Todos los capítulos de บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย: Capítulo 141 - Capítulo 150

"จูน... ขอบใจแกมากนะ ขอบใจทุกอย่างเลย" "แก... แกต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ" "อืม... แกด้วย" "ที่สำคัญแกอย่าลืมฉันนะ เราต้องเป็นเพื่อนกันตลอดไปนะฟาร์" "ฉันรู้... แกก็ด้วย ไว้ถ้ามีโอกาสฉันจะมาหาแก" "สัญญานะ" "สัญญาสิ แกเองก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ ฉันเป็นห่วงแกนะรู้ไหม" ฟาร์เอ่ยทั้งน้ำตาไหลอาบแก้ม "ฟาร์... ฮื้ออออ ฮึก... ฮึก..." จูนเองก็น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกเป็นพัลวัน ​"เอ้าๆ พอก่อนๆ" ตินเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูสดใส เราไม่อยากให้ทั้งสองต้องร้องไห้กันไปมากกว่านี้ "เดี๋ยวสายกว่านี้รถจะติดครับ ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวผมขับตามไปส่งด้วย" "ค่ะ... ขอบคุณนะคะพี่ติน" ฟาร์พยักหน้าเบาๆ แล้วเธอก็เช็ดน้ำตาออกแบบลวกๆ ​ขณะที่ทุกคนกำลังจะก้าวขึ้นรถ เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของทุกคน ​บรื้นนนนน! ​รถสปอร์ตสีดำคันหรูที่ทุกคนจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร พุ่งเข้าจอดขวางหน้าประตูบ้านอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหว ​ทุกคนชะงักนิ่งไปในทันที วริศกางแขนออกปกป้องลูกสาวไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ส่วนฟาร์

ในขณะที่ธามกำลังนิ่งอึ้ง มือหนายกขึ้นแตะข้างแก้มที่รู้สึกชาหนึบ สายตาที่เคยวาวโรจน์ด้วยความโกรธกลับแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าและเจ็บปวด ความเจ็บที่แก้มมันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บที่ใจ ไม่ใช่เพราะเธอตบเขาแต่เป็นเพราะเธอทำแบบนี้ต่อหน้าผู้ชายอีกคน พรึบ... ​ตินไม่รอช้า เขาเห็นท่าทีของธามที่ยังคงยืนนิ่งดูน่ากลัว เขาจึงรีบดึงตัวฟาร์เข้ามาหลบไว้ที่ด้านหลังของเขา ทันทีที่ร่างบางมาอยู่ข้างหลัง ตินก็ก้าวออกมาขวางหน้าเอาไว้ทันทีเหมือนเป็นโล่กำบัง ​"ถอยไปซะคุณธาม! ถ้าคุณยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ก็อย่ามาทำอะไรฟาร์อีก!" ตินเอ่ยเสียงกร้าว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอยากที่จะปกป้องเธอ ​ธามมองผ่านไหล่ของตินไปที่ฟาร์ที่กำลังตัวสั่น แววตาของเขาสั่นไหวไปชั่ววูบ ก่อนจะแสยะยิ้มสมเพชออกมา "หึ... ปกป้องกันดีเหลือเกินนะ" ​"คุณโกรธผมได้ แต่อย่ามายุ่งกับฟาร์" ตินเน้นย้ำคำพูด ​ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาและเจ็บปวด "หึ... โกรธงั้นหรอ มึงคิดว่ากูจะโกรธเรื่องที่ผู้หญิงตบหน้ากูงั้นเหรอ แกคิดผิดแล้ว... ที่กูรู้สึก... มันมากกว่าคำว่าโกรธว่ะ" ​เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ตินหนึ่งก้าว สา

ทางด้านธาม เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องไปตามถนนสายยาว รถสปอร์ตคันหรูแล่นทะยานไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ธามจับพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขึ้นรอยขาวซีด เขากำลังเหยียบคันเร่งเพื่อหนีจากอะไรบางอย่าง แต่ยิ่งเหยียบเร็วเท่าไหร่ เขากลับยิ่งรู้สึกเหมือนวนเวียนอยู่ที่เดิม ​"โธ่เว้ย!" ​ธามสบถลั่นห้องโดยสารก่อนจะทุบพวงมาลัยเสียงดังสนั่น ความเจ็บบนฝ่ามือไม่ได้ช่วยลดความรุ่มร้อนในอกลงได้เลยสักนิด เขามองตรงไปยังถนนข้างหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและสับสน เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังจะขับรถไปที่ไหน เขาแค่ต้องการออกไปให้พ้นจากภาพจำตรงหน้าบ้านหลังนั้น ภาพที่ฟาร์ยืนอยู่ข้างหลังผู้ชายคนอื่น ภาพที่เธอตบหน้าเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ​"ทำไมวะ... ทำไมกูต้องเป็นบ้าขนาดนี้ด้วย!" ธามเค้นเสียงพึมพำกับตัวเอง ลมหายใจหอบหนัก "แค่ผู้หญิงคนเดียว... แค่ลูกหนี้ที่หมดสัญญาไปแล้วคนเดียว ทำไมกูถึงตัดมันออกจากหัวไม่ได้สักที!" ​ภาพใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตา สายตาที่มองเขาด้วยความตัดพ้อ และรอยยิ้มเศร้าๆ ที่เธอเคยมอบให้ยามที่อยู่ด้วยกันในเพนท์เฮาส์ยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมาราวกับภาพหลอน มันวนเวียนบีบคั้นหัวใจเขาจนแทบจะ

"อ้าว... ก็หนูพูดเรื่องจริงนี่คะ!" จูนลอยหน้าลอยตายิ้มแป้น "หนูดูออกตั้งนานแล้วนะว่าพี่ตินแอบชอบยัยฟาร์มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ไม่กล้าบอกเขาตรงๆ ใช่ไหมล่ะคะ มัวแต่วางฟอร์มเป็นพี่ชายแสนดีอยู่ได้ เดี๋ยวก็มีหมาคาบไปกินหรอก!" ​"ยัยเด็กนี่... พูดจาเพ้อเจ้อใหญ่แล้วนะเราน่ะ" ตินกระแอมไอแก้เก้อ พยายามมองตรงไปที่ถนนเบื้องหน้าเพื่อกลบเกลื่อน "เป็นเด็กเป็นเล็ก ใครสั่งใครสอนให้มาจับผิดผู้ใหญ่แล้วพูดจาแก่แดดแบบนั้นกันฮะ เดี๋ยวเถอะ จะโดนไม่ใช่น้อย" ​"หึหึ... ทำเป็นดุกลบเกลื่อน เขินล่ะสิคะพี่ชาย!" จูนหัวเราะคิกคักอย่างจับไต๋ได้ ​"ใครเขิน พี่ไม่ได้เขินสักหน่อย ขับรถอยู่อย่ามาชวนคุยให้เสียสมาธิน่า" ตินตอบเสียงแข็ง แต่หูของเขากลับเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ​"พี่นั่นแหละค่ะที่เขิน! เนี่ยๆ ดูสิแก้มแดง หูแดงไปหมดแล้ว ยังจะมาปากแข็งอีก!" จูนยกนิ้วขึ้นชี้หน้าพี่ชายพร้อมกับเอียงคอแซวอย่างหยอกล้อ "แหม... พอพูดถึงฟาร์ทีไร อาการออกชัดเจนทุกทีเลยนะ ถ้าชอบเขาก็จีบเลยสิคะพี่ติน ตอนนี้ฟาร์เธอกำลังต้องการคนที่ไว้ใจได้และคอยดูแลเขาจริงๆ นะ หนูเปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว ถ้าพี่ยังช้าอยู่อีก หนูจ

​"ฟาร์ลูก... ฟาร์!" วริศหันมาเขย่าแขนลูกสาวเบาๆ "ดูลูก... ดูรถพวกนั้นสิ ทำไมมันถึงขับประกบเราแบบนี้ล่ะลูก" ​ฟาร์สะดุ้งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งหลุดออกจากภวังค์แห่งความเศร้า เธอค่อยๆ หันมองไปที่กระจกข้างตามที่พ่อบอก นัยน์ตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มเบิกกว้างขึ้นช้าๆ เมื่อสังเกตเห็นลักษณะของขบวนรถหรูสีดำพวกนั้นได้อย่างชัดเจน ​"พ่อคะ..." ฟาร์กระซิบเสียงสั่น ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วตั้งแต่ปลายนิ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่อก "รถพวกนั้น... ทะเบียนกรุงเทพหมดเลยค่ะ" ​"มันไม่ใช่แค่ทะเบียนกรุงเทพแล้วล่ะน้า!" คนขับรถกระบะร้องลั่นขึ้นมาทันที "ดูนั่นสิ! ไอ้รถสปอร์ตคันสีดำด้านข้างหลังนั่น มันเร่งเครื่องแซงขึ้นมาปาดหน้ารถผมแล้ว! เฮ้ย! เบรกไม่ทันแล้วโว้ย!" เอี๊ยดดดดดดดด!! ​เสียงยางรถยนต์กรีดร้องเสียดสีกับผิวถนนลาดยางอย่างรุนแรง รถรับจ้างขนของเบรกกะทันหันจนหน้ารถทิ่ม ทุกคนที่นั่งอยู่ข้างในเซถลันไปข้างหน้าอย่างแรง วริศรีบยื่นแขนไปขวางกอดตัวฟาร์ไว้แน่นตามสัญชาตญาณของคนเป็นพ่อ ​"โอ๊ย! อะไรกันวะเนี่ย!" คนขับรถกระบะทุบพวงมาลัยด้วยความตกใจและโมโห "ขับรถภาษาอะไรวะ! ถ้าชนขึ้นมาจะว่ายังไง!" ​แต่ยังไม่ทันที