Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

กระท่อมดินข้างริมธารชายป่าของตระกูลหลิน เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ของหนูน้อยที่เสมือนคมมีดปักลงไปกลางใจผู้อาวุโส “แง้ ๆ… มะ… ฮึก… แง้ ๆ…” เสียนเฟยผู้เป็นยาย น้ำตาร่วงไม่ขาดสาย “ไม่รู้บาปกรรมอะไรของพวกเรานัก...” นางพึมพำกับสามีที่อุ้มหลานไว้แน่น หลินหมิงเสีย พี่ชายคนเดียวของหลินอวี้ซิน กำหมัดจนเส้นเลือดปูด “ข้าจะไปตีนังน้องชั่วนั่นให้ตายคามือ!” ความอดทนที่สะสมมานานสิ้นสุดลงแล้ว หากนางยังอยู่ที่บ้านหลังนี้ นางต้องหาทางพาถิงถิงไปขายอีกเป็นแน่! บรรยากาศในกระท่อมยิ่งตึงเครียด สองสามีภรรยามองหน้ากันด้วยความเศร้าใจ แม้ปากจะพูดว่าให้นางออกไป แต่รู้ดีว่าเด็กคนนั้นไม่มีทางไปไหนได้...นอกจากที่นี่ เดิมทีบุตรสาวของนางไม่ได้เลวถึงเพียงนี้ แต่ชีวิตกลับพังไม่เป็นท่า เพราะชายผู้เป็นบิดาของถิงถิงซึ่งนางไม่เคยรู้จัก เขาหักหาญน้ำใจยามนางไปรับจ้างทำงานที่หอนางโลมในเมือง ในวันที่พวกเขารู้ว่านางท้อง ราวกับสายฟ้าฟาดคนบ้านหลินให้ล้มทั้งยืน... ภาพจำเลวร้ายในวันวานยังติดตา “ฮืออ ข้าจะกินยาขับมันออก มันเป็นบุต

ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์นำทาง สองคนแม่ลูกเร่งสาวเท้าเดินกลับบ้านด้วยความสุขเต็มหน้า และทันทีที่เข้ามาในบ้านเรื่องราวก็ถูกแบ่งปันให้คนที่บ้านฟัง “ข้าไม่คิดเลยเจ้าค่ะว่าวันนี้จะมาถึง ข้าเป็นคนเผาสัญญานั้นกับมือ มีพยานนับสิบอยู่ตรงนั้น” เสียนเฟยเช็ดน้ำตาป้อย ๆ ยามเล่าให้สามีฟัง ผู้อาวุโสยิ้มกว้างอย่างยินดี “ดี ๆ” หลินตงเจี๋ยเองก็อดน้ำตาคลอไม่ได้ ในที่สุดภูเขาลูกใหญ่ที่สุดในอกของตระกูลเขาก็ถูกทำลายลงแล้ว เขาหันไปทางบุตรสาวพลางเตือน “แต่เจ้าก็อย่าประมาทไปนะซินซิน คนอย่างซ่งซื่อเหนียงไม่มีทางอยู่เฉยแน่” “ข้าไม่ใช่บุตรสาวชั่ว ๆ คนเดิมของพวกท่านอีกแล้ว” “ข้าไม่ปล่อยให้นางรังแกแน่ ท่านพ่อท่านแม่วางใจ.... ข้าไม่ทำให้ตัวเองและคนในครอบครัวเดือดร้อนอีก” เธอสบตากับท่านทั้งสองพลางยืนยันอย่างหนักแน่น ก่อนก้มลงมองเจ้าตัวเล็กที่ยิ้มหวานมาให้ “ใช่ไหมจ๊ะ ถิงถิงของแม่” “เอิ๊ก ๆ เอิ๊ก ๆ มะ มะ” คำตอบของหนูน้อยเป็นเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงกับมือเล็ก ๆ ที่จับหน้าเธอเอาไว้ราวกับต้องการปลอบโยน...และมันคื

ลมหนาวที่มาเยือนเริ่มแรงเย็นขึ้นทุกวัน หาใช่แค่ที่เมืองเจียงหนานไม่ ...เมืองหลวงแห่งต้าเซี่ยเองก็ไม่เว้น ชายหนุ่มรูปงามยืนมือไพล่หลังพลางมองท้องฟ้าด้วยแววตาครุ่นคิดพลางฟังคนสนิทข้างกายที่ทักท้วง “เมืองเจียงหนานไม่ปลอดภัยเลยนะขอรับใต้เท้า คราวก่อนพวกมันทำให้ท่านตกที่นั่งลำบาก ตราบใดที่เรายังเข้าถึงตัวหัวหน้าเผ่าหู่ฮั่นไม่ได้ก็เท่ากับไปให้พวกมันจัดการถึงที่อีกครั้งก็เท่านั้น” เผิงอี้หานเตือนเจ้านายอีกครั้ง ต่อให้สองปีผ่านไป เจ้านายของเขา มีตำแหน่งเป็นถึงเจ้าเมืองเจียงหนาน แต่อำนาจยังไม่มากพอจะถอดรากถอนโคนคนชั่วอยู่ดี “หากทุกคนกลัวตายกันหมด บ้านเมืองนี้คงมีแต่คนชั่วครองเมือง แล้วชาวบ้านตาดำ ๆ จะทำเช่นไร และอีกอย่างเรื่องทุกอย่างในชีวิตข้าเกิดขึ้นที่นั่น... มันก็ต้องจบที่นั่น” มู่หรงชิงพูดกับคนสนิทด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม เรื่องในวันนั้นเมื่อสองปีก่อนหวนเข้ามาในหัวอีกครั้ง ห้องพักของหอนางโลมคลุ้งไปด้วยกลิ่นกำยานอ่อน ๆ และเสียงพิณจากชั้นล่างที่ดังแผ่วเบา มู่หรงชิงเดินพลางยันมือกับผนังห้องไว้ไม่ให้ร่างล้มลง

แสงตะเกียงรำไรในกระท่อมดินหลังน้อยดูจะสว่างกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะเปลวไฟตะเกียง...แต่เพราะหัวใจของผู้ใหญ่ทั้งห้าชีวิตและเจ้าตัวน้อยที่อิ่มเอมเปี่ยมสุข ถึงแม้วันนี้ทั้งสองคนจะกลับจากป่าด้วยมือเปล่า แต่ก็ไม่มีใครรู้สึกหดหู่แม้แต่น้อย “ไม่ได้สัตว์กลับมาก็ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ลอบดักปลาที่ข้าวางไว้ คงได้ไม่น้อยเหมือนเดิม” หลินอวี้ซินยกถาดอาหารวางลงบนโต๊ะตรงหน้าบุรุษที่เพิ่งกลับมาจากล่าสัตว์ เธอหันไปหาบุตรชายตัวน้อยที่กำลังปีนขึ้นตักของท่านตา “ถิงถิงจ้ะ อย่าเพิ่งกวนท่านตานะ ท่านเพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ” “แอร้ยยย...” เสียงขู่เล็ก ๆ ดังขึ้นทันทีพลางหันไปมองมารดาตาแป๋ว “อ้าว เดี๋ยวนี้กล้าขู่แม่แล้วเหรอ เจ้าตัวแสบ” หลินอวี้ ซินอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปย้วยแก้มเด็กดื้ออย่างเอ็นดู “ร้ายจริง ๆ เจ้าตัวน้อยนี่” หลินตงเจี๋ยนั่งนิ่งมาตลอด ยกแขนโอบหลานชายบนตักอย่างอ่อนโยน เขาเหลือบตามองบุตรสาวที่กำลังจับแก้มหลานชายด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “หลานกินอะไรเข้าไปจนปากมันแผล็บ ...” เขาเช็ดปาก

คล้อยหลังชายหนุ่มกลับไปบ้านหลินจึงได้เริ่มต้นงานใหญ่ของวันเสียที กลิ่นควันไฟลอยอ้อยอิ่งผสมกับกลิ่นอาหารที่ทุกคนช่วยกันเตรียม เสียงหัวเราะของเจ้าก้อนแป้งที่เริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นมาเพราะได้มารดาดูแลอย่างดีดังแทรกอยู่เป็นระยะ “ตี เยย เอิ๊ก ๆ เอิ๊ก ๆ” “เจ้าตัวเล็กนี่เอาใหญ่แล้วนะ กล้าตีลุงเชียว?” หลินหมิงเสียที่กำลังช่วยน้องสาวขูดเนื้อปลาเงยหน้ามองหลานชาย ก่อนจะหัวเราะเมื่อเห็นเจ้าก้อนแป้งวิ่งไปเกาะขาท่านตาพลางยิ้มเยาะเย้ยมายังเขา “ยะ ยะ” เสียงของหนูน้อยดังขึ้นอีกครา “หึ หนูบอกรักท่านลุงใช่ไหม” หลินอวี้ซินที่เพิ่งยกโถน้ำผึ้งออกมาจากเรือนถามขึ้น เจ้าตัวน้อยรีบพยักหน้าหงึก ๆ ทำเอาทุกคนหัวเราะกันครืน…เจ้าแสบอยู่เป็นนักจะไม่ให้รักให้หลงได้อย่างไรกัน “ซินซิน นี่น้ำมันหมู ผงห้ารสและเกลือที่แม่เอาปลากับกุ้งไปแลกมา” เสียนเฟยส่งสิ่งที่บุตรสาวต้องการพลางหัวเราะกับหลานชาย “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่ ข้ากังวลอยู่ว่าท่านจะถูกชาวบ้านที่โกรธเมื่อครู่รังแกหรือไม่” หลินอวี้ซินรับของมาแล้วพูดเบา ๆ