วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P] のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

รุ่ยอ๋องสั่งการองครักษ์เงาและสายลับฝีมือดีให้สืบประวัติทุกคนในหออู๋จิ้น เช่นเดียวกับแม่ทัพหรงเยว่ที่ไม่ยอมนิ่งเฉย สั่งวางกำลังคนจับตาดูความเคลื่อนไหวของตระกูลมู่ โดยเฉพาะคนสนิทของมู่หรงเหนียงอย่างใกล้ชิดหรงเยว่เสนอให้ใช้หลักฐานสำคัญออกฎีกาควบคุมตัวองค์ชายจิ่งเหยียนไว้เป็นการชั่วคราว เสนาบดีลู่กลับทักท้วงว่าการกระทำวู่วามอาจส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นที่กำลังเปราะบาง มิหนำซ้ำยังเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ยิ่งองค์ชายชั่วนั่นเผ่นหนีไปทันทีที่วางยากำหนัดพวกเขาในหอนางโลม จะหาทางจับตัวเขากลับมาเพื่อเค้นขอได้อย่างไรนับตั้งแต่กุมอาญาสิทธิ์เหนือแผ่นดินมา รุ่ยอ๋องมิเคยรู้สึกอัปยศเท่านี้มาก่อน ความโกรธแค้นที่ปกป้องสตรีของตนมิได้สุมอยู่ในอก ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาหัวเสียยิ่งกว่า คือการต้องมานั่งเฝ้านางไว้ไม่ให้ห่างสายตา เพราะเกรงจะถูกแย่งชิงพื้นที่ในหัวใจนางไป โดยเฉพาะจากเจ้าสุนัขขี้ประจบ!เยี่ยนเฉิงไม่ต้องการให้สาวใช้คนใดเข้ามาวุ่นวาย เขาลงมือไปกว้านซื้ออาหารรสเลิศด้วยตนเอง ทั้งยังปัดกวาดเช็ดถูห้องพักจนสะอาดเอี่ยมอ่องประหนึ่งพ่อบ้านมืออาชีพ“เจี่ยเจีย... ไหวหรือไม่ขอรับ?” เสียงทุ้มพร่าถามพ

หญิงสาวที่เมื่อครู่ยังไร้เรี่ยวแรงเจียนสิ้นสติ อยู่ดี ๆ กลับมีแววตาเกรี้ยวกราดราวกับเป็นคนละคน แม้บุรุษทั้งสามจะเห็นนางคุยกับอากาศ ทว่าคนที่โอบกอดนางอยู่อย่างหรงเยว่กลับรู้สึกเสียวสันหลังประหนึ่งโดนนางด่าทออยู่ก็มิปาน“แกบ้าไปแล้วรึไง! สภาพฉันร่อแร่จนจะหายใจไม่ไหวอยู่แล้ว แกยังจะให้ฉันทำกิจกรรมเร่าร้อนเพื่อแลกยาแก้ปวดเนี่ยนะ! ไม่คิดว่าฉันจะตายก่อนได้ไปงานประมูลหรือไงไอ้ระบบโง่!”[ไม่เอาก็ไม่ว่านะขอรับ ระบบไม่บังคับ...]“ฉันโกรธจนจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว! ให้ตายสิ ฉันต้องทำยังไง!?”[ทำเรื่องนั้นไงขอรับโฮสต์ นั่นเมนโปรดของโฮสต์เลยนะ โธ่... ในโลกของโฮสต์ โฮสต์ก็ทำงานปางตายเพื่อแลกกระดาษโง่ ๆ ที่แปะติดหน้าตาของพวกเขามานะขอรับ]หว่านฉิงกรีดร้องลั่นอยู่ในใจ พลางตวัดสายตามองบุรุษทั้งสามที่ยังคงเบียดเสียดกันอยู่บนเตียงของนาง แต่ละคนมีสีหน้าเคร่งเครียดลุ้นระทึก“ท่านเทพ... ว่าอย่างไรบ้างหรือ? เจี่ยเจีย” เยี่ยนเฉิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลทว่าคาดหวัง คล้ายกับว่าเขาแว่วเสียงบางอย่าง เช่นเดียวกับพี่ชายทั้งสองหว่านฉิงหลับตาลงแน่น แต่ละคนล้วนเป็นอาหารตาชั้นเลิศที่นางเคยคลั่งไคล้ แต่ในสถานการณ์ที่ความตา

ท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้นภายในรถม้าที่เต็มไปด้วยเสียงโต้เถียงกันของทั้งสาม นายหญิงใหญ่แห่งหอหงเหมยเดินทางมุ่งหน้าสู่โรงน้ำชาชื่อดังด้วยความกังวลใจ ก่อนจะพบความจริงที่เหนือคาดหมายว่ารุ่ยอ๋องได้ใช้อำนาจล้นมือสั่งปิดห้องประมูล ให้เหลือเพียงผู้สูงศักดิ์ไม่กี่คนเท่านั้นทีแรกนางตั้งใจจะประมูลของเหล่านี้ตามครรลองปกติ ไฉนนางกลับได้ครอบครองกระบี่คู่กายของบิดาทั้งสองเล่มในราคาสามแสนตำลึงทอง ซึ่งนับว่าเล็กน้อยนักเมื่อเทียบกับที่นางเตรียมใจไว้ว่า ต่อให้ต้องสู้ราคาพุ่งทะยานไปถึงสิบล้านตำลึง นางก็พร้อมจะทุ่มสุดตัว แถมใช้เวลาเพียงไม่ถึงสองเค่อนางก็ได้ของที่ต้องการมาตั้งหลายชิ้นมู่หรงเหนียงที่ยืนเฝ้ารอดูความอัปยศของน้องสาวอยู่ในมุมมืด ถึงกับใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล นางตั้งใจจะปั่นราคาให้หว่านฉิงต้องสิ้นเนื้อประดาตัว แต่เมื่อต้องเผชิญกับอำนาจมืดของอ๋องผู้สำเร็จราชการ นางก็ทำได้เพียงกัดฟันแน่นจนเจ็บกราม ไม่กล้าแม้แต่จะขยับกายเข้ามาระราน“กระบี่สองเล่มนี้ ท่านพ่อโปรดปรานมันยิ่งนัก ยามออกศึกคราใดเป็นต้องพกติดกายไม่เคยห่าง หนึ่งเล่มเหน็บเอว อีกเล่มหนึ่งก็ไว้ในกระโจมแม่ทัพ ใช้ควบคู่สลับกันไป”กระบ

หรงเยว่จำต้องแบกความกังวลหนักอึ้งเข้าวังหลวงเพื่อจัดการภาระหน้าที่ โดยเฉพาะเรื่องการแต่งงานระหว่างแคว้นกับองค์หญิงซึ่งเขามิได้พบหน้ามาแสนนานเมื่อฝีเท้าหนักแน่นก้าวมาถึงเรือนรับรองแขกในด้านหลังพระราชวังหลวง เขาได้พบกับสตรีในอาภรณ์หรูหราประดับด้วยสีสันของดอกบ๊วยที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว“ท่านพี่หรงเยว่!” แววตาขององค์หญิงมู่อวี่ทอประกายแห่งความโหยหายินดีอย่างปิดไม่มิด นางรีบก้าวเข้าไปหาเขาจนชายอาภรณ์สีหวานสะบัดไหว “ในที่สุดเราก็ได้พบกันเสียที ข้าเฝ้าตามหาตัวท่านอยู่นาน ข้าล่ะอุตส่าห์หลงนึกไปว่ายามที่ข้านั่งรถม้าเข้าสู่เมืองหลวง ท่านจะมารอรับข้าเสียอีก”“ช่วงนี้ข้ามีราชกิจรัดตัวนัก ขออภัยองค์หญิงด้วยที่มิได้ไปให้การต้อนรับ”“ไม่เป็นไร ๆ ในเมื่อท่านพี่หรงเยว่มาถึงแล้วก็เข้ามานั่งจิบชาด้วยกันก่อนเถิด เชิญเจ้าค่ะ”ท่าทางขององค์หญิงมู่อวี่แสดงออกชัดแจ้งว่ายินดีนักที่ได้พบสหายรักในวัยเยาว์ สำหรับนางแล้ว หรงเยว่คือรักแรก และเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้นางยอมเดินทางไกลนับพันลี้ เพื่อมาสมรสเชื่อมสัมพันธ์ในครั้งนี้ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบห้าปีที่แล้ว หรงเยว่ตัวน้อยในวัยเจ็ดขวบได้หนีออกจากจวนเพื่อตามหาพี่ชายท

คดีพิษเย็นที่คร่าชีวิตเสนาบดีชั้นผู้ใหญ่และประชาชนไปถึงห้าคน ทางราชสำนักมิอาจอยู่นิ่งเฉย ทว่าคงต้องสืบสวนจนแน่ใจเสียก่อนว่าองค์ชายจิ่งเหยียนกระทำการโดยพลการ ด้วยการนำยาพิษเข้ามาในฉางอัน และทางเป่ยเหลียงมิได้มีส่วนรู้เห็นด้วย“ข้าเห็นท่านอาทุ่มเทให้นายหญิงในหอหงเหมย ร้อนใจอยากจะได้ยาถอนพิษให้นางนัก หากวันหนึ่งข้าต้องลงนามในราชโองการสมรสพระราชทานระหว่างท่านอาและนาง เกรงว่าราชสำนักคงจะลุกเป็นไฟ”รุ่ยอ๋องแค่นยิ้มที่มุมปาก “หากถึงวันนั้นจริง ข้าจะเป็นคนดับไฟนั่นเอง ฝ่าบาทมิต้องกังวล”สองอาหลานต่างสายเลือดสบตากันด้วยความเข้าใจลึกซึ้ง ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งในอดีตหล่อหลอมให้ทั้งคู่กลายเป็นพันธมิตรที่เหนียวแน่นที่สุดในราชสำนัก จนถึงบัดนี้ก็ยังไม่มีเสนาบดีหน้าไหนกล้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหดและฮ่องเต้น้อยอย่างแท้จริงทว่าเบื้องหลังแผนการสมรสที่ดูประหนึ่งหวังดีต่อแผ่นดินครานี้ กลับซ่อนเร้นเกมอำนาจอันเลือดเย็น เนื่องด้วยหรงเยว่กุมกำลังทหารส่วนใหญ่ไว้ในมือ หากปล่อยให้หัวใจของแม่ทัพใหญ่ผูกติดอยู่กับสตรีที่ยากจะควบคุมอย่างหว่านฉิง ย่อมเป็นความเสี่ยงต่อราชบัลลังก์ที่เขามิอาจยอมรับ