Todos los capítulos de ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Capítulo 21 - Capítulo 30

ทว่าอวี่เฮ่าหมิงไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องที่ไม่มีมูล ฉินจื่อเว่ยใช้ชีวิตผ่านไปหลายวันด้วยความรู้สึกกังวลปนคาดหวังว่ามันจะไม่เกิดขึ้นจริง จนกระทั่งห้าวันต่อมา นางถึงได้เข้าใจความหมายของคำว่า "ช้าไป" ของอวี่เฮ่าหมิงอย่างถ่องแท้ในบ่ายวันหนึ่งที่แสนธรรมดา จู่ๆ องครักษ์เสื้อแพรก็รับราชโองการ บุกเข้าจับกุมใต้เท้าหยาง (บิดาของหยางจินหมิง) เข้าคุกหลวงหลังจากนั้นไม่ถึงสามวัน เว่ยลิ่น นายกองพันองครักษ์เสื้อแพร ก็นำกำลังเข้ายึดทรัพย์และปิดล้อมจวนสกุลหยางทั้งจวนเมืองอิ่งเทียนที่เคยเงียบสงบมาตลอด ในที่สุดท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกเหมยที่อบอวลไปทั่วเมือง ก็ได้ต้อนรับฤดูหนาวอันเยือกเย็นที่ทำให้เหล่าขุนนางต้องสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ฉินจื่อเว่ยกลับมาเยือนจวนอวี่อีกครั้ง ทว่าในครานี้นางกลับพกพาความรู้สึกที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิงนางยังจำภาพวันนั้นที่ฮูหยินหยางและท่านแม่นั่งจิบน้ำชาสนทนากันในจวนฉินได้อย่างติดตา ทั้งคู่ต่างยิ้มแย้มแจ่มใสโดยหารู้ไม่ว่าภัยพิบัติกำลังจะมาเยือนเพียงชั่วข้ามคืน แต่เพียงไม่กี่วันถัดมา สกุลหยางก็พบกับความล่มสลายจนทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเช้านี้ท่านแม่เพิ่งบ

ฉินจื่อเว่ยไม่กล้าเงยหน้ามองสีหน้าของอวี่เฮ่าหมิง เพราะเดาได้ว่ามันคงดูไม่จืดแน่นางเดาไม่ผิด สีหน้าของอวี่เฮ่าหมิงเย็นชาดุจน้ำแข็งในฤดูหนาว แทบจะเหมือนกับวันนั้นที่ตระกูลฉินถอนหมั้นต่อหน้าเขาไม่มีผิดเพี้ยน แต่เขากลับไม่เอ่ยคำใด เพียงแค่จ้องมองฉินจื่อเว่ยแวบหนึ่งก่อนจะหมุนกายกำลังจะจากไปทว่าเพิ่งขยับเท้าไปได้เพียงครึ่งก้าว อาภรณ์ของเขาก็ถูกใครบางคนรั้งไว้เบาๆนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่นางปฏิเสธเขา ฉินจื่อเว่ยรู้ดีว่าหากปล่อยให้เขาจากไปในวันนี้ วันหน้าหากนางต้องการขอความช่วยเหลือจากเขาอีก อย่าว่าแต่จะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย แต่อย่างน้อยตัวนางหรือแม้แต่คนทั้งตระกูลฉินคงต้องจ่ายค่าตอบแทนที่มหาศาลเกินรับได้นางไม่ได้ใช้แรงดึงรั้งมากมายนัก แต่อวี่เฮ่าหมิงกลับชะงักฝีเท้าหยุดลงตรงนั้น เขาหันกลับมามองมือที่ดึงแขนเสื้อตนเองอยู่ ข้อนิ้วนั้นเรียวเล็กและขาวนวล ดูอ่อนนุ่มราวกับจะหักสะบั้นได้เพียงแค่สัมผัสฉินจื่อเว่ยเหลือบมองเขาอย่างกระวนกระวาย เมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของเขา นางก็รีบก้มหน้าลงทันทีนางมีท่าทีลังเล ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน นางก็ยอมปล่อยแขนเสื้อของเขา

ฉินจื่อเว่ยไม่รู้ว่าฉินจิ้งรู้ได้อย่างไรว่านางไปที่จวนสกุลอวี่ และนางก็ไม่กล้าถาม ทว่าหลังจากกลับถึงบ้าน เป็นไปตามที่นางคาด ฉินจิ้งสั่งคนให้เฝ้านางไว้ทันที อย่าว่าแต่จะออกจากประตูจวนเลย แม้แต่ประตูเรือนก็ห้ามก้าวออกไป แม้แต่การไปคำนับบิดามารดาในตอนเช้าก็ถูกสั่งงดฉินเจิ้งชิง และ ฉินฮูหยิน รู้สึกไม่เข้าใจยิ่งนัก แต่เนื่องจากฉินจื่อเว่ยถูกเลี้ยงดูและดูแลโดยฉินจิ้งมาตั้งแต่เด็ก ในฐานะบิดามารดาพวกเขาจึงไม่เข้าไปก้าวก่ายมากนัก เพียงแต่หวังเยว่อิงผู้เป็นมารดาได้ถามฉินจิ้งไปคำหนึ่งว่า "น้องเล็กทำผิดอันใดหรือ เจ้าถึงได้โกรธเคืองปานนี้?"ฉินจิ้งที่กำลังโมโหจนต้องกระดกน้ำชาเย็นเพื่อดับร้อน เอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า "เรื่องนี้ท่านแม่โปรดอย่าถามเลย ข้าเกรงว่าหากท่านรู้เข้าจะโกรธจนเสียสุขภาพเสียเปล่าๆ"หวังเยว่อิงเชื่อฟังคำบุตรชาย นางจึงสะบัดมือไม่กังวลอีก อย่างไรเสียฉินจิ้งที่เป็นพี่ชายย่อมไม่มีทางรังแจน้องสาวโดยไร้สาเหตุอยู่แล้วหากฉินจื่อเว่ยบอกเหตุผลที่นางไปหาอวี่เฮ่าหมิงแก่ฉินจิ้ง นางอาจจะได้รับอิสรภาพคืนมา แต่นางทำไม่ได้ การที่อวี่เฮ่าหมิงยอมเปิดเผยเรื่องราวในคดีของหวังฉางจงให้นางรู้นั้นนับว่าเ

เมื่อเหอซันได้ยินว่าฝ่าบาททรงพระราชทานสมรสระหว่างอวี่เฮ่าหมิงและฉินจื่อเว่ย ความรู้สึกแรกของเขาก็คือ ต้นบุพเพสันนิวาสบนเขาหลิงอวิ๋นนั้นช่างศักดิ์สิทธิ์สมคำร่ำลือจริงๆ และเขาก็เชื่อมั่นว่าเรื่องดีๆ ระหว่างตนกับแม่นางไป๋เจินก็คงใกล้เข้ามาถึงแล้วเช่นกันปีนี้เมื่อได้รับเบี้ยหวัดและรางวัลพระราชทาน เงินที่เขาสะสมมาตลอดหลายปีรวมๆ กันแล้วก็น่าจะเพียงพอสำหรับการวิ่งเต้นจัดการไถ่ตัวนางออกมาเสียทีจะว่าไปแล้ว เหอซันมีเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับคุณหนูฉินที่ยังไม่ได้บอกแก่อวี่เฮ่าหมิง เดิมทีเขาตั้งใจจะบอก แต่ต่อมางานยุ่งจนหัวหมุนจึงลืมเลือนไปเสียสนิท ทว่าในเมื่อยามนี้ทั้งสองได้รับพระราชทานสมรสแล้ว เรื่องนั้นจะพูดหรือไม่พูดก็คงไม่สำคัญอีกต่อไปแต่เหอซันหารู้ไม่ว่า หากเขาไม่ปริปาก เรื่องนี้อวี่เฮ่าหมิงก็เกรงว่าจะไม่มีวันได้ล่วงรู้ไปชั่วชีวิตในวันนั้นที่เขาหลิงอวิ๋น ยามที่อวี่เฮ่าหมิงไปพบหวังเยว่อิง ฉินจื่อเว่ยหลังจากผลัดเปลี่ยนอาภรณ์สะอาดสะอ้านแล้ว ก็นึกถึงเรื่องต้นบุพเพสันนิวาสที่ขอสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้นตามที่เหอซันเคยบอกไว้ นางจึงลองไปดูเสียหน่อยวันนั้นสายฝนโปรยปรายปนสายหมอก อาการบาดเจ็บที่ขาของฉินจื่อเว

เดิมทีสกุลฉินตั้งใจจะรั้งตัวฉินจื่อเว่ยให้อยู่ฉลองปีใหม่ที่บ้านก่อน แล้วค่อยกำหนดวันวิวาห์หลังเทศกาลผ่านพ้นไป แต่อวี่เฮ่าหมิงกลับรอไม่ไหว เขาปรารถนาจะตบแต่งนางเข้าจวนให้ทันก่อนสิ้นปีตามธรรมเนียมก่อนแต่งงานฝ่ายชายและฝ่ายหญิงห้ามพบหน้ากัน พ่อบ้านเฉินจึงรับคำสั่งจากอวี่เฮ่าหมิงมาปรึกษาหารือเรื่องฤกษ์ยามกับฉินเจิ้งชิงและหวังเยว่หยิง ในที่สุดจึงได้ข้อสรุปกำหนดวันมงคลเป็นวันที่ยี่สิบเจ็ดเดือนสิบสอง ซึ่งหากนับวันตามประเพณี วันที่ฉินจื่อเว่ยจะกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมก็จะตรงกับวันสิ้นปีพอดี ถือเสียว่านางได้อยู่ฉลองปีใหม่กับครอบครัวด้วยเมื่อกำหนดวันแต่งงานได้แล้ว ทว่าเวลากลับกระชั้นชิดนัก ชุดมงคลของฉินจื่อเว่ยที่เคยตัดเย็บค้างไว้ครึ่งหนึ่งก็ถูกทิ้งไปแล้ว คราวนี้ต้องทำใหม่ทั้งหมด เกรงว่าต้องใช้ช่างปักจากหลายสำนักช่วยกันแบ่งงานจึงจะทันเวลาทว่านึกไม่ถึงว่าในวันต่อมา พ่อบ้านเฉินจะนำคนขนชุดมงคลมาส่งให้ถึงจวน รองเท้าปัก ถุงเท้าแพร มงกุฎหงส์ และชุดคลุมครุย ทุกอย่างครบถ้วนกระบวนความตั้งแต่วงในถึงวงนอกช่วงนี้จวนอวี่วุ่นอยู่กับการจัดเตรียมสถานที่เพื่อต้อนรับฉินจื่อเว่ย พ่อบ้านเฉินยุ่งจนหัวหมุน หลังจากส่