วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P] のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“เพียงเพราะข้าไม่ยอมหลับนอนกับเขา ถึงกับต้องใช้ยาพิษบังคับข่มเหงใจข้า...” หว่านฉิงเอ่ยตัดพ้อโดยมิได้เสแสร้งทำ นางได้แต่หวังว่าพวกเขาจะเชื่อใจนางบ้างไม่มากก็น้อย “หากจะให้ข้าทิ้งศักดิ์ศรีไปคุกเข่าขอความเมตตาจากคนสถุลเช่นนั้น สู้ยอมตายไปเสียให้สิ้นเรื่องยังจะดีกว่า”“เหตุใดเราไม่ลองทำตามแผนของเขาดูเล่า? เดี๋ยวข้าจะเป็นคนช่วยท่านตบตาเขาเอง” เยี่ยนเฉิงเสนอแผนการซ้อนแผนด้วยนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ประหนึ่งสุนัขจิ้งจอก “เจี่ยเจียไม่จำเป็นต้องหลับนอนกับเขาก็ได้ แค่หลอกเอายาถอนพิษมา”“ท่านเสนาบดีลู่...” หว่านฉิงเรียกเขาเสียงเข้ม ท่าทีของนางแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึม “หากท่านคิดจะให้ข้าลดเกียรติไปอ้อนวอนขอยาถอนพิษที่ข้าข่มใจอดทนกับมันมานานถึงสามสัปดาห์... เห็นทีท่านคงต้องแบกศพข้าไปตบตาเขาแทนแล้วล่ะ”“เจี่ยเจีย... เมื่อคืนท่าน...” เยี่ยนเฉิงขยับเข้าชิด ใช้ปลายจมูกคลอเคลียเรือนผมนุ่มหอมอย่างออดอ้อน “เรียกข้าอาเยี่ยน...”เสนาบดีหนุ่มย้ำเตือนนางถึงสัมพันธ์ลึกซึ้งที่เพิ่งผ่านพ้นไปในค่ำคืนผ่านมา นางส่งเสียงครางหวานเพียงใดเมื่อเขาบอกกับนางว่าให้เรียกอาเยี่ยน ไฉนนางกลับมาเย็นชากับเขาราวกับเป็นคนละคน“ท่านเสนาบดีอา

หว่านฉิงกวาดสายตาสำรวจไปรอบกาย ทุกตารางนิ้วของสถานที่แห่งนี้ช่างงดงามเหมือนในนิยาย ทั่วทั้งจวนโอ่อ่าปกคลุมด้วยความเงียบสงบ สวนหินประดับสระบัวกว้างขวางมีสายน้ำไหลรินโอบล้อมเรือนพัก เสียงน้ำตกกระทบหินแผ่วเบาช่วยชโลมจิตใจ กลิ่นอายขรึมขลังของเรือนไม้โบราณแผ่ซ่านไปทั่วระเบียงทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหินเย็นเยียบ“ในเมื่อบุรุษรูปงาม ฐานะสูงศักดิ์เช่นพวกท่านยอมลงแรงเอาใจข้าถึงเพียงนี้ ข้าก็จะให้ราคา...” นางเว้นจังหวะ นึกถึงคำกล่าวที่ว่า ‘ค่ำคืนของหนุ่มสาว มีค่าดั่งพันตำลึงทอง’ จ้องหน้าบุรุษที่โอบอุ้มนางด้วยสีหน้านิ่งขรึมไร้อารมณ์พลางว่า “คนละหนึ่งล้านตำลึงทอง สามคนก็สามล้านตำลึงทอง”รุ่ยอ๋องชะงักไปครู่หนึ่งกับคำกล่าวขบขันที่บังอาจตีค่าความเร่าร้อนของเขาเป็นตัวเงินในราคาสูงลิ่ว นั่นแปลว่านางย่อมพึงใจเขาไม่มากก็น้อย เขาไม่ตอบอะไรนาง ค่อย ๆ วางร่างระหงลงบนเตียงนุ่มภายในห้องพักส่วนตัว แล้วหันไปสั่งสาวใช้ “ไปตามหมอหลวงมาที่เรือนเดี๋ยวนี้ นำอาภรณ์สตรีมาให้นางผลัดเปลี่ยน จำไว้ว่าจะต้องเป็นผ้าไหมดีที่สุดเช่นเดียวกับอาภรณ์ของข้า จัดสาวใช้สักสามคนมาคอยปรนนิบัตินางอย่าให้ขาดตกบกพร่องด้วย”“เจ้าค่ะท่านอ๋อง”

หว่านฉิงมองดูพ่อพระเอกธงแดง (Red Flag) กับพระเอกธงเขียว (Green Flag) ทะเลาะกันหน้าดำคร่ำเครียด พยายามยื้อแย่งโซ่ในมือกัน ปากก็ว่านางเป็นฮูหยินน้อยของพวกเขา...ท่านอ๋องอายุสามสิบห้าปี เป็นพี่ชายของท่านแม่ทัพซึ่งอายุสามสิบสองปี ต่างคนไม่เคยหลับนอนกับดรุณีน้อยที่ทำให้พวกเขาคลุ้มคลั่งได้ตั้งแต่คืนแรก เลยไม่มีใครยอมใคร‘จะล่ามโซ่กันจริงหรือนี่? ไยมิสร้างกรงทองให้ข้าเสียเลย ข้าจะได้เป็นนกน้อยในกรงรักของท่านอ๋อง นอนบนฟูกนุ่ม ห่มผ้าอุ่น ๆ ให้เมนทั้งสามคอยปรนนิบัติเช้าเย็น’[โฮสต์ชื่นชอบโหมดกักขังหรือขอรับ? ร้านค้า 18+ พร้อมเปิดให้ท่านนำคะแนนมาแลกซื้ออุปกรณ์เสริมได้ทันที... สินค้าเหล่านี้จำลองมาจากร้านรสนิยมเฉพาะทางในยุคปัจจุบัน ทั้งปลอกคอหนัง แส้ กุญแจมือ เทียนหอม...]‘ไอ้ระบบ... แกจะเปิดร้านให้ฉันจริง ๆ ใช่ไหม? ฉันอยู่ที่นี่มาตั้งครึ่งปีแล้ว ทำไมแกไม่เคยปล่อยให้ฉันได้แตะคะแนนสักแต้มเดียว!’[เปิดแน่นอนขอรับ หากเป็นเรื่องบนเตียง 18+ ระบบพร้อมสนับสนุนทุกกรณี]‘เปิดกับผีน่ะสิ! แกเพิ่งปล่อยให้ฉันโดนฝูงซอมบี้หนุ่มหล่อล่ำรุมทึ้งจนร่างแทบแหลก หัวใจจะวายตายอีกรอบ คิดว่าฉันสมองปลาทองหรือไง’[ก็โฮสต์คิ

หรงเยว่จ้องมองความว่างเปล่าด้วยแววตาที่สั่นไหว ก่อนจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ“พี่ใหญ่... ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน”“มีอะไรอีก?” รุ่ยอ๋องตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทว่าแววตาที่เคยมั่นคงกลับฉายแววว้าวุ่นจนปิดไม่มิด“ข้าชอบนางมาก... แล้วท่านเล่า รู้สึกอย่างไรกับนาง?”“ข้าไม่รู้...”“ท่านเองก็ชอบนาง” หรงเยว่จี้จุดตาย สบนัยน์ตาคู่คมที่สั่นไหวว้าวุ่นของพี่ชายคนโต “แต่ไหนแต่ไรมา บุตรชายตระกูลไป๋ล้วนยึดถือศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใด ในเมื่อเราสองพี่น้องต่างชอบสตรีคนเดียวกัน เช่นนั้นก็มาแข่งขันกันอย่างยุติธรรมเถิด”“ข้าไม่ใช่คนตระกูลไป๋... ข้าเพียงแค่หยิบยืมสกุลของพวกเขามาก็เท่านั้น” รุ่ยอ๋องเค้นเสียงหยัน นึกถึงอดีตอันขมขื่นที่ยังคงกรีดลึกเป็นแผลเหวอะหวะในใจ “ในขณะที่เจ้าใช้ชีวิตสุขสบายเยี่ยงคุณชายผู้สูงศักดิ์... ข้ากลับต้องตรากตรำใช้ชีวิตต่ำต้อยยิ่งกว่าทาสมาเกือบทั้งชีวิต อย่ามานับรวมข้าเป็นบุตรชายคนหนึ่งเลย วันนี้มิใช่ วันหน้าก็จะไม่มีวันเป็น”“ไยท่านจึงย้อนกลับมาตัดพ้อเรื่องในอดีตเอาเวลานี้เล่า พี่ใหญ่... สิ่งที่เราควรใส่ใจ คือนางหายไปได้อย่างไรมิใช่หรือ?”หรงเยว่จ้องมองพี่ชายด้วยความสับสนปนเจ็บปวด เ

เยี่ยนเฉิงรีบซุกเข้าหาอ้อมกอดหอมกรุ่น กลิ่นเหมยกุ้ยฮวาจาง ๆ จากกายสาวทำเอาเขาแทบคลั่ง อยากจะทำมิดีมิร้ายนางต่อหน้าบุรุษอีกสองคนที่จำใจสวมบทเป็นองครักษ์“เจี่ยเจีย... ไม่ไปงานประมูลนั่นไม่ได้หรือขอรับ?”“นางจะไปทำงานกับพวกข้า! คดียาพิษยังจับตัวคนทำมิได้ ไอ้องค์ชายชั่วนั่นก็หนีไปไหนแล้วไม่รู้ เจ้ายังจะมาคอยถ่วงเวลาให้ล่าช้าอยู่อีก” รุ่ยอ๋องตำหนิเสนาบดีหนุ่มที่ปกติเคยเคร่งครัด กลับทำตัวเป็นเด็กหนุ่มติดพี่สาวจนน่าหมั่นไส้อ๋องผู้สำเร็จราชการอยู่ในชุดองครักษ์ที่ตัดเย็บเหมือนคนข้างกายหว่านฉิงไม่ผิดเพี้ยน ทว่ารัศมีอำนาจกลับยังคงน่าเกรงขามจนอาภรณ์สามัญก็มิอาจบดบัง สององครักษ์ยืนขนาบข้างเตียงด้วยแววตาที่ลุกโชน“เจ้ากลายเป็นคนเช่นนี้ไปตั้งแต่เมื่อไร เยี่ยนเฉิง... ช่างทุเรศลูกตาข้านัก ข้านึกเสียใจจริง ๆ ที่รับเจ้าเป็นน้องร่วมสาบาน” หรงเยว่เค้นเสียงประชดประชันเรื่องพี่น้องร่วมสาบานนั้น เดิมทีเป็นความต้องการของตัวแม่ทัพหนุ่มเองที่มีสัมพันธ์อันดีกับบุตรชายคนเล็กตระกูลลู่ พวกเขาเติบโตและเรียนหนังสือมาด้วยกัน ในขณะที่เขามิได้อยากตบแต่งกับญาติห่าง ๆ ของเยี่ยนเฉิงตามที่ตระกูลไป๋วางแผนไว้ ทุกวันนี้ความ