว่าเขาจะไม่สังเกตเห็นอาการไอของนางทว่ามีหรือที่หูอันว่องไวของอวี่เฮ่าหมิงจะไม่ได้ยิน เขาไม่ปริปากพูดสิ่งใด ลุกขึ้นหยิบอาภรณ์ตัวนอกที่แขวนอยู่บนราวมาสวม ขมวดคิ้วเดินออกไปสั่งคนให้ไปเชิญท่านหมอมาทันทีหลังจากท่านหมอตรวจวินิจฉัยแล้ว ก็เอ่ยว่าฉินจื่อเว่ยไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแต่ถูกไอเย็นเข้าแทรกเท่านั้น เขาจึงสั่งเทียบยาบำรุงที่นุ่มนวลให

ทว่าเบื้องหน้าดูเหมือนไม่ใส่ใจ พอตกกลางคืนอาศัยช่วงที่ฉินจื่อเว่ยกำลังอาบน้ำ เขากลับรื้อค้นไปทั่วทั้งห้องนอนจนแทบพลิกแผ่นดินเมื่อฉินจื่อเว่ยอาบน้ำเสร็จเดินออกมา เห็นหมอนผ้าห่มยับย่น บานตู้เปิดอ้ากว้าง พริบตาแรกนางนึกว่ามีโจรเข้าจวนเสียอีก แม้แต่กางเกงชั้นใน (เซี่ยคู่) ในตู้ก็ดูเหมือนจะถูกรื้อค้นออกมาดูรอบหนึ่งก่อนจะพับเก็บวางไว้ที่เดิมอวี่เฮ่าหมิงไม่ได้อยู่ในห้อง ฉินจื่อเว่ยเริ่มคาดเดาในใจ นางพอจะจินตนาการภาพเขาที่รื้อข้าวของในห้องอย่างไม่ยี่หระออกเลยทีเดียวนางรีบผูกเชือกเสื้อตัวใน สองสามที แล้วหยิบเสื้อคลุมยาว ของอวี่เฮ่าหมิงที่พาดไว้บนราวมาสวมทับ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือที่อยู่ทางขวาของห้องนอนทันทีนางแอบค่อนแคะในใจว่าเขาช่างเป็นคนใจแคบที่รักศักดิ์ศรีเสียเหลือเกิน ทั้งยังภาวนาว่าขอให้เขาหาไม่พบ เพราะความทรงจำเกี่ยวกับเขาในวัยเยาว์ของนางนั้น ไม่ได้ชัดเจนไปกว่าภาพวาดนั่นเลยสักนิดนางรีบเดินผ่านระเบียงทางเดินใต้แสงจันทร์และหิมะ และเป็นไปตามคาด เห็นประตูห้องหนังสือเปิดแง้มไว้ครึ่งบาน แสงเทียนสะท้อนเงาลงบนกระดาษหน้าต่าง ยามนางก้าวเข้าประตูไป บนโต๊ะทำงานของอวี่เฮ่าหมิงก็มีภาพวาดเ