Todos los capítulos de ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Capítulo 31 - Capítulo 40

ภายในห้องหอ เทียนมงคลยังคงโชติช่วง ถ่านในเตาเผาไหม้อย่างช้าๆ อบอวลให้บรรยากาศภายในห้องอบอุ่นรุ่มร้อน บนเตียงกว้าง ฉินจื่อเว่ย ถูก อวี่เฮ่าหมิง กดทับอยู่เบื้องล่าง ชุดมงคลสีแดงหลุดลุ่ย เสื้อตัวกลางถูกเขาถอดออกไปแล้ว เหลือเพียง 'จู่เยา' (เอี้ยมรัดอก) ตัวบางนุ่มนิ่มที่สวมแนบเนื้อ ผิวพรรณของฉินจื่อเว่ยนั้นไม่เคยต้องแสงตะวัน จึงขาวผ่องจนแสบตา สายตาของอวี่เฮ่าหมิงหยุดชะงักอยู่ที่ผิวเนียนละเอียดประดุจไขมันแพะของนางครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสบตา เห็นฉินจื่อเว่ยเม้มริมฝีปากล่างเบาๆ มองเขาด้วยแววตาประหม่า ในเมื่อเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเป็นสามีภรรยากันแล้ว ฉินจื่อเว่ยย่อมไม่ปฏิเสธที่จะทำหน้าที่ในหอห้อง ทว่านางไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน เมื่อถึงเวลานี้จึงอดไม่ได้ที่จะมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง อวี่เฮ่าหมิงมองออกถึงความลนลานของนาง แต่เขาก็หาได้เอ่ยปากปลอบประโลมไม่ สายตาของเขาจับจ้องไปยังจู่เยาสีชมพูอ่อนบนร่างนาง ในใจกำลังขบคิดว่าจะแก้มันออกอย่างไรดี ต้องแกะสายผูกหรือแกะกระดุมกันแน่ อาภรณ์แนบเนื้อนั้นบางเบา หากเขาต้องการ ก็สามารถฉีกทึ้งมันให้ขาดคามือได้อย่างง่ายดาย แต่เขาเคยได้ยินมาว่าสตรีส่วนใหญ่

อวี่เฮ่าหมิง บอกให้ ฉินจื่อเว่ย กัดเขาหากนางรู้สึกเจ็บ ซึ่งนางก็ไม่ได้เกรงใจแม้แต่น้อย ยามที่อวี่เฮ่าหมิงเริ่มขยับกายโหมแรงเข้าใส่ในอึดใจต่อมา นางก็อ้าปากงับลงไปบนนิ้วเขาเต็มแรงทันทีปลายฟันขบลงบนข้อนิ้ว ทว่านิ้วมือของเขากลับแข็งแกร่งราวกับก้อนหิน จนทำให้นางรู้สึกเสียวฟันจนแทบหลุดแก่นกายของอวี่เฮ่าหมิงนั้นใหญ่โตเกินไป ในขณะที่ช่องทางรักของฉินจื่อเว่ยนั้นคับแคบนัก ความเจ็บปวดจึงเป็นเรื่องที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เมื่อครู่นางมิได้เห็นตัวตนของเขาด้วยตาตนเอง แต่ยามที่มันสอดแทรกเข้ามาแล้ว นางกลับรู้สึกว่าขนาดของมันช่างต่างจากแท่งหยกที่เขาส่งมาให้นัก ทุกครั้งที่อวี่เฮ่าหมิงกระแทกกระทั้นเข้ามา จึงราวกับมีจุกไม้ขนาดใหญ่ถูกบดเบียดเข้าไปในคอขวดเหล้าทรงเพรียวที่แสนนุ่มอุ่นลำกายหนาที่มีเส้นเลือดปูดโปนบดเบียดกับกลีบเนื้อนุ่มตรงปากทางถ้ำ หัวเห็ดกระทุ้งลึกเข้าไปจนถึงส่วนที่ลึกที่สุดราวกับจะหาจุดสิ้นสุดไม่ได้ ฉินจื่อเว่ยที่หดตัวอยู่ใต้ร่างเขา รู้สึกเพียงว่าสิ่งนั้นในกายกำลังจะทิ่มทะลุหน้าท้องของนางออกมาหน้าท้องน้อยของนางสั่นกระตุกจากการถูกรุกราน เรียวขาสีขาวนวลคู้หย่งขึ้นอย่างไร้ที่พึ่ง ในปากพร่ำส่งเส

ตระกูลอวี่ไร้ซึ่งผู้อาวุโส ฉินจื่อเว่ย ในฐานะสะใภ้ใหม่จึงละเว้นความยุ่งยากในการตื่นแต่เช้าเพื่อไปคารวะน้ำชาได้ หลังจากที่ อวี่เฮ่าหมิง ออกไปแล้ว นางจึงล้มตัวลงนอนต่อได้อีกครู่หนึ่ง ทว่าเมื่อขาดแขนแกร่งที่หนุนสบายไป นางจึงนอนหลับไม่สนิทนัก มิหนำซ้ำยังถูก เซ่อหลาน ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องปลุกจนตื่นเสียก่อนอวี่เฮ่าหมิงมีนิสัยประหลาด ภายนอกไร้มิตรสหาย ภายในบ้านก็ไร้คนรับใช้ข้างกายที่สนิทใจ ฉินจื่อเว่ยนั้นต่างออกไป ยามค่ำคืนหากนางจะดื่มน้ำหรือลุกขึ้นมากลางดึก ย่อมต้องมีคนคอยรินน้ำจุดประทีปให้ เมื่อคืนเดิมทีเซ่อหลานเตรียมจะนอนเฝ้าอยู่ที่ห้องโถงด้านนอก ทว่าอวี่เฮ่าหมิงกลับไม่อนุญาตให้ใครรั้งอยู่ในห้องเด็ดขาดเซ่อหลานไม่กล้าขัดใจเขา ทำได้เพียงรอจนเช้าจึงค่อยเข้ามาปรนนิบัติฉินจื่อเว่ย ในใจยังแอบกังวลอยู่นานว่าหากคุณหนูหิวน้ำตอนกลางคืน ท่านเขยจะยอมรินน้ำให้นางดื่มหรือไม่เซ่อหลานตื่นแต่เช้ามืด หลังจากอวี่เฮ่าหมิงออกไปแล้ว นางเห็นฉินจื่อเว่ยยังพักผ่อนอยู่ จึงเตรียมจะนำผ้าปูเตียงและเสื้อผ้าที่ผลัดเปลี่ยนเมื่อคืนออกไปซักล้าง ทว่าเมื่อนางรื้อค้นกองผ้าเหล่านั้นจนทั่ว กลับพบว่าเกิดเรื่องใหญ่เข้

ถูกภรรยาตบหน้าในวันที่สองของการแต่งงานจนต้องหนีออกจากบ้าน อวี่เฮ่าหมิงคงนับเป็นบุรุษคนแรกที่มีประวัติเช่นนี้ฝ่ามือนี้เขารับไปก็ถือว่าไม่ยุติธรรมนัก หากแต่เดิมเขาข่มขู่ฉินจื่อเว่ยให้น้อยลงเสียหน่อย นางก็คงไม่ทึกทักเอาเองว่าเขาจะรังแกนางจนเผลอสะบัดมือโดนหน้าเขาด้วยความตกใจเช่นนี้ฉินจื่อเว่ยเองก็ใจคอไม่ดีนักที่ลงมือไป หลังจากอวี่เฮ่าหมิงจากไป นางเฝ้ารออยู่ที่บ้านจนค่อนคืนก็ยังไร้วี่แววของเขา ยามดึกดื่นที่อากาศหนาวเหน็บ สุดท้ายนางก็ทนต่อไปไม่ไหว ยอมเข้านอนด้วยความกระวนกระวายใจตามคำปลอบของเซ่อหลานเช้าวันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่ฉินจื่อเว่ยทำคือเอ่ยถามเซ่อหลานว่าอวี่เฮ่าหมิงกลับมาแล้วหรือยังเซ่อหลานปรนนิบัติฉินจื่อเว่ยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าพลางรายงานว่า “ยังเลยเจ้าค่ะ เมื่อเช้ามืดข้าไปถามบ่าวเฝ้าประตูมาแล้ว พวกเขาบอกว่าเมื่อวานท่านเขยรีบขี่ม้าออกไปอย่างเร่งร้อนแล้วก็ยังไม่กลับมาเลย แม้แต่เสียงฝีเท้าหน้าบ้านก็ไม่ได้ยินเจ้าค่ะ”เซ่อหลานรู้เพียงว่าจู่ๆ อวี่เฮ่าหมิงก็ออกจากบ้านไปกลางคันโดยไม่ทราบสาเหตุ จึงอดไม่ได้ที่จะกระซิบถาม “ฮูหยิน ท่านกับท่านเขยทะเลาะกันหรือเจ้าค่ะ?”ฉินจื่อเว่ยไม่ได้คิดจะบอกเร

ฉินจื่อเว่ยเอ่ยปากว่าจะไถ่โทษ แต่ความจริงนางกลับไม่รู้เลยว่าต้องทำเช่นไรจึงจะดับโทสะจากฝ่ามือเมื่อครู่ของอวี่เฮ่าหมิงลงได้ อีกทั้งหากจะไถ่โทษกันจริงๆ ก็ควรต้องรอจนถึงยามโพล้เพล้ที่กลับจวนสกุลอวี่ ในยามที่ราตรีเงียบสงัดจึงจะชดใช้ให้เขาได้ทว่าอวี่เฮ่าหมิงกลับไม่มีท่าทีว่าจะรอแม้แต่น้อย เขามองนางนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ "จะไถ่โทษอย่างไร?"นอกจากนิสัยเย็นชาพูดน้อยแล้ว ฉินจื่อเว่ยกลับพึงใจในความใจอ่อนยอมลงให้คนของเขาไม่น้อย นางเห็นสีหน้าเขาผ่อนคลายลงบ้าง จึงรู้สึกว่าตนเองเริ่มจะจับทางในการรับมือกับเขาได้บ้างแล้วฉินจื่อเว่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่ใสกระจ่างดุจน้ำในทะเลสาบกวาดมองใบหน้าคมสันของเขา ก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากบางเฉียบรอยแผลที่นางเคยกัดทิ้งไว้บนริมฝีปากเขายังคงอยู่ ดูท่าคงจะกลายเป็นรอยแผลเป็นที่ไม่จางหายเสียแล้วมือหนึ่งของฉินจื่อเว่ยถือผ้าเช็ดหน้า ส่วนอีกมือค่อยๆ พาดลงบนบ่ากว้างของเขา พลางโน้มตัวเขาให้ก้มลงมาหาตนเอง อวี่เฮ่าหมิงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เพียงฉินจื่อเว่ยออกแรงดึงเล็กน้อย เขาก็ยอมก้มศีรษะลงมาแต่โดยดีฉินจื่อเว่ยสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้น นางกะพริบตาแผ่วเ