Todos los capítulos de ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Capítulo 111 - Capítulo 117

ครั่งแรกที่ จูซี ได้พบกับ ฉินวั่นนั้น คือในงานสังสรรค์บทกวีแห่งหนึ่งนอกวัง เขาปลอมตัวไปร่วมงานเพื่อพบกับ สวีเหวินอี้ ที่ถูกลบชื่อออกจากทำเนียบผู้สอบผ่านอย่างลับๆ เพราะถูกคนใส่ร้ายท่ามกลางหอสูงเลิศหรู เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมไม่ขาดสาย เหล่าบัณฑิตที่เดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อสอบขุนนางและเหล่าบุตรธิดาตระกูลสูงศักดิ์ต่างมารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ ดื่มสุราสรวลเสและร่ายบทกวีอย่างสำราญใจ ในตอนนั้นผลสอบยังไม่ประกาศ ทว่าเหล่าบัณฑิตที่พากเพียรเรียนมาหลายปีต่างก็มีท่าทีลำพองใจ ราวกับได้เห็นชื่อของตนปรากฏอยู่บนทำเนียบทองเสียแล้วในตอนนั้นจูซีวัยสิบหกชันษาประทับอยู่บนรถเข็น ให้ทหารองครักษ์เข็นผ่านฝูงชนที่วุ่นวายอยู่ด้านนอกอย่างช้าๆ ยามที่ผ่านศาลาริมน้ำซึ่งเป็นที่รวมตัวของเหล่าคุณหนู ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเหล่ามวลบุปผาเขากลับได้ยินเสียงบรรเลงพิณอันแสนนุ่มนวลจับใจสายหนึ่งบทเพลงนั้นเนิบนาบดุจสายน้ำไหลซึมลึกเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจจูซีมองตามเสียงนั้นไป เห็นเงาร่างอันบอบบางลางเลือนอยู่หลังฉากกั้นลายภูผานที มองไม่เห็นใบหน้า เห็นเพียงมืออันขาวนวลประดุจหยกคู่หนึ่งยื่นออกมาจากหลังฉาก ค่อยๆ ดีดพรมลงบนสายพิณ

ฉินวั่น ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใด จูซี ถึงสามารถเอ่ยถามคำถามเช่นนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย เรื่องราวอันเหลวไหลในครานั้นก็นับเป็นความผิดพลาดมหันต์แล้ว เขายังไม่มีความสำนึกเสียใจแม้เพียงนิดเลยหรืออย่างไร?ภายในใจของนางเต็มไปด้วยความตระหนก ทว่าจูซีที่กำลังโอบกอดโฉมงามผู้อวลกลิ่นหอมกรุ่นไว้ในอ้อมแขนกลับเริ่มจะหักห้ามใจไม่อยู่ มือกำยำที่โอบรอบเอวบางค่อยๆ เคลื่อนไหว ขยับผ่านเนื้อผ้าไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวคอดกิ่วหมายจะเลื่อนขึ้นสูง ทว่าเมื่อจวนจะถึงปทุมถันคู่งาม เขากลับหยุดชะงักไว้ด้วยความยับยั้งชั่งใจร่างกายของฉินวั่นสั่นสะท้าน นางรีบคว้ามือที่อยู่ใต้ทรวงอกนั้นไว้ด้วยความลนลาน "ในเมื่อรู้ว่ามันผิด ก็ยิ่งไม่ควรทำผิดซ้ำสอง หลักการตื้นๆ เช่นนี้ท่านอ๋องฉู่ไม่เข้าใจหรืออย่างไร!"หัวใจของนางเต้นรัวดุจรัวกลอง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเคร่งขรึมทว่ากลับสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก "ศีลธรรมจรรยาเป็นเรื่องมิอาจละเมิด วาจาอัปมงคลล่วงเกินเบื้องสูงเช่นนี้ วันหน้าท่านอ๋องอย่าได้เอ่ยขึ้นมาอีก ปล่อยข้า!"ฉินวั่นแสดงสีหน้าโกรธเคืองจนเหงื่อซึมตามไรผม ทว่าจูซีที่เห็นนางเป็นเช่นนั้นกลับยกยิ้มที่มุมปาก ยามอยู่ต่อหน้าผู

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มีหรือฉินวั่นจะไม่เข้าใจ นางเบี่ยงหน้าหลบจุมพิตของเขา ในใจบังเกิดเพลิงโทสะคุกรุ่น "เจ้าทำร้ายตัวเอง ตากลมหนาวเย็นเฉียบเช่นนี้ เพียงเพื่อจะใช้แผนพิชิตใจด้วยความน่าสงสาร อย่างนั้นรึ?""พะย่ะค่ะ" จูซีตอบโดยไม่ลังเลแม้เพียงนิด เขาไม่กลัวฉินวั่นโกรธ กลัวเพียงนางจะไร้ความรู้สึกต่อเขาเท่านั้น เขาแนบใบหน้าที่เย็นเฉียบกับใบหูของนาง กระซิบพร่ำพรอดว่า "แผนการร้อยเล่ห์พันพรรณ ล้วนมีไว้มอบแด่ผู้ที่มีใจรักให้กันเท่านั้นพะย่ะค่ะ"เขาจูบลงบนเส้นผมของนางเบาๆ "ในใจเสด็จแม่มีลูกอยู่"ฉินวั่นจนปัญญาอย่างที่สุด นางหันกลับมามองเขา "แล้วถ้าหากคืนนี้ข้าไม่มาเล่า? เจ้าจะยอมนั่งตากลมหนาวอยู่ทั้งคืนจริงๆ หรือ?"จูซีหัวเราะเบาๆ "ไม่หรอกพะย่ะค่ะ เพราะเสด็จแม่ใจอ่อน" พูดจบ มือกำยำที่โอบรอบเอวก็เคลื่อนไหว ปลดสายรัดเอวของนางออก ส่วนมืออีกข้างสอดลึกเข้าไปในสาบเสื้อของนางกึ่งกลางกายของเขาเร่าร้อนดุจเปลวเพลิง ทว่าสี่รยางค์กลับเย็นเฉียบ ฝ่ามือของเขาว่องไวและลื่นไหลประดุจงูท่ามกลางหิมะ ร่างกายของฉินวั่นแข็งทื่อ นางรีบคว้ามือเขาไว้ทว่ากลับไม่อาจหยุดยั้งเขาได้เลย"จูซี!" นางดิ้นรนอยู่ในใจ "เราไม่ควรทำเช

ฉินจื่อเว่ยได้ฟังดังนั้น ก็หมุนตัวกลับมาลอบพิจารณาร่างกายเขาขึ้นลงอย่างละเอียด ยื่นมือไปลูบคลำแผงอกและต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามลามไปถึงหน้าท้องแกร่ง พินิจพิเคราะห์ประหนึ่งกำลังเลือกทาสที่ร่างกายแข็งแรงก็มิปานอวี่เฮ่าหมิงรู้สึกคันยุบยิบยามมือนางลูบผ่านเอว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกางแขนออกให้นางลูบตามใจชอบ ในมือยังถือหวีหยกพลางก้มมองนาง "ลูบหาอะไรอยู่รึ?""โบราณว่าบุตรสาวมักจะเหมือนบิดายามเติบใหญ่" ฉินจื่อเว่ยเอ่ยอย่างจริงจัง "ข้ากำลังดูว่าร่างกายท่านแข็งแรงทนทานเพียงใดเจ้าค่ะ"นางเอ่ยพลางกดนิ้วลงบนแผงอกที่แน่นตึงของอวี่เฮ่าหมิง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "หากวันหน้าลูกสาวของเราแข็งแรงได้เหมือนท่าน ข้าก็วางใจแล้วเจ้าค่ะ"ลูกกระเดือกของอวี่เฮ่าหมิงขยับขึ้นลง เขาเริ่มเกิดอารมณ์ใคร่จึงคว้ามือของนางกดลงไปยังส่วนล่าง "ตรงนี้ก็แข็งแรง"ฉินจื่อเว่ยใบหน้าแดงซ่านรีบชักมือกลับ พลางค้อนให้หนึ่งวง "ของสิ่งนี้กูกูไม่ได้โตมามีเสียหน่อย!"อวี่เฮ่าหมิงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจในเมื่ออวี่เฮ่าหมิงไม่ยอมให้บุตรสาวดื่มนม น้ำนมในอกของฉินจื่อเว่ยจึงกลายเป็นลาภปากของเขาไปเสียสิ้น เขาจะเป็นบิดาที่ดีหรือไม่นั้