Semua Bab วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]: Bab 1 - Bab 10

[สงสัยระบบจะสุ่มพิกัดคลาดเคลื่อนไปเล็กน้อย] ระบบรีบแก้ตัว มีเสียงหัวเราะแหลม ๆ ตามมา[ตามพล็อตแล้ว เดี๋ยวขุนนางหนุ่มจอมเย็นชา ท่านอ๋องผู้แสนดีต้องแวะมาตรวจตราที่ย่านชุนเถาแห่งนี้แน่ ๆ โฮสต์แค่ต้องสูบยาต่อไป รักษามาดนายหญิงจอมหยิ่งไว้ให้มั่น]“นี่ฉันจะต้องเป็นมะเร็งปอดตายก่อนจะได้เห็นหน้าผู้ชายใช่ไหม? ระบบ แกมันอำมหิตมาก”[งั้น... เอางี้ดีไหม? องค์ชายแคว้นเป่ยเหลียงก็ดูไม่เลวนะขอรับ รูปงามเอาการเชียวล่ะ ถวายตัวให้พระองค์ไปเลยเป็นไง เท่านี้ก็นับว่าวินวิน โฮสต์ไม่เสียเปรียบแน่นอน]หว่านฉิงหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างเหลืออด นางไม่อยากเสวนากับระบบปัญญาอ่อนนี่อีกต่อไปพูดถึงไอ้องค์ชายแคว้นเป่ยเหลียงนั่นก็น่าแค้นนัก! ตอนไทเฮาทรงนำเสด็จเขามาที่หอหงเหมยเพื่อรับรองแขกบ้านแขกเมือง กระชับความสัมพันธ์ระหว่างแคว้น นางในฐานะนายหญิงใหญ่ก็ทำหน้าที่ต้อนรับเป็นอย่างดี เปิดห้องรับรองระดับ VIP พร้อมจัดนางโลมตัวท็อปนับสิบคนไปปรนนิบัติถึงที่ ทว่าเขากลับไม่ชายตาแล... แต่จะเอาตัวนางให้ได้!ไม่ว่านางจะพยายามปฏิเสธอย่างไร แม้แต่ไทเฮาและคนของนางจะช่วยเจรจาให้เลือกคนอื่นแทน ไอ้องค์ชายสันดานชั่วนั่นก็ไม่ยอม สุดท้ายพอไ

ภายในห้องกว้างขวางที่แบ่งแยกเป็นสัดส่วนทั้งห้องนอนและห้องอาบน้ำ สิ่งอำนวยความสะดวกครบครันราวกับคฤหาสน์หลังย่อม พร้อมคนรับใช้กว่าสามสิบชีวิต หว่านฉิงยังคงรู้สึกตื่นเต้นกับมันจนถึงทุกวันนี้ให้ตายเถอะ! นางทะลุมิติมามีเพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวกลางเมืองฉางอัน ถึงจะเป็นโลกของเกมและนิยายก็ตามที ทว่าทิวทัศน์งดงามริมแม่น้ำสายยาว มีคนคอยปรนนิบัติตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเช่นนี้ เป็นวาสนาของมาดามใหญ่ชัด ๆช่างแตกต่างจากชาติก่อนที่ต้องซุกหัวนอนในคอนโดมิเนียมขนาดกลาง ถึงสะดวกสบายตามยุคสมัย ทว่ากลับไม่หรูหราอลังการเท่าเศรษฐินีในยุคโบราณ เงินนี่เป็นเรื่องสำคัญตั้งแต่อดีตจนถึงอนาคตเลยจริง ๆนายหญิงใหญ่นั่งคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่บนตั่งไม้ริมหน้าต่าง กระทั่ง เฟิงเหวินจิน ผลักประตูไม้เข้ามาด้วยหน้าตาเป็นกังวลกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วเป็นเครื่องยืนยันว่าอาการพิษของนางกำเริบหนัก บ่าวชายด้านนอกต่างเร่งรีบช่วยกันยกรอกดึงน้ำสะอาดขึ้นมาส่งให้หลายอ่าง ส่วนสาวใช้นำผ้าปูเตียงที่เปื้อนคราบโลหิตไปจัดการอย่างเงียบเชียบ เมื่อนายหญิงกำชับหนักแน่นว่าเรื่องที่นางถูกพิษต้องเป็นความลับ จะไปซักล้างที่ใดก็แล้วแต่ ขอเพียงอย่าให้ความ

[โฮสต์ได้รับคะแนนรักษาคาแรคเตอร์: นางร้ายสายบวก 500 คะแนน! สนใจจะเปิดร้านค้าตอนนี้เลยไหม?] เสียงระบบดังขึ้นอย่างกระตือรือร้นผิดปกติ จนหว่านฉิงที่กำลังเดินอยู่เผลอโพล่งออกมาอย่างลืมตัว“แกพูดจริงเหรอ!? ไหนบอกต้องสะสมคะแนนอีกนานไง ถึงจะเปิดร้านค้าได้”เหมือนกับนางจะลืมไปว่ามีองครักษ์หนุ่มคู่ใจทั้งสองติดตามมาเช่นเงา บุรุษร่างกำยำทั้งสองชะงักฝีเท้า พลางสบตากันอย่างงุนงงสงสัย“นายหญิง... ท่านคุยกับผีบ้าอีกแล้วหรือขอรับ?”เหวินจินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลใจระคนอ่อนใจ นายหญิงของพวกเขามักโต้ตอบกับอากาศธาตุอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งนางเองก็เลือกที่จะบอกความลับนี้เฉพาะกับคนสนิทเท่านั้นว่า... นางกำลังคุยกับ ‘ผีบ้า’ ตนหนึ่งอยู่หว่านฉิงที่เพิ่งนึกได้ว่าปล่อยไก่ตัวเบ้อเริ่ม รีบดึงสีหน้ากลับมาในพริบตา “อื้ม... พวกเจ้าส่งข้าแค่นี้ก็พอ ข้าจะเข้าห้องพักแล้ว ห้ามใครขึ้นมาวุ่นวายในชั้นห้า หากข้าไม่ลงไปเรียก อย่ามารบกวนข้าเป็นอันขาด”“ขอรับนายหญิง!”องครักษ์ทั้งสองยกมือประสานรับคำสั่งอย่างเคร่งครัดแล้วจากไป-------------“คุณหนู... เจ้าต้องช่วยข้า...” น้ำเสียงแหบพร่าของบุรุษร่างสูงกำยำที่พุ่งเข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ย

“ยาคลายกำหนัด... ในลิ้นชักของข้า ตรงมุมห้อง เม็ดสีดำ... ท่านทานเสียก่อน... อุ๊บ!”ไม่ทันสิ้นประโยคดี ริมฝีปากร้อนผ่าวของเสนาบดีหนุ่มก็ทาบทับลงมาปิดปากนางเสียสนิท รสสัมผัสที่จาบจ้วงและรุกรานทำเอาสติของนางพร่าเลือน สมองตื้อไปหมด ลืมทฤษฎีทุกอย่างที่เคยร่ำเรียนมาเสียสิ้นในขณะที่บุรุษทั้งสองกำลังเล้าโลมนางอย่างบ้าคลั่ง แม่ทัพหรงเยว่ที่เพิ่งจะคว้ายาเม็ดสีดำในลิ้นชักเข้าปากก็กลับมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงด้วยท่าทางงุ่นง่าน ฤทธิ์ยาถอนพิษยังไม่ทันทำงานเต็มที่...“ยาปลุกกำหนัดนี้แรงมาก พี่ใหญ่ ถ้าไม่คลายกำหนัด ไม่รู้ว่าจะมีอันตรายมากน้อยเพียงใด” เขาบอกกับทั้งสองที่นัวเนียอยู่กับร่างอันเย้ายั่วบนเตียง นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด ราวกับอยากจะปลิดชีพก้างขวางคอทิ้งเสียตรงนี้ เพื่อจะได้ครอบครองโฉมงามเพียงผู้เดียวหว่านฉิงที่กำลังถูกรุกรานจากสองทิศทางรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือ คว้าหมับเข้าเรียวขาแกร่งของแม่ทัพหนุ่มที่ยืนค้ำศีรษะนางอยู่ ปรายตามองด้วยสายตาฉ่ำหวานดูขาของท่านแม่ทัพที่สูงชะลูดหุ่นนายแบบนี่สิ... ยาวกว่าวาสนาของนางเสียอีก!“ข้าบอกว่าจะช่วย... ก็คือช่วย... นั่งลงบนเตียงเถิดเ

นางพยายามจะกระถดกายหนี ทว่าแรงบีบกระชับที่เอวกลับฉุดรั้งร่างเปลือยเปล่าให้บดเบียดเข้ากับมวลกล้ามเนื้อร้อนผ่าวหนักยิ่งกว่าเดิม โดยเฉพาะคนด้านหลังอย่างเยี่ยนเฉิงที่ซุกตัวเข้าหานางด้วยท่าทางงัวเงียออดอ้อนพลางพร่ำเรียกหาแต่ ‘พี่สาว’ ทว่าตัวตนเบื้องล่างที่แข็งขึงตามสัญชาตญาณยามเช้าของบุรุษ กลับบดเบียดรุกรานจงใจหยอกเย้าอยู่ตรงง่ามขา“ข้าไม่ได้จะทำอะไรเจ้าเสียหน่อย...” รุ่ยอ๋องกระซิบเสียงพร่าทุ้มชิดใบหู ทว่าฝ่ามือหนากลับเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างมีเลศนัยหว่านฉิงสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่เริ่มตั้งเค้าขึ้นใหม่ในกายบุรุษทั้งสาม ‘ไอ้พวกหน้าหล่อนี่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่คิดจะหลับนอนพักผ่อนกันบ้างหรือไง!’[เปิดระบบ! ท่าไม้ตาย: มัดใจชายงาม... สวมบทนายหญิงผู้น่าสงสาร!]สิ้นเสียงแจ้งเตือน ร่างของหว่านฉิงก็ถูกแรงลึกลับกระแทกเข้าอย่างจังจนเกือบถลาตกเตียง ทว่านางยังโชคดีที่อยู่ในพันธนาการของพญามังกรหนุ่ม รุ่ยอ๋องว่องไวพอที่จะรั้งร่างระหงกลับมาแนบอกได้ทันท่วงที‘ไอ้ระบบเฮงซวย! แกถีบฉันทำไมวะ!’ นางสบถด่าในใจอย่างเดือดดาล ขณะหรี่ตาลงอย่างอ่อนแรง ซบหน้าลงกับแผงอกแกร่ง นางยกมือขึ้นกุมหน้าท