วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]

[ยินดีด้วยโฮสต์ใหม่! รางวัลสำหรับวันแรกทะลุมิติ: หนึ่งตำลึงทอง!]

ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปยังตัวอักษรสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะพร้อมเสียงแหลมเล็กน่ารำคาญ มู่หว่านฉิง สบถด่าในใจ ‘ไอ้ระบบเฮงซวย! ฉันติดแหง็กอยู่ที่นี่มาหกเดือนจนจะกลายเป็นผีเฝ้าหอนางโลมอยู่แล้ว แกเพิ่งจะมาโผล่มาให้รางวัลวันแรก นี่แกใช้สมองหมูขับเคลื่อนระบบรึ’

ใบหน้างามบึ้งตึ้งหนัก เรียวนิ้วยาวที่แต้มชาดแดงบนเล็บหยิบกล้องยาสูบแกะสลักจากหยกขึ้นมาจรดริมฝีปาก ก่อนจะเอนกายพิงพนักนุ่มอย่างเกียจคร้าน ในจังหวะนั้นเอง สาวใช้คนสนิททั้งสองก็เปิดประตูเข้ามาปรนนิบัติ

“ชาเจ้าค่ะ นายหญิง”

“วางไว้แล้วออกไป วันนี้ข้าอยากอยู่เงียบ ๆ ห้ามใครเข้ามารบกวนเด็ดขาด” หว่านฉิงโบกมือไล่ด้วยความรำคาญใจ ขณะที่บ่าวรับใช้กำลังจัดวางถาดชาและอาภรณ์ชุดใหม่ลงบนโต๊ะไม้พะยูงบริเวณกลางห้อง ดรุณีน้อยนางหนึ่งมีสีหน้าเป็นกังวล ทำท่าคล้ายจะเอ่ยปากพูดบางอย่าง

“ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรือไร? จัดการงานเสร็จแล้วก็รีบไสหัวออกไปเสีย”

“เจ้าค่ะนายหญิง มีอะไรรีบเรียกบ่าวนะเจ้าคะ”

“อื้ม...”

น้ำเสียงและสีหน้าไม่รับแขกของนายหญิงทำให้พวกนางต้องรีบออกไปรออยู่บริเวณหน้าห้อง เผื่อว่าหากนายหญิงต้องการสิ่งใดจะได้ยินเสียงเรียกอย่างทันท่วงที

อาคารหรูหราโอ่อ่าแห่งนี้มีถึงห้าชั้น ห้องพักชั้นบนสุดเป็นห้องของนายหญิงแห่งหอหงเหมย

ภายในห้องที่แบ่งแยกเป็นสัดส่วนประดับประดาด้วยเหมยแดงบานสะพรั่ง พื้นห้องปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่มจากแดนตะวันตก เครื่องเรือนทุกชิ้นล้วนหรูหราสมฐานะบุตรสาวคนเล็กตระกูลมู่ ทั้งไม้พะยูงสลักลายประดับทองคำ ม่านมุกและผ้าแพรต่วนสีชาดทิ้งตัวลงจากเพดาน

‘มู่หว่านฉิง’ แม่เล้าอันดับหนึ่งแห่งฉางอันเป็นที่เคารพยำเกรงไม่ต่างจากพี่สาว ‘มู่หรงเหนียง’ เจ้าของหอนางโลมในอีกตรอกหนึ่งซึ่งมีอิทธิพลไม่น้อยไปกว่านาง แม้สถานเริงรมย์ของพี่สาวจะตั้งอยู่แถบชานเมือง ทว่าก็มีลูกค้าคับคั่งไม่น้อยไปกว่าหอคณิกาแห่งนี้

[มอบคะแนนรักษาคาแรคเตอร์: นายหญิงผู้รักสันโดษและสง่างาม สิงห์นักสูบแห่งหอหงเหมย... รับไป 50 คะแนน!]

“แกมีเครื่องฟอกปอดพ่วงมาให้ด้วยไหมล่ะ!? ไอ้ระบบเฮงซวย!” หว่านฉิงแผดเสียงด่าจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ จนสาวใช้ด้านนอกแตกฮือหนีด้วยความตกใจ “คะแนนของฉันเคยแลกอะไรได้ ในขณะที่แกให้ฉันมานั่งสูบยาสมุนไพรรุ่นทวดนี่ทั้งวันทั้งคืน จนปอดจะทะลุเป็นรูหมดแล้ว!”

[สู้ๆ นะครับโฮสต์ เป็นนางร้ายก็ต้องลำบากหน่อย ตอนนี้ร้านค้ายังไม่เปิดให้บริการ เก็บคะแนนไปก่อนนะขอรับ]

หว่านฉิงถอนหายใจยาว กลิ่นกำยานหอมลอยคลุ้งปะปนกับควันยาสูบสีจางที่นางพ่นออกมาอย่างเบื่อหน่าย...

ใครจะเชื่อว่าภายใต้ภาพลักษณ์นายหญิงผู้หยิ่งทะนง แท้จริงแล้วคืออาจารย์สาวจากคณะการกีฬาและนันทนาการแห่ง NTNU มหาวิทยาลัยชื่อดังในไต้หวัน!

อาจารย์ระดับหัวกะทิของประเทศ ผู้เชี่ยวชาญทั้งทฤษฎีวิทยาศาสตร์การกีฬาและกลยุทธ์การจัดการนันทนาการ วันๆ คลุกคลีอยู่กับเสียงนกหวีด หยาดเหงื่อกลางสนามกีฬา นางมีความสามารถเป็นเลิศในการจัดกีฬานันทนาการทุกประเภท...

ไม่เว้นแม้กระทั่งศาสตร์แห่งศาสตราวุธอย่างกระบี่ ดาบจีน หรือแม้แต่ดาบยุโรปยุคกลาง วิชาเคนโด้ ยิงปืน ยิงธนู อาจารย์เวยเวยล้วนแตกฉานจนสามารถแปลงร่างเป็นครูฝึกผู้เชี่ยวชาญได้ในพริบตา

ทว่าชีวิตที่ควรจะรุ่งโรจน์ดับสิ้นลงเพราะอาการหัวใจวายเฉียบพลัน อาจารย์คนสวยดันสิ้นใจตายคาสนาม ขณะกำลังสาธิตการวอร์มอัพให้ลูกศิษย์ดูเสียนี่

ให้ตายเถอะ... จากคนที่เคยเคี่ยวกรำผู้อื่นเรื่องสุขภาพและการออกกำลังกายอย่างหนัก ตอนนี้กลับต้องมานั่งปอดดำอยู่ในร่างนางร้าย แถมยังเป็นร่างที่ถูกลอบวางยาพิษจนทรุดโทรม ร่างแทบแหลกสลายขนาดนี้อีก

หว่านฉิงหลุบตามองเรียวนิ้วซีดราวซากศพที่คีบกล้องยาสูบพลางสมเพชชะตาตนเอง หากวันใดคะแนนมากพอเปิดร้านค้าได้ สิ่งแรกที่นางจะซื้อไม่ใช่ยาถอนพิษหรืออาวุธระดับตำนาน มันต้องเป็นเสื่อโยคะหรือดัมเบลหยกสักคู่ จะได้ฟื้นฟูร่างนายหญิงขี้โรคให้กลับมามีซิกแพคเสียก่อน

“ระบบ... ถ้าฉันเอาความรู้เรื่องการจัดการนันทนาการมาเปลี่ยนหอนางโลมนี่ให้เป็นสปอร์ตคลับครบวงจร แกจะให้คะแนนฉันเพิ่มไหม?”

[โฮสต์ครับ... นี่คือหอนางโลมยุคถัง ไม่ใช่ฟิตเนสเซนเตอร์ที่ไทเปนะครับ กรุณารักษาคาร์แรคเตอร์สตรีผู้สง่างามต่อไปด้วยเถอะขอรับ]

หว่านฉิงแค่นยิ้มเย็นชา พ่นควันสีหม่นออกมาเป็นสาย ระบบนี่ดูถูกความรู้ระดับเกียรตินิยมของเธอเกินไปแล้ว “ยุคถังบ้านแกมีกล้องยาสูบแบบนี้ใช้แล้วเหรอ? เห็นหน้าตาฉันสวยไปวัน ๆ ฉันท็อปวิชาประวัติศาสตร์นะยะ ข้อมูลแกมันผิดพลาดตั้งแต่วันแรกที่ส่งมาแล้ว ยังมีหน้ามาเถียงอีก”

[จะ...จริงเหรอครับ? เอ๊ะ... ข้อมูลในฐานระบบบอกว่าโฮสต์ทะลุมิติเข้ามาในเกมโอโตเมะนี่นา] เสียงหุ่นยนต์ของระบบเริ่มตะกุกตะกักคล้ายคนทำความผิด

[มันต้องเป็นแนวจีบหนุ่ม รุมรักนางเอก ส่วนนางร้ายอย่างโฮสต์ก็ต้องโดนเหล่าพระเอกรุมสั่งสอนจน Bad Ending ตายอย่างอนาถสิครับ...]

หว่านฉิงกระแทกกล้องยาสูบหยกแดงลงกับโต๊ะไม้พะยูงจนเกิดเสียงปัง! “ตั้งแต่ฉันลืมตาตื่นมาในร่างนี้ ยังไม่เห็นเงาพระเอกหล่อลากดินที่แกว่าสักคน ไหนล่ะ ‘เมนโปรด ’ สุดที่รักของฉัน วัน ๆ ฉันเห็นแต่โสเภณีหน้าจืดกับนายโลมที่เอาแต่ดัดจริตออดอ้อนแขกเนี่ย ไหนล่ะฮาเร็มหนุ่มหล่อ? ไหนล่ะฉากตบตีแย่งชิงผู้ชาย? มีแต่กลิ่นเหล้ากับเสียงดีดพิณจนหูจะหนวกอยู่แล้ว”