ทว่าวริศกลับขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันด้วยความแคลงใจ สายตาคมกวาดมองสลับระหว่างลูกสาวกับเจ้าหนี้หนุ่มด้วยความไม่ไว้วางใจในคำตอบนั้น แต่มันจะใช่เหรอ... วริศคิดทวนซ้ำไปซ้ำมาในใจอย่างสงสัยปนเคลือบแคลง เพราะเขาเพิ่งจะเดินออกไปทิ้งขยะที่หน้าบ้านเมื่อครู่นี้เอง และใช้เวลาไปแค่ไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำ แล้วถ้าธามเพิ่งเข้ามาจริง ทำไมเขาถึงไม่เห็นแม้แต่เงาตอนที่เดินออกไป หรือว่า... ชายหนุ่มคนนี้เข้ามาอยู่ในบ้านนานก่อนหน้านั้นแล้วกันแน่ แล้วถ้าเขาเข้ามานานแล้ว ลูกสาวของเขากับเจ้าหนี้คนนี้อยู่ในบ้านกันตามลำพังสองต่อสอง... งั้นหรอ "อืม... ใช่ สรุปว่าคุณจะหาเงินมาใช้หนี้ผมได้เมื่อไรกัน" ธามเอ่ยกดดันด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นทันที พร้อมกับแกล้งตีสีหน้าจริงจังและเคร่งเครียดเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธทุกอย่าง วริศที่จู่ๆ ก็โดนเจ้าหนี้รายใหญ่บุกมาทวงหนี้ถึงหน้าบ้านแบบกะทันหัน ก็พลอยตกใจและตั้งตัวไม่ทันจนสมองปั่นป่วน ความหวาดกลัวเรื่องเงินทองตีรวนขึ้นมาจนทำให้เขาเผลอลืมคิดเรื่องที่ธามแอบเข้ามาในบ้านอย่างไร้ร่องรอยไปเสียสนิท "เอ่อ... ครับ ผมกำลังพยายามเร่งหาเงินมาคืนอยู่นะครับ" วริศละล่ำละลักตอบด้วยความเครียด
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
