Todos los capítulos de บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย: Capítulo 161 - Capítulo 170

​"ฟาร์ มองอะไรอยู่เหรอแก" จูนหันมาถามเมื่อเห็นเพื่อนหยุดเดิน ​"เปล่าหรอกแก..." ฟาร์สะบัดศีรษะเบาๆ เพื่อไล่ความคิดนั้นออกไป ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อน "ไม่มีอะไรหรอก... เราขึ้นไปเรียนกันเถอะ" ​ฟาร์หันหลังกลับและก้าวเดินขึ้นตึกเรียนไปพร้อมกับจูน โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ข้างในรถเอสยูวีคันนั้นธามกำลังนั่งมองภาพแผ่นหลังของเธอผ่านฟิล์มมืดด้วยดวงตาที่แดงชานและเต็มไปด้วยความปวดร้าว มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น เขาทำได้เพียงแอบมองเธออยู่ตรงนี้ เฝ้าดูรอยยิ้มของเธอจากระยะไกล เพื่อให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในโลกความจริงของเธอต่อไป "กลับ" ​ธามเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นทว่าแหบพร่า นัยน์ตาคมกริบที่เคยทรงพลังและแข็งกร้าวยังคงทอดมองผ่านกระจกฟิล์มดำมืด สายตาคู่นั้นจับจ้องไปยังแผ่นหลังของร่างบางในชุดนักศึกษาที่ค่อยๆ เดินลับหายเข้าไปในตึกคณะ มันทำให้หัวใจของเขาบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ​"กลับเลยเหรอครับนาย..." ​เปาเอ่ยถามด้วยความห่วงใยและเห็นอกเห็นใจผู้เป็นนายจากใจจริง เขามองผ่านกระจกมองหลัง เห็นสภาพจิตใจของธามที่ย่ำแย่และแหลกสลายจนหมดสภาพ ชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เค

​"ยินดีด้วยนะอลิซ..." ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงใจ "ขอให้เธอโชคดีกับการเริ่มต้นใหม่ที่โน่น ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยทางนี้... บอกพี่ได้เสมอ" ​"ขอบคุณมากนะคะพี่ธาม..." อลิซยิ้มรับด้วยหัวใจที่เบาบางลง "ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะคะพี่ธาม... อลิซหวังว่าพี่ธามจะได้รับการรักษาหัวใจ และได้พบกับความสุขจริงๆ สักทีนะคะ" ​คำพูดทิ้งท้ายของอลิซบีบหัวใจของธามเบาๆ เขาพยักหน้ารับคำอย่างนิ่งๆ ท่ามกลางบรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่เปลี่ยนจากความอึดอัด กลายเป็นความอบอุ่นและการยอมรับในการตัดสินใจของหญิงสาวผู้กำลังจะก้าวไปสู่บทใหม่ของชีวิต หลังจากมื้ออาหารค่ำสิ้นสุดลง อลิซได้เอ่ยคำโบกมือลาคุณพงษ์เดชและคุณปายวาดด้วยรอยยิ้ม บรรยากาศการลาเป็นไปด้วยความซาบซึ้งและอบอุ่น อลิซเดินออกมาที่หน้าประตูบ้าน โดยมีธามเดินตามมาส่งส่งท้ายด้วยท่าทางนิ่งๆ ​"เดินทางปลอดภัยนะอลิซ..." ธามเอ่ยขึ้นเรียบๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและแฝงไว้ด้วยความหวังดี "ขอให้การไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อเมริกาของเธอเต็มไปด้วยสิ่งดีๆ" ​"ขอบคุณมากนะคะพี่ธาม..." อลิซหยุดก้าวแล้วหันกลับมาสบตาชายหนุ่มที่เธอเคยรักและเฝ้ารอมาตลอดหลายปี นัยน์ตาคู่สวยมีน้ำตาคลอน้อยๆ "

​"ฟาร์... ฟาร์ไม่ได้อยากให้เขาต้องมาทรมานตัวเองแบบนี้เลยนะคะคุณหญิง" ฟาร์เอ่ยเสียงสั่น "ฟาร์เคยกลัวเขา เคยเกลียดสิ่งที่เขาทำ... แต่ในวันที่เขาปล่อยฟาร์กลับมา สายตาและคำพูดของเขาในวันนั้น มันทำให้ฟาร์รู้ว่าเขาเสียใจจริงๆ... แต่ฟาร์ตอบไม่ได้หรอกค่ะว่าฟาร์ควรจะต้องทำยังไง เพราะแผลในใจของฟาร์มันก็ยังไม่ได้หายไปไหนเหมือนกันค่ะ..." ​คุณปายวาดมองเด็กสาวตรงหน้านิ่ง ท่าทีที่ซื่อตรง ความเข้มแข็ง และหยาดน้ำตาของฟาร์ทำให้คุณหญิงปายวาดรู้ได้ทันทีว่า ทำไมมาเฟียผู้ไร้หัวใจอย่างลูกชายของเธอ ถึงได้ยอมสยบและยกทั้งหัวใจให้เด็กสาวคนนี้จนหมดสิ้น บรุ๊น! ​เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันหรูดังกระหึ่มเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูรั้วบ้านอย่างกระทันหัน เสียงเบรกดังลากยาวสะท้อนถึงความตื่นตระหนกและลนลานของคนที่อยู่หลังพวงมาลัย ก่อนที่ประตูรถจะถูกเปิดออกอย่างแรง ธามก้าวลงมาจากรถด้วยใบหน้าซีดเผือด นัยน์ตาคมกริบฉายแววไม่พอใจเอามากๆ ที่ผู้เป็นแม่มาที่นี่โดยไม่ยอมบอกเขาซักคำ ​ทันทีที่เปารายงานว่าคุณหญิงปานวาดแอบเดินทางมาที่บ้านของฟาร์ ธามก็แทบเหยียบคันเร่งมิดเพื่อบึ่งรถมาที่นี่โดยไม่คิดชีวิต ชายหนุ่มกลัวเหลือเกิน กล

"ฟาร์... ฉันดีใจที่สุดเลย... ขอบคุณนะฟาร์... ขอบคุณจริงๆ ที่ยังยอมให้โอกาสผู้ชายเลวๆ คนนี้..." ​เสียงทุ้มสั่นเครือเอ่ยขึ้นเบาๆ ข้างหู ก่อนที่ธามจะดึงร่างบางของฟาร์เข้ามาสวมกอดไว้แน่น ร่างสูงใหญ่ที่เคยแข็งแกร่งดุดันบัดนี้สั่นระริกด้วยความตื้นตันใจอย่างสุดซึ้ง ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของฟาร์ช่วยปัดเป่าความหนาวเย็น ความเจ็บปวด และความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดหลายสัปดาห์จนหมดสิ้น ธามซบหน้าลงกับไหล่เล็ก วาดแขนโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าคนในอ้อมกอดจะเลือนหายไปเหมือนภาพฝัน "อึก! คะ... คุณธาม" ​"ฉันสัญญา..." ธามเค้นเสียงพูดออกมาพลางสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนร่างของเธอ น้ำเสียงของเขาทั้งหนักแน่นและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่เคยมีมา "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... ฉันจะไม่ใช้อำนาจ ไม่ใช้เงินทอง ไม่ใช้เรื่องหนี้สินหรือความถูกต้องใดๆ มาบีบบังคับเธออีกแล้ว ฉันอยากขอโอกาส... โอกาสให้ผู้ชายธรรมดาๆ คนนี้ ได้เริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ ได้จีบเธอ ได้ดูแลเธอด้วยความรักและความจริงใจทั้งหมดที่ฉันมี ให้โอกาสฉันได้พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้งได้ไหมฟาร์..." ​ฟาร์หลับตาลงแล้วซบใบหน้าลงกับอกแกร่งที่หัวใจกำลังเต้นระรั

​"เรียกพี่ธามเก็ได้ครับ... พี่อยากให้เราเรียกพี่ว่าพี่ธามมากกว่า" ธามเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยความหวัง "วันนี้พี่ตั้งใจมารับฟาร์กลับบ้านตามที่สัญญากับคุณวริศไว้... เลิกเรียนแล้ว เหนื่อยไหมครับ หิวหรือเปล่าเดี๋ยวพี่พาแวะกินอะไรอร่อยๆ ก่อนกลับบ้านดีไหม" ​"แหมมมมม!" จูนแทรกขึ้นทันทีพร้อมรอยยิ้มแซวสุดฤทธิ์ "งั้นจูนไม่เกะกะก้างขวางคอแล้วดีกว่าค่ะ! ฝากดูแลยัยฟาร์ด้วยนะคะพี่ธาม! ฟาร์... แกไปกับพี่เขาเลย เดี๋ยวฉันกลับเอง!" ​"อ้าว จูน! กลับด้วยกันดิแก" ฟาร์รีบหันไปมองเพื่อน ​"โอ๊ย ไม่เอาอ่ะ แกไปกันเหอะ ฉันไม่อยากเป็นไฟส่องทาง! ไปนะแก เจอวันพรุ่งนี้!" จูนโบกมือร่าเริงก่อนจะรีบวิ่งเผ่นออกไปทันที ทิ้งให้ฟาร์ยืนเขินหน้าแดงอยู่กับธามสองต่อสอง ท่ามกลางสายตาอิจฉาของสาวๆ รอบบริเวณ ​ธามหัวเราะเบาๆ กับความน่ารักของเพื่อนฟาร์ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถฝั่งนั่งข้างคนขับให้อย่างสุภาพ ​"เชิญครับฟาร์... วันนี้พี่ขอรับหน้าที่เป็นคนขับรถดูแลฟาร์เองนะครับ" ​ฟาร์มองท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของเขาด้วยหัวใจที่พองโต ความรู้สึกอบอุ่นและมีความหวังค่อยๆ เติมเต็มหัวใจของเธออีกครั้ง เธอก้าวขึ้