Todos los capítulos de บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย: Capítulo 131 - Capítulo 140

​"หนูไม่ขึ้น!" ฟาร์ตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หนูเป็นแค่ผู้หญิงขัดดอก! เป็นแค่ลูกหนี้ไร้ค่าที่คุณเอาไว้ใช้แก้ขัดไปวันๆ หนูไม่เหมาะที่จะนั่งรถสปอร์ตราคาแพงของคุณหรอกค่ะ! รถหรูๆ แบบนั้น... มันเหมาะสำหรับคุณอลิซแฟนของคุณต่างหาก ไม่ใช่ผู้หญิงชั้นต่ำอย่างหนู!" ​คำว่าคุณอลิซจากปากของฟาร์ทำให้ธามชะงักไปชั่วครู่ หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อรู้ว่าเธอรู้เรื่องนี้แล้ว แต่อารมณ์ทิฐิและความกลัวเสียเธอไปกลับทำให้เขาเลือกที่จะกลบเกลื่อนด้วยคำพูดเอาแต่ใจ ​"เธอรู้เรื่องอลิซได้ยังไง!" ธามขมวดคิ้ว บีบข้อมือเธอแน่นขึ้นไปอีก "แต่ก็เถอะ นั่นมันเรื่องของฉัน! เธอมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งของฉัน อยู่นิ่งๆ ในฐานะของเธออย่ามางี่เง่าไร้สาระแบบนี้!" ​"งี่เง่าเหรอคะ" น้ำตาของฟาร์ไหลรินลงมาท่วมแก้มอย่างกั้นไว้อีกต่อไปไม่ได้ "ใช่สิคะ! สำหรับคุณธาม หนูมันก็แค่อีตัวใช้หนี้! เป็นแค่ของเล่นขัดดอกที่คุณจะกระทำย่ำยียังไงก็ได้! แต่คุณรู้ไหม... หนูเองก็มีความรู้สึก! หนูเจ็บเป็น! หนูละอายใจแค่ไหนที่ต้องกลายเป็นคนที่ไปแทรกกลางระหว่างคุณกับแฟนของคุณ!" ​"มันไม่มีใครแทรกกลางทั้งนั้นฟาร์!" ธามเอ่ยเสียงดังเพื่อ

​"เธอลืมฉันได้จริงงั้นเหรอฟาร์ เธอต้องการให้ฉันเลิกยุ่งกับเธอจริงๆ เหรอ" ​คำถามนั้นทำให้ฟาร์ถึงกับชะงักไปทันที มันเป็นคำถามที่เธอเองก็ตั้งตัวไม่ทันเหมือนกัน เธอยังไม่ได้คิดเหมือนกันว่าเธอจะลืมเขาได้จริงๆ ไหม แต่ตอนนี้เธอรู้เพียงแค่ว่าเธอไม่เหมาะสมกับเขาเลยสักนิด "อึก..." "ตอบฉันมาสิฟาร์" ​หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบและชาไปทั้งอก ใช่... เธอเองก็ไม่ได้อยากให้เขาหายไปจากชีวิตเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว ตลอดเวลาที่ผ่านมา ถึงเขาจะปากร้าย ถึงเขาจะชอบขู่ แต่เขาก็เป็นคนเดียวที่คอยปกป้องและดูแลเธอในวันที่ชีวิตเธอพังทลาย แต่เธอก็รู้ดี... รู้ดีที่สุดว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขามันเป็นไปไม่ได้ เธอกับเขามันคนละชั้นกัน เธอไม่มีสิทธิ์คิดไปไกลเกินกว่าคำว่าลูกหนี้กับเจ้าหนี้เลยสักนิด ​"ต้องได้สิคะ..." ฟาร์กลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ พยายามเค้นเสียงให้เรียบที่สุด "เราไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลยสักนิด เราไม่ควรที่จะได้มาเจอกันเลยด้วยซ้ำ" ​"ฟาร์... เธอลองถามใจตัวเองก่อนตอบสิ" ธามใช้น้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน มือหนาที่จับไหล่เธอไว้สั่นเทาเบาๆ "อย่าตอบเพราะความประชด อย่าตอบเพราะความกลัว... ถามใจตัวเอ

​"ไม่ต้องมาทำเป็นปากดีและเสแสร้งเป็นคนดี!" วริศสวนกลับทันควันด้วยความไม่พอใจ "ฉันรู้ทันเกมของแกหมดแล้วไอ้คุณธาม! แกกลัวล่ะสิ... กลัวว่าฉันจะหาเงินมาใช้หนี้แกได้ แล้วแกจะไม่มีปัญญาเก็บลูกสาวฉันไว้เป็นของเล่นอีกใช่ไหม!" ​"พ่อคะ พอเถอะค่ะ..." ฟาร์ยกมือขึ้นปิดปาก สะอื้นไห้จนตัวโยน คำถามที่พ่อของเธอถามเขาออกไปตัวเธอเองก็คิด แต่เธอแค่ไม่กล้าที่จะพูดใันออกมาเพราะมันเจ็บเกินไป มันเจ็บปวดจนเธอไม่กล้าพูดออกมาแม้แต่คำเดียว ​"ไม่ฟาร์! พ่อจะไม่ยอมให้มันข่มเหงลูกอีกแล้ว!" วริศหันไปบอกลูกสาว ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าธามด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว "ฟังฉันไว้ให้ดีนะไอ้คุณธาม! บ้านหลังนี้กับที่ดินทั้งหมด ฉันกำลังจะขายมัน! อีกไม่กี่วันฉันจะได้เงินก้อนนั้นมาวางตรงหน้าแก แล้วเราจะชดใช้หนี้สินเน่าๆ นี่ให้หมดทุกบาททุกสตางค์!" ​ธามยืนนิ่ง สายตาเบนไปมองฟาร์ที่กำลังยืนร้องไห้อยู่ข้างๆ พ่อของเธอ หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด ​"แล้วหลังจากวันนั้น..." วริศเค้นเสียงพูดประโยคสุดท้ายออกมาอย่างดุดัน "แกก็ไสหัวออกไปจากชีวิตของลูกสาวฉันซะ! อย่าได้กล้ามาเฉียดใกล้ฟาร์อีกแม้แต่นิดเดียว! ไม่งั้น

"เครียดเรื่องงานจริงเหรอ" คุณหญิงปายวาดสบตาลูกชายอย่างไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก "แม่ไม่เคยเห็นแกเครียดจนต้องกลับมานั่งดื่มคนเดียวแบบนี้เลยนะธาม... มีอะไรก็บอกพ่อกับแม่ได้นะลูก" ​"ไม่มีอะไรครับคุณแม่ ผมพูดจริงครับคุณแม่ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกครับ เดี๋ยวผมดื่มแก้วนี้เสร็จก็ว่าจะขึ้นไปพักผ่อนแล้ว" ธามตอบปฏิเสธเสียงนุ่ม พยายามส่งยิ้มให้พ่อกับแม่สบายใจ ​"เอ้า... งั้นก็อย่าดื่มให้มันมากนักล่ะ มีงานต้องทำอีกเยอะ" พงษ์เดชผู้เป็นพ่อถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตบบ่าลูกชาย "ถ้าง่วงก็รีบขึ้นไปนอน ซูบผอมลงไปเยอะแล้วนะช่วงนี้" ​"ครับคุณพ่อ... ราตรีสวัสดิ์ครับคุณพ่อ คุณแม่" ​เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองเดินแยกออกไปจากห้องอาหารด้วยความเบาใจ ความเงียบสงบอันเยือกเย็นก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง ธามทิ้งตัวพิงเบาะเก้าอี้ หลับตาลงอย่างอ่อนล้า ภาพใบหน้าของฟาร์ที่มองเขาด้วยสายตาว่างเปล่าในห้องทำงานเมื่อเช้ายังคงตามมาหลอกหลอนเขาไม่หยุดหย่อน เปาลูกน้องคนสนิทที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล ได้แต่ยืนมองผู้เป็นนายด้วยสายตาเห็นใจและเงียบสงบ เปาดูแลและรับใช้ธามมานานหลายปี เขารู้ดีกว่าใครทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้น และรู้ดีว่านายของเข

เช้าวันใหม่ ณ บ้านของฟาร์ ​อากาศยามเช้าดูจะหม่นหมองกว่าทุกวันสำหรับวริศ เขาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก สิ่งของแทบทุกอย่างในบ้านถูกแพ็กใส่กล่องเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแค่รอเวลาที่การทำธุรกรรมซื้อขายจะสิ้นสุดลงเท่านั้น ​ก๊อก ก๊อก ก๊อก ​เสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้นในเวลาไม่เช้าไม่สายนัก วริศรีบเดินไปเปิดประตูด้วยความรู้สึกที่สับสน ​“คุณลุงวริศครับ” เสียงที่คุ้นหูเอ่ยเรียก ​แกร็ก... ​ประตูบ้านถูกเปิดออก วริศเห็นชายหนุ่มร่างสูงยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าจริงจังแต่ก็แฝงความเห็นอกเห็นใจ ​“อ้าว... ติน” ​“ครับ ผมเองครับ” ตินตอบรับด้วยรอยยิ้มบางๆ ​“มาไวกว่าที่ลุงคิดไว้นะเนี่ย ลุงนึกว่าเราจะมาถึงสายกว่านี้ซะอีก” วริศเอ่ยพลางขยับตัวให้ตินก้าวเข้ามาในบ้าน ​“ผมเกรงว่าคุณลุงกับฟาร์จะรีบครับ เลยไม่อยากให้ต้องมารอกันนาน” ตินตอบพลางกวาดสายตามองบ้านที่แทบจะว่างเปล่า “ผมเตรียมเรื่องเอกสารการโอนเงินค่าบ้านหลังนี้มาเรียบร้อยแล้วครับ อีกอย่าง... ยัยจูนก็เร่งผมใหญ่เลยครับ บอกว่าให้รีบมาหาฟาร์ก่อนที่ฟาร์จะย้ายไปเรียนที่อื่น ไม่งั้นเขาคงเสียใจแย่” ​วริศพยักหน้าช้าๆ “อ