Todos los capítulos de บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย: Capítulo 151 - Capítulo 160

​"ฟาร์! แกเป็นยังไงบ้างแก!" ​จูนรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคว้าแขนของฟาร์ไว้แน่น แล้วดึงเพื่อนสนิทให้ถอยห่างออกมาจากธามทันที ก่อนที่จูนจะหันไปมองรอบๆ ตัวด้วยสายตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดผวา ขบวนรถเอสยูวีหลายคันจอดปิดกั้นเลนถนนหลวงไว้จนมิด ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ในชุดดำยืนล้อมพื้นที่ไว้ราวกับฉากในหนังเจ้าพ่อ ​‘ผู้ชายคนนี้... ไม่ธรรมดาจริงๆ’ จูนคิดในใจด้วยความสะพรึงกลัว เธอไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตจริงจะได้มาเจอมาเฟียที่มีอิทธิพลล้นฟ้าและกล้าทำเรื่องอุกอาจปิดถนนกลางวันแสกๆ ได้ขนาดนี้ ​"คุณมีสิทธิ์อะไรมาดักหน้ารถคนอื่นแบบนี้คุณธาม!" ตินกางแขนออกขวางหน้าฟาร์กับจูนไว้ ตวาดใส่หน้าธามอย่างไม่เกรงกลัว "เงินหนี้สินพวกเราก็เอาไปคืนให้คุณหมดแล้ว สัญญาก็จบไปแล้ว คุณยังจะตามมาราวีอะไรฟาร์อีก! คุณจะบีบคั้นให้เธอไม่มีที่ยืนในสังคมเลยใช่ไหม!" ​"หุบปากไปซะไอ้ติน!" ธามกัดฟันกรอด กดเสียงต่ำจนน่ากลัว "เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างกูกับฟาร์ มึงเป็นคนนอก... อย่าสะเออะมาแส่เรื่องของผัวเมีย!" ​"ใครผัวเมียคุณมิทราบ!" ฟาร์ตะโกนแทรกขึ้นมาทั้งน้ำตา เธอเดินเบี่ยงตัวออกมาจากด้านหลังของตินเพื่อเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ

​"ที่ผ่านมาฉันรู้ตัวดีว่าฉันทำผิดกับเธอไว้มากเหลือเกิน..." ธามเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดรวดร้าว "ฉันใช้หนี้สินมาบีบบังคับเธอ ฉันทำร้ายจิตใจเธอสารพัด ทั้งที่ความจริงแล้ว... ในใจของฉันมันมีแต่เธอมาตลอด ฉันควรที่จะบอกความรู้สึกจริงๆ ให้เธอรู้ตั้งแต่วันแรกที่รู้ใจตัวเอง แต่ฉันมันโง่เอง ฉันมันขี้ขลาดและหลงคิดว่าการใช้อำนาจกดเธอไว้จะทำให้เธออยู่กับฉันตลอดไป" "คุณ... คุณรู้ตัวไหมคะว่ากำลังพูดอะไรออกมา" ​ธามกระชับมือเล็กแนบอกแกร่งตรงตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นแรง "รู้สิ... ฉันรู้ว่าฉันเอาแต่ทำร้ายเธอแต่พอเห็นเธอเดินจากไป พอคิดว่ามือคู่นี้จะไม่มีวันได้จับเธออีก... ฉันถึงได้รู้ว่าอำนาจหรือเงินทองพวกนั้นมันไม่มีความหมายอะไรเลยถ้าไม่มีเธออยู่ตรงนี้ ฟาร์... อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ จะให้ฉันกราบขอโทษพ่อเธอ จะให้ฉันชดใช้ด้วยอะไรก็ได้... ขอแค่เธอกลับมาหาฉัน ให้โอกาสผู้ชายโง่ๆ คนนี้ได้เริ่มต้นใหม่อย่างถูกต้องกับเธออีกสักครั้งเถอะนะฟาร์" "คุณธามคะ... ลุกขึ้นเถอะค่ะ" ​ฟาร์เอ่ยเสียงสั่นเครือ สองมือบางที่ถูกจับไว้ยกขึ้นพยายามฉุดรั้งร่างสูงให้ลุกขึ้นมา เธอทำตัวไม่ถูกจริงๆ ความรู้สึกในหัวมันตีกันยุ่งเห

​"รวมถึงเรื่องเรียนของฟาร์ด้วย..." ธามหันไปมองฟาร์ด้วยสายตาที่ทอดมองอย่างทะนุถนอมและห่วงใยสุดหัวใจ "ฟาร์ต้องได้กลับไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเดิม ต้องได้เรียนจนจบปริญญาอย่างที่ฟาร์เคยตั้งใจไว้นะ ความฝันและอนาคตของฟาร์ไม่ควรจะต้องมารับกรรมหรือหยุดชะงักลงเพราะคนงี่เง่าอย่างฉัน..." ​"คุณธาม... เอ่อ..." ฟาร์พึมพำเสียงแผ่วในลำคอ หัวใจสับสนและสั่นคลอนอย่างหนัก ​"ถ้าฟาร์ไม่อยากเห็นหน้าฉัน... ถ้าฟาร์เกลียดฉันมากจนไม่อยากให้อยู่ในสายตา..." ธามเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก ริมฝีปากสั่นระริกเมื่อต้องเอ่ยประโยคถัดมา "ฉันสัญญา... ฉันจะไม่เข้าไปวุ่นวาย ไม่เข้าไปปรากฏตัวให้ฟาร์ต้องอึดอัดหรือกังวลใจเลยแม้แต่วินาทีเดียว ฉันจะถอยออกมาอยู่ในที่ของฉัน จะคอยมองดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น ขอแค่ให้ฟาร์ได้กลับไปใช้ชีวิตสดใสเหมือนเดิม ขอแค่ให้คุณลุงได้ดูแลฟาร์อย่างเต็มที่ในบ้านของเรา... แค่นี้จริงๆ ครับที่ผมอยากจะขอ" ​วริศยืนฟังสิ่งที่มาเฟียหนุ่มพูดออกมาด้วยความอึ้งงัน สายตาของคนเป็นพ่อเริ่มวูบไหวเมื่อเห็นว่าธามยอมลดทิฐิและยอมเสียสละถึงขนาดนี้เพื่อแลกกับความสุขของลูกสาวตน ​"ฉันรักเธอมากนะฟาร์..." ธามเอ่ย

@บ้านวริศ ​หลังจากที่ขบวนรถขนของกลับมาถึงบ้านหลังเดิม ทุกคนก็ช่วยกันขนย้ายข้าวของลงจากรถกันอย่างแข็งขัน ไม่ว่าจะเป็นติน จูน วริศ และคนขับรถรับจ้าง จนกระทั่งสิ่งของทุกชิ้นถูกยกกลับเข้าที่เดิม และบ้านไม้หลังอบอุ่นที่เคยเงียบเหงากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง บรรยากาศภายในบ้านเริ่มเข้าที่เข้าทางอย่างเรียบร้อย ​เมื่อคนอื่นๆ แยกย้ายไปจัดการพื้นที่ส่วนอื่น จูนก็ถือโอกาสเดินเข้ามาหาฟาร์ที่กำลังยืนเช็ดทำความสะอาดโต๊ะกวาดเช็ดคราบฝุ่นอยู่เงียบๆ ใบหน้าของฟาร์ยังคงมีความเหม่อลอยและแฝงไว้ด้วยความอึมครึมในใจ ​"ฟาร์... แกโอเคไหมแก" จูนเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างจริงใจ พลางเอื้อมมือไปจับไหล่บางของเพื่อนไว้เบาๆ ​"อืม... ฉันโอเคแก" ฟาร์คลี่ยิ้มบางๆ ส่งให้เพื่อนเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ แม้ดวงตาจะยังคงบวมช้ำอยู่ก็ตาม ​"แกคิดว่า... เขาจะไปจากแกจริงๆ ไหมวะ" จูนเอ่ยถามต่อด้วยความสงสัย นัยน์ตาฉายแววลังเล เพราะภาพมาเฟียใหญ่ที่ยอมคุกเข่ากลางถนนวันนี้มันยังคงติดตาเธออยู่เลย เอาจริงๆ จูนเองก็แอบสงสารเขาอยู่เหมือนกัน จริงอยู่ที่เธอเชียร์พี่ชาย แต่ธามเองก็น่าสงสารไม่น้อยเลย

ทางด้านธาม ร่างสูงใหญ่ของธามนั่งจมอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงในห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟกริบจากนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่ส่องเข้ามาปะทะใบหน้าหล่อเหลา นัยน์ตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยอำนาจและความถือดี ตอนนี้ฉายแววปวดร้าว อาลัยอาวรณ์ และแหลกสลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต ชายหนุ่มรินเหล้าลงแก้วก่อนจะกระดกดื่มรวดเดียวเพื่อดับความทรมานที่จุกแน่นอยู่ในอก ​ความรู้สึกผิดมากมายตอกย้ำในหัวใจของเขาทุกวินาที ภาพหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดในใจของฟาร์ยังคงวนเวียนหลอกหลอนเขาไม่หยุด ​"นายครับ..." เปาก้าวเข้ามาในห้องทำงานอย่างสุภาพ พร้อมกับรายงานความเคลื่อนไหว "คุณฟาร์กับคุณวริศกลับถึงบ้านเรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้ทุกคนกำลังช่วยกันจัดบ้าน และดูเหมือนคุณตินกับคุณจูนจะอยู่ที่นั่นด้วยครับ" ​"อืม..." ธามตอบรับในลำคอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาจับจ้องไปที่แก้วเหล้าในมือ "รายงานความเคลื่อนไหวของเธอให้ฉันรู้ทุกวัน... แต่อย่าให้เธอรู้ตัวเด็ดขาด อย่าให้คนของเราเข้าไปใกล้จนทำให้เธอต้องอึดอัดหรือระแวงอีก ถ้าเธอเห็นคนของเราแม้แต่วินาทีเดียว... กูจะเล่นงานพวกมึงทุกคน" ​"รับทราบครับนาย" เปาโค้งรับค