หลินอวี้ซิน ผู้เขียนชะตาตัวเอง

            ‘ถิงถิงแม่ขอโทษ’

            ‘พี่หรงชิง ฉันกำลังเดินทางไปหาพี่กับลูก ฉันเหนื่อยเหลือเกินแล้ว’

            เสียงในใจของสตรีผู้หนึ่งที่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนลูกกับสามีจากไปโดยไม่หวนกลับ

            ความยากจนข้นแค้นของหมู่บ้านหนึ่งของแผ่นดินจีนในปี 1953...พรากชีวิตผู้คนไปอย่างโหดร้าย

            สองในนั้นคือสามีกับลูกของเธอ และวันนี้ถึงคราวของเธอเองบ้าง

            ความตาย...ที่ผู้คนหวาดกลัว แต่สำหรับเธอ มันช่างดีเหลือเกิน

            ดวงตาแห้งผากของเธอมองขึ้นไปยังขื่อไม้ที่อุดด้วยฟางเก่า ๆ  ก่อนจะหลับลงอย่างไร้การดิ้นรน

            ความปวดแสบปวดร้อนในท้องเพราะไร้อาหาร

            ความเจ็บปวดเพราะโรคขาดสารอาหาร

            ความทุกข์ใด...ไม่อาจทำร้ายเธอได้อีกแล้ว

            ดวงตาเธอค่อยปิดลงสนิทพร้อมกับดวงจิตที่ยินยอมรับความตายอย่างยินดี

            ทุกอย่างมืดมิด

            …

            ทว่า...น่าแปลกนัก

            “มะ มะ หม่ำ ๆ” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นในกระท่อมซอมซ่อชายป่า

            “ถิงถิง...หรือลูก?” สตรีที่เคยนอนมาถึงสองวันเต็มพึมพำทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท น้ำตาปริ่มหางตาไม่ขาดสาย...ผิดวิสัยนางนัก

            เจ้าตัวน้อย ‘มู่หย่งถิง’ วัยขวบกว่า เกาะแคร่ไม้ไผ่เก่า ๆ พลางร้องเรียกมารดาไม่ขาดสาย แม้ก่อนหน้านี้...นางไม่เคยไยดีแกก็ตาม

เสียงของหลานชายทำให้คนเป็นตาที่อยู่ในห้องน้ำตารื้น

“มะ มะ จ๋า”

“ถิงถิง...ลูกแม่” หลินอวี้ซินฝืนลืมตาเพื่อมองให้แน่ใจเสียงน้อย ๆ อันคุ้นเคย ไม่ผิดแน่ เป็นเสียงของแก...ลูกน้อยผู้โชคร้ายของเธอ

            “มะ จ๋า ตื่ง ตื่ง”

            หญิงสาวเบิกตาโพลง “ลูกจริง ๆ ด้วย ฮืออ ๆ” เธอยกมือหมายจะลูบหน้าหนูน้อย แม้แกจะสวมเสื้อผ้าแปลกตา...แต่ไม่มีทางที่เธอจะจำลูกตัวเองไม่ได้

            “ถิงถิง หนูมาหาตาเถอะ” หลินตงเจี๋ย ผู้เป็นบิดาของนางเดินเข้าไปอุ้มหลานชายที่ไร้เดียงสาของตนไว้

            เขากำหมัดแน่น ก่อนเค้นเสียงพูด “คิดจะใช้น้ำตากลบเกลื่อนความชั่วของตนอีกงั้นรึ?”

            น้ำเสียงของเขาสั่นเทา “ข้าไม่คิดเลยว่า...ลูกของข้าจะเลวกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก ต่อไปนี้เจ้าห้ามยุ่งกับถิงถิง และในเมื่อไม่ตาย...ก็ออกไปจากบ้านข้าซะ นังลูกสารเลว!”

            หลินตงเจี๋ยดวงตาแดงก่ำยามย้อนคิดถึงสองวันก่อน

            บุตรสาวชั่วคนนี้ คิดจะขายลูกให้พ่อค้าทาส เพื่อเอาเงินหนีไปกับชายชั่วที่เพิ่งเจอหน้าได้ไม่กี่วัน

            “พะ...พ่อ งั้นหรือ?” หลินอวี้ซินเอ่ยเสียงแผ่ว แววตาเต็มไปด้วยความตกใจ

            “ใช่ ข้าเคยเป็นพ่อของแก...แต่นับจากนี้ไป ต่างคนต่างอยู่เถิด” เขาอุ้มหลานชายเดินออกจากห้องด้วยความโกรธ ทิ้งให้เธออยู่กับความสับสน

            หลินอวี้ซินใช้แรงทั้งหมดหยิกเนื้อตัวเอง...มันไม่ใช่ความฝัน

            เธอกวาดสายตามองห้องในกระท่อมดินหลังน้อยด้วยความใคร่รู้ ก่อนข้อมือจะเย็นเฉียบเพราะ ‘กำไล’ งาช้างโบราณทำให้เธอสะดุ้ง

            ทันใดความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมกับครอบครัวผุดพรายขึ้นราวสายน้ำไหลไม่หยุด ...ตัวเธอแข็งทื่อเมื่อได้เห็นภาพในหัวฉายชัด

            “พี่หรงชิง ฮืออ พี่ก็อยู่ที่นี่เหรอคะ?” เธอร้องไห้แทบขาดใจ ในความทรงจำของสตรีคนนี้ มีใครบางคนที่เธอโหยหาและคิดถึงเหลือเกินอยู่ด้วย…

            สามีของเธอ ‘มู่หรงชิง’ ชาตินี้เขาคือคนที่ทำให้ชีวิตของเจ้าของร่างเหมือนตกนรกทั้งเป็น...เขาคือบิดาของถิงถิง

            เมื่อคิดถึงเขาเสียงในหัวกลับดังก้อง

            “ไอ้มารหัวขน อย่ามาให้ข้าเห็นหน้านะออกไป” นางพ่นสวะออกไปทุกครั้งที่เห็นหน้าถิงถิง

            “บิดาของเจ้ามันไอ้สวะ ตระกูลหวังอะไรนั่นไม่ยอมให้ข้าเข้าไปเฉียดแม้แต่ชายคาเรือนของมัน” ครั้งแล้วครั้งเล่านางเอาความแค้นไปลงกับถิงถิง

            พลั่ก “ไปให้พ้นนะไอ้เด็กน่ารังเกียจ อย่ามาแตะต้องข้า! เพราะเจ้ากับบิดา ทำให้ข้าเหมือนกับตกนรกทั้งเป็น!!”

            ภาพในอดีตที่ได้เห็น ทำให้หลินอวี้ซินเกลียดเจ้าของร่างนี้เหลือเกินที่เอาทุกอย่างไปลงกับลูกชายตัวน้อย

            ทั้งหมดเป็นเพราะเรื่องในคืนนั้น บุรุษแปลกหน้าที่ถูกวางยากำหนัด พรากศักดิ์ศรีของนางไป ก่อนหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย

            เหลือไว้แค่ ‘ป้ายหยก’ ไร้ประโยชน์ที่ถูกทิ้งไว้

            เจ้าของร่างบากหน้าไปยังตระกูลหวังตามคำของเขา แต่นางกลับถูกพ่อบ้านไล่ออกมาราวกับหมูกับหมา

            นางจึงเกลียดบุรุษคนนั้นเสียยิ่งกว่าอะไร และระบายใส่  ถิงถิงน้อย... ผู้เป็นหลักฐานของความอัปยศทุกครั้งที่เห็นหน้า

            น้ำตาของหลินอวี้ซินไหลจนเสื้อผ้าของเธอเปียกปอน

            หากไม่ใช่เพราะบิดา มารดา และพี่ชายของเจ้าของร่างประคับประคองและคอยระวัง ถิงถิงน้อยของเธอคงไม่ได้เกิดและโตมาจนถึงวันที่โชคชะตานำพาเธอมาที่นี่

            “นับจากนี้ไปแม่จะดูแลลูกอย่างดี  และหากแม่คนนี้ไม่ตายไปเสียก่อน แม่จะไปตามหาพ่อของลูกให้เจอ... แม่ไม่เชื่อว่าเขาจะเลวถึงขั้นขืนใจผู้หญิงแล้วทิ้งไปแบบนั้น”

            หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น ก่อนพาตัวเองลงจากเตียง ก้าวเพื่อตามบิดาของเจ้าของร่างไป

            สวรรค์...ได้มอบโอกาสให้เธอกลับมารักพวกเขาอีกครั้งจริง ๆ... ชาตินี้ไม่ว่าอย่างไรเธอต้องชนะชะตาแสนโหดร้ายให้จงได้!