Todos los capítulos de บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย: Capítulo 171 - Capítulo 180

"พี่รักฟาร์นะ..." ​น้ำเสียงทุ้มนุ่มทรงเสน่ห์เอ่ยขึ้นเบาๆ ข้างใบหูขาว ก่อนที่ธามจะโน้มใบหน้าลงประทับริมฝีปากจูบฟาร์อย่างดูดดื่ม ทว่าแฝงไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน ลิ้นหนาเกี่ยวพันหยอกล้อกับเรียวปากอิ่มอย่างช่ำชอง จนคนตัวเล็กในอ้อมกอดแทบละลาย ​"อื้อ... พี่ธาม..." ฟาร์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหายใจหอบเบาๆ ด้วยความตื่นเต้นและเอียงอาย ใบหน้าหวานเห่อร้อนจนแดงระเรื่อ เธอเอ่ยเสียงกระซิบพลางดันอกแกร่งไว้เบาๆ "เดี๋ยว... เดี๋ยวพ่อก็มาเห็นหรอกค่ะ" ​"ไม่เห็นหรอกครับ... พ่อหลับไปแล้ว" ธามกระซิบตอบเสียงแหบพร่า นัยน์ตาคู่คมวาววับไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่ยากจะดับลง ​พูดจบชายหนุ่มก็ซุกไซร้ใบหน้าหล่อเหลาลงไปยังซอกคอระหง ขบเม้มและเลียริมฝีปากบนผิวเนียนนุ่มเบาๆ กลิ่นหอมประทินผิวอ่อนๆ จากเรือนกายของฟาร์ยิ่งปลุกความเสน่หาในตัวเขาให้ลุกโชน ฟาร์หลับตาพริ้มรับสัมผัสอันนุ่มนวลทว่าวาบหวาม ไหล่บางสั่นระริก ลมหายใจเริ่มติดขัดด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วเรือนร่าง ​มือหนาของธามเลื่อนลงไปปลดกระดุมและถอดเสื้อนอนของฟาร์ออกอย่างรวดเร็วและช่ำชอง เผยให้เห็นทรวงอกคู่สวยงามผุด

เช้าวันรุ่งขึ้น ​"ไง เมื่อคืนนอนหลับดีไหม" ​วริศเอ่ยถามธามที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนรับรองด้วยสีหน้านิ่งๆ ​"เอ่อ... ก็ดีครับคุณพ่อ... เอ้ย! คุณลุง" ​ธามตอบตะกุกตะกัก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่แอบเกร็งจนหลังตรงเป๊ะเพราะรู้สึกว่าใบหน้าของคนตรงหน้าดูนิ่งๆ แปลกๆ ​"แน่ใจนะว่าหลับดี" วริศเลิกคิ้วถามซ้ำ น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนบรรยากาศรอบตัวเย็นวาบ ​"ครับ... หลับดีครับ" ธามยิ้มแห้งๆ ตอบรับกลบเกลื่อน ​"หึ..." วริศเค่นหัวเราะในลำคอ สายตาจับจ้องชายหนุ่มรุ่นน้องตรงหน้าอย่างไม่วางตา ​"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณพ่อ" ​เสียงหวานของฟาร์ดังขึ้น พร้อมทั้งคนตัวเล็กที่เดินออกมาท่าทางสดใสเลยทีเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าเนียนผุดผ่องฉายแววมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด ​"ก็ไอ้พี่ธามอะไรของลูกนี่ไง" วริศหันไปพูดกับลูกสาว แต่สายตายังคงกัดจิกธามไม่ปล่อย ​"ทำไมคะ พี่ธามทำไมคะ" ฟาร์เอียงคอถามด้วยความสงสัย หญิงสาวยังคงทำตัวไม่รู้ไม่ชี้เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ​"มันเข้ามายุ่งย่ามในบ้านของพ่อ แล้วมันก็หลับสบายทั้งคืน" วริศเน้นเสียงหนักแน่น ​"พ่อหมายถึงอะไรคะ" ฟาร์กะพริบตาปริบๆ เ

วริศพาทุกคนเข้าไปภายในบ้าน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออกจะเกรงใจนิดๆ "บ้านหลังนี้มันค่อนข้างเล็ก แล้วก็อาจจะดูคับแคบ ไม่ค่อยสะดวกสบายในการต้อนรับแขกผู้ใหญ่ระดับพวกคุณเท่าไร ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ" ​ฟาร์ยืนอยู่ข้างๆ กอดถาดน้ำดื่มไว้แน่น เธอมองหน้าวริศผู้เป็นพ่อด้วยความห่วงใย ก่อนจะเบือนสายตาไปมองคุณพงษ์เดชและคุณปายวาดเพื่อดูท่าทีของทั้งสอง "หึ..." ​พงษ์เดชหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความอารมณ์ดี เขาส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเป็นกันเอง ​"ไม่เป็นไรเลยครับคุณวริศ เรื่องนั้นไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรสำหรับพวกเราเลยครับ ตรงกันข้ามบ้านไม้หลังนี้อบอุ่น ลมพัดเย็นสบาย และมีเสน่ห์มากครับ ได้กลิ่นไอธรรมชาติแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ ในเมืองหลวงหรอกนะครับ" พงษ์เดชกล่าวชมจากใจจริง ​ปายวาดรีบพูดเสริมขึ้นด้วยรอยยิ้ม "จริงค่ะคุณวริศ... อย่าคิดแบบนั้นเลยนะคะ พวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณวริศมากๆ ที่ให้โอกาสตาธามได้เข้ามาได้มาเรียนรู้ชีวิต และที่สำคัญคือให้โอกาสลูกชายตัวดีของดิฉันได้พิสูจน์ตัวเอง ตาธามกลับไปบ้านทีไร ก็นั่งเล่าเรื่องคุณวริศและหนูฟาร์ให้ฟังด้วยความเคารพตลอดเลยค่ะ"

สองเดือนต่อมา ​ในที่สุดเข็มนาฬิกาแห่งช่วงเวลาสำคัญก็เดินทางมาถึงวันที่ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยอย่างจดจ่อ นั่นคือวันพิธีมงคลสมรสระหว่างธามและฟาร์ ​สถานที่จัดงานในวันนี้ไม่ได้ไกลที่ไหน แต่เป็นคฤหาสน์หรูหราหลังใหญ่โตของธามที่ถูกเนรมิตใหม่ทั้งหมด บรรยากาศรอบบริเวณบ้านประดับประดาไปด้วยซุ้มดอกไม้สดโทนสีขาวบริสุทธิ์นับหมื่นดอก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิ ดอกลิลลี่ และกุหลาบขาว ลอยอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งงาน สะท้อนแสงแดดยามเช้าอันอบอุ่น เสียงดนตรีบรรเลงท่วงทำนองไพเราะหวานหวามคลอบางเบา ผู้คนที่มาร่วมงานต่างมีแต่รอยยิ้ม รอยยินดีและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ​ทว่า ณ ห้องแต่งตัวเจ้าสาวชั้นบนของตัวบ้าน บรรยากาศกลับเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและความตื้นตันใจที่ยากจะเอ่ย ​ฟาร์นั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์อันแสนประณีต ลูกไม้เนื้อดีปักดิ้นเงางามโอบล้อมเรือนร่างได้อย่างพอดี ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มอย่างงดงามลงตัว ผมสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างเป็นระเบียบพร้อมประดับด้วยเวลสีขาวนวล เธอดูสวยสะพรั่ง เลอค่า และน่ารักมากจนยากจะละสายตา ​เสียงประตูห้องเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างของวริศผู้เป็นพ่อที่ก้า

​ตินเดินเข้ามาหาธาม ชายหนุ่มสบตากับคู่แข่งในวันวานก่อนจะยื่นมือออกไปหา "ยินดีด้วยนะธาม วันนี้นายหล่อมากจริงๆ... ฉันฝากดูแลฟาร์ด้วยนะ" ​ธามมองมือของตินนิดหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปจับแน่นแล้วกระชับอย่างหนักแน่น "ขอบใจมากนะติน... ขอบใจที่ยอมมาร่วมงานและมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ฉัน ฉันสัญญาด้วยชีวิตว่าจะดูแลฟาร์ให้ดีที่สุด ไม่ต้องห่วง" ​ตินยิ้มรับเบาๆ "ฉันเชื่อใจนาย" ​โห่ววววววว... ฮิ้ววววววว! ​เชิ้ง ชิ้ง เชิ้ง... โห่...ฮิ้ววววว! ​เมื่อได้เวลาฤกษ์ดี ขบวนขันหมากสุดยิ่งใหญ่ก็เริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเป็นทางการ ความสุขและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ธามเดินนำหน้าขบวนด้วยท่วงท่าสง่างามและรอยยิ้มกว้าง ถัดไปด้านหลังคือพงษ์เดชและปายวาด ผู้เป็นพ่อและแม่ที่แต่งกายหรูหรา หน้าตาบานฉ่ำไปด้วยความภาคภูมิใจและรอยยิ้มปิติ ตามด้วยบรรดาญาติสนิทมิตรสหาย รวมถึงเหล่าชายชุดสูทสีเข้มของกลุ่มมาเฟียพันธมิตรที่มาร่วมเดินขบวนขันหมากกันอย่างพร้อมเพรียง สร้างความเกรียงไกรและยิ่งใหญ่จนทุกคนในงานต่างมองด้วยความทึ่ง ขบวนขันหมากค่อยๆ เคลื่อนผ่านสวนดอกไม้ขึ้นมารายล้อมจนถึงบริเวณหน้าบ้าน ธามเดินนำผู้ใหญ่