หลินอวี้ซิน ผู้เขียนชะตาตัวเอง

หลินอวี้ซิน ผู้เขียนชะตาตัวเอง

last updateLast Updated : 2026-04-26
By:  FairymanytailsOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
11Chapters
254views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เธอผู้โชคร้ายในปี 1953 ถูกความตายพรากทุกอย่างไปอย่างโหดร้าย ทั้งเขา…และลูก จากไปโดยไม่มีวันหวนกลับ และเมื่อถึงคราวของเธอ กลับมีบางอย่างไม่ถูกต้อง เหตุใด…เธอถึงได้ยินเสียงลูกน้อยอีกครั้ง? เสียงเล็ก ๆ นั้น ปลุกให้เธอลุกขึ้นสู้กับชีวิตใหม่ ชาตินี้… หลินอวี้ซินจะเขียนชะตาของตัวเอง และจะไม่ยอมสูญเสีย "ลูก" ไปอีกเป็นอันขาด นิยายฟีลกูด อบอุ่นหัวใจ มีดราม่าเพื่อเติมรสชาติของชีวิต และมี "เจ้าตัวแสบถิงถิง" ที่จะขโมยหัวใจคุณไปเต็ม ๆ ติดตามเรื่องราวของแม่ผู้ไม่ยอมแพ้ และเด็กน้อยผู้เป็นทั้งโลกของเธอได้เลยค่ะ คำเตือน: นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ เสียงเล็กจากนักเขียน: หากรักหากชอบนิยายของไรต์เป็นกำลังให้กันได้ง่าย ๆ แค่กดหัวใจให้กัน ติชมแนะนำได้อย่างสร้างสรรค์

View More

Chapter 1

บทนำ หลินอวี้ซิน มู่หรงชิง!

“벗고 누우세요.”

남자의 낮게 깔린 차가운 목소리가 귓전을 때렸다.

그 순간 온세아는 심장이 쿵 내려앉았다. 이런 수치스러운 증세가 언제부터 나타났는지도 몰랐다.

병이 도지면 욕구가 주체할 수 없을 정도로 치솟았다. 심지어 시간과 장소를 가리지 않고 찾아오는 그 욕구 때문에 일상생활이 힘들 정도였다.

더 이상 참을 수 없었던 온세아가 용기를 내어 이 병원의 산부인과에 진료 예약을 잡았다. 병원의 보안이 철저한 대신 진료비가 일반 병원의 몇 배에 달했다.

그런데 분명 40대 산부인과 여자 의사로 예약했는데 진료실에 앉아 있는 건 젊고 건장한 남자 의사였다.

“바지를... 꼭 벗어야 하나요?”

온세아가 잔뜩 긴장한 채 조심스럽게 물었다.

생판 모르는 남자 앞에서 바지를 벗어야 한다니. 아무리 의사인 걸 알아도 설명하기 힘든 민망함이 밀려왔다.

권태혁이 진지하게 말했다.

“바지를 벗지 않으면 어떻게 검사하죠?”

“하지만 저...”

온세아가 얼굴이 시뻘게진 채 머뭇거렸다.

눈앞의 남자가 마스크를 쓰고 있었지만 날카로운 눈빛만큼은 유난히 깊었고 뜻을 알 수 없었다. 문득 그가 그녀를 덮칠 것만 같은 느낌이 들었다.

온세아가 황급히 고개를 저었다.

‘맙소사. 내가 지금 무슨 생각을 하는 거야? 이 사람은 그냥 의사야. 나 같은 환자를 하루에도 수십 명을 진찰할 텐데. 이게 이 사람의 일이라고.’

그녀는 계속 스스로를 다독이며 수치심을 꾹 참았다. 그리고 천천히 바지를 내리고 침대에 누웠다.

“어디가 불편하세요?”

권태혁이 도구를 소독하면서 물었다.

그 질문에 온세아의 얼굴이 다시 화끈 달아올랐다.

“저 거기가...”

온세아가 차마 말을 잇지 못하자 권태혁이 담담하게 물었다.

“성관계 과다인가요? 상처가 났어요?”

그녀처럼 젊은 여성이 산부인과를 찾는 경우 대개는 그 문제였다. 온세아가 얼굴이 시뻘게진 채로 고개를 저었다.

“아니요. 성관계는 하지 않았어요...”

권태혁이 멈칫하더니 놀란 얼굴로 온세아를 힐끗 쳐다봤다.

눈앞의 여자는 이목구비가 수려하고 피부도 하얗고 촉촉했다. 게다가 가녀리면서도 요염한 매력을 지녔고 화려하면서도 순수한 욕망이 어린 얼굴이었다.

한 번 보면 잊히지 않을 만큼 인상적인 얼굴이었다. 이 정도 미모의 여성이라면 주변에 구애하는 남자가 끊이지 않을 텐데 놀랍게도 성관계가 없다고 했다.

“저... 그게... 거기가... 좀... 불편해요...”

권태혁의 어두운 시선 아래 온세아가 빨갛게 달아오른 얼굴로 더듬거리며 말했다.

그가 저도 모르게 소독한 프로브를 꽉 움켜쥐었다. 하지만 겉으로는 아무렇지 않은 척 온세아에게 시선을 고정했다.

“불편하다고요?”

온세아가 말을 잇지 못했다.

‘뭐라 설명하지?’

“그게 그러니까...”

그녀가 망설이며 붉은 입술을 깨물었다.

민망함에 빨갛게 달아오른 온세아의 얼굴을 보던 권태혁이 침을 꿀꺽 삼켰다. 몸속에 뜨거운 기운이 걷잡을 수 없이 치솟자 욕구를 애써 억누르며 물었다.

“어쩌다가 그렇게 된 거죠?”

온세아가 우물쭈물하며 차마 말을 꺼내지 못했다.

“그... 그게... 제가...”

‘욕구가 강해서 너무나 하고 싶었다고 어떻게 말해.’

결혼한 지 1년이 넘었지만 남편 구형민은 그녀에게 손끝 하나 대지 않았다. 온세아의 욕망이 점점 더 커지고 갈망할수록 구형민은 오히려 그녀를 피했다.

심지어 온세아가 잠자리를 요구할까 봐 극도로 두려워하는 눈치였다.

온세아는 하는 수 없이 스스로 해결책을 찾아야 했다. 하지만 그것만으로는 턱없이 부족했다. 계속 원했고 더 많은 것을 갈망했다.

권태혁이 온세아의 반응을 살피며 물었다.

“결혼했어요?”

온세아가 무의식중에 고개를 끄덕였다.

그 순간 권태혁은 왠지 모르게 실망감이 밀려왔다. 눈빛조차 눈에 띄게 어두워졌다.

“일단 누우세요. 검사해볼게요.”

그녀는 침대에 고분고분 누워 주먹을 꽉 쥐었다. 얼굴이 불덩이처럼 뜨거웠다.

권태혁이 온세아를 보면서 낮게 깔린 목소리로 말했다.

“움직이지 마세요.”

온세아가 말없이 입을 꾹 다물었다. 가뜩이나 수치심이 극에 달한 상태인데 이런 증세가 생기니 어떻게 얌전히 검사를 받을 수 있겠는가?

“혹시 여자 의사로 바꿔주실 수 있을까요?”

온세아의 요구에 권태혁의 눈빛이 더욱 어두워졌다.

“저한테 불만이라도 있으신가요?”

“아니요. 아닙니다...”

온세아가 황급히 해명했다. 그런데 말이 채 끝나기도 전에 권태혁이 차갑게 거절했다.

“오늘 환자분이 예약한 건 제 진료예요. 치료받기 싫으면 나가세요.”

‘왜 이렇게 사나워? 이따가 컴플레인 걸어야지.’

하지만 병을 더 미룰 수 없어 일단 한번 믿어보기로 했다.

“다른 뜻은 없었어요. 선생님, 제발 꼭 고쳐주세요.”

온세아가 간절히 부탁했다.

권태혁이 대진으로 나온 게 이번이 처음이었다. 처음부터 이런 특별한 여성 환자를 만날 줄은 생각지도 못했다.

이 병이 발병한 원인이... 게다가 아름답기까지...

이건 남자의 자제력을 시험하는 것이나 다름없었다.

“쓸데없는 소리 하지 말고 입 다무세요.”

권태혁이 호통치더니 다시 침을 꿀꺽 삼켰다. 장갑을 끼고 소독한 프로브를 든 채 온세아에게 천천히 다가갔다.

온세아는 수치심에 저도 모르게 눈을 질끈 감았다. 남편 구형민도 보지 못한 걸 다른 남자에게 보여줘야 했다.

상대가 아무리 의사라고 해도 마음 한구석으로는 받아들이기 힘들었다.

“웁.”

온세아가 저도 모르게 낮게 신음했다. 요염하면서도 애교 섞인 목소리였다.

순간 온몸에 소름이 돋은 권태혁이 손을 살짝 뗐다.

“아파요?”

온세아의 아름다운 눈망울에 물기가 어렸다. 붉은 입술을 달싹였으나 뭐라고 표현해야 할지 몰랐다.

이성적으로는 지금 이 순간 참아야 한다는 걸 잘 알고 있었지만 병 때문에 자꾸만 저도 모르게...

그녀의 연약한 모습을 보면 차마 힘을 줄 수가 없었다.

“살살할게요, 그럼.”

권태혁이 헛기침을 한번 하더니 시선을 다른 곳으로 돌린 채 진찰에 집중했다.

진찰이 끝난 후 온세아는 오히려 더 공허하고 참기 힘들어졌다.

“선생님, 상태가 심각한가요?”

목소리가 조금 떨렸다.

권태혁이 마음을 다잡고 천천히 장갑을 벗었다.

“호르몬 불균형으로 인한 해리성 장애입니다. 오랜 기간 성생활이 부족했던 것과 관련이 깊어요.”

‘성생활 부족?’

온세아가 고개를 떨궜다. 예쁜 얼굴에 당혹감이 스쳤다.

그녀는 성생활이 부족한 게 아니라 아예 없었다. 남편 구형민에게 심각한 결벽증이 있었다. 연애를 시작해서부터 결혼한 지금까지 두 사람은 스킨십을 한 적이 거의 없었다. 이럴수록 온세아의 갈망이 더욱 커져만 갔다.

온몸의 세포 하나하나가 스킨십을 애타게 갈구하는 듯했다.

“호르몬을 조절할 수 있게 소염제 좀 처방해드릴게요.”

권태혁이 컴퓨터 앞에 앉아 처방전을 썼다.

“집에 돌아가서 남편분과 횟수를 좀 늘려보세요. 그러면 증상이 많이 호전될 겁니다.”

온세아의 얼굴이 뻘겋게 달아올랐다. 바지를 입고 침대에서 내려온 뒤 권태혁이 건넨 약 처방전을 받았다.

“감사합니다, 선생님.”

온세아가 진료실을 나서자마자 흰 가운을 입은 여자 의사 한 명이 뒷문으로 들어왔다.

“권태혁, 내가 없는 사이에 감히 내 환자를 봤어?”

때맞춰 도착한 권민지가 분노하며 동생을 나무랐다.

권태혁이 태연하게 대답했다.

“우리 의대 다닐 때 내가 늘 수석이었던 거 잊었어? 누난 항상 2등이었잖아. 내가 무료로 진료해주는 건 누나 환자들의 복이야. 그리고 이 병원 전체가 내 거라고.”

“너!”

권민지가 권태혁을 쏘아봤다.

억지도 이런 억지가 없었다.

그나저나 평소 결벽증이 심하고 여자에게 전혀 관심이 없는 동생이 오늘 여자 환자를 진료했다는 사실이 무척이나 놀라웠다.

“날 반기지 않는 것 같으니까 이만 가볼게.”

권태혁이 한 손을 주머니에 넣고 온세아가 사라진 쪽을 쳐다봤다.

“가긴 어딜 가? 오늘 우리 병원 흉부외과에 새로 선생님이 오셨어. 젊고 예쁜 데다가 의술도 뛰어나서 우리 병원의 퀸카야. 게다가 지금 솔로래...”

권민지가 황급히 동생을 불러 세우며 적극적으로 추천했다.

“나중에.”

권태혁은 별 흥미가 없다는 듯 건성으로 대답하고는 휙 가버렸다.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
11 Chapters
บทนำ หลินอวี้ซิน มู่หรงชิง!
‘ถิงถิงแม่ขอโทษ’ ‘พี่หรงชิง ฉันกำลังเดินทางไปหาพี่กับลูก ฉันเหนื่อยเหลือเกินแล้ว’ เสียงในใจของสตรีผู้หนึ่งที่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนลูกกับสามีจากไปโดยไม่หวนกลับ ความยากจนข้นแค้นของหมู่บ้านหนึ่งของแผ่นดินจีนในปี 1953...พรากชีวิตผู้คนไปอย่างโหดร้าย สองในนั้นคือสามีกับลูกของเธอ และวันนี้ถึงคราวของเธอเองบ้าง ความตาย...ที่ผู้คนหวาดกลัว แต่สำหรับเธอ มันช่างดีเหลือเกิน ดวงตาแห้งผากของเธอมองขึ้นไปยังขื่อไม้ที่อุดด้วยฟางเก่า ๆ ก่อนจะหลับลงอย่างไร้การดิ้นรน ความปวดแสบปวดร้อนในท้องเพราะไร้อาหาร ความเจ็บปวดเพราะโรคขาดสารอาหาร ความทุกข์ใด...ไม่อาจทำร้ายเธอได้อีกแล้ว ดวงตาเธอค่อยปิดลงสนิทพร้อมกับดวงจิตที่ยินยอมรับความตายอย่างยินดี ทุกอย่างมืดมิด … ทว่า...น่าแปลกนัก “มะ มะ หม่ำ ๆ” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นในกระท่อมซอมซ่อชายป่า “ถิงถิง...หรือลูก?” สตรีที่เคยนอนมาถึงสองวันเต็มพึมพำทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท น้ำตาปริ่มหางตาไม่
Read more
บทที่ 1 กลับตัวหรือแค่มารยา
กระท่อมดินข้างริมธารชายป่าของตระกูลหลิน เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ของหนูน้อยที่เสมือนคมมีดปักลงไปกลางใจผู้อาวุโส “แง้ ๆ… มะ… ฮึก… แง้ ๆ…” เสียนเฟยผู้เป็นยาย น้ำตาร่วงไม่ขาดสาย “ไม่รู้บาปกรรมอะไรของพวกเรานัก...” นางพึมพำกับสามีที่อุ้มหลานไว้แน่น หลินหมิงเสีย พี่ชายคนเดียวของหลินอวี้ซิน กำหมัดจนเส้นเลือดปูด “ข้าจะไปตีนังน้องชั่วนั่นให้ตายคามือ!” ความอดทนที่สะสมมานานสิ้นสุดลงแล้ว หากนางยังอยู่ที่บ้านหลังนี้ นางต้องหาทางพาถิงถิงไปขายอีกเป็นแน่! บรรยากาศในกระท่อมยิ่งตึงเครียด สองสามีภรรยามองหน้ากันด้วยความเศร้าใจ แม้ปากจะพูดว่าให้นางออกไป แต่รู้ดีว่าเด็กคนนั้นไม่มีทางไปไหนได้...นอกจากที่นี่ เดิมทีบุตรสาวของนางไม่ได้เลวถึงเพียงนี้ แต่ชีวิตกลับพังไม่เป็นท่า เพราะชายผู้เป็นบิดาของถิงถิงซึ่งนางไม่เคยรู้จัก เขาหักหาญน้ำใจยามนางไปรับจ้างทำงานที่หอนางโลมในเมือง ในวันที่พวกเขารู้ว่านางท้อง ราวกับสายฟ้าฟาดคนบ้านหลินให้ล้มทั้งยืน... ภาพจำเลวร้ายในวันวานยังติดตา “ฮืออ ข้าจะกินยาขับมันออก มันเป็นบุต
Read more
บทที่ 2 หมดเวรหมดกรรม!!
เจ้าหนี้อย่างซ่งซื่อเหนียงถือวิสาสะเข้ามาในบ้านหลินโดยไม่รอคำเชิญ ก่อนพ่นคำพูดไม่น่าฟังออกมา นางชี้หน้ากราดใส่ทุกคน “หน้าด้านกันเกินไปแล้ว เป็นหนี้ผู้อื่นแล้วยังจะมานั่งกินกันอย่างเป็นสุขอีก” น้ำเสียงกดขี่และสมเพชโดยไม่ปกปิด สายตาของนางหยุดลงที่หลินอวี้ซิน สตรีที่เหม็นฉาวโฉ่ไปทั้งหมู่บ้าน แต่กระนั้นก็ยังทำให้บุรุษหลายคนหันมองทุกครั้งที่พบเห็นที่ลำธาร ไม่เว้นแม้แต่คนของนาง! ‘หึ...น่าเสียดายที่เจ้าไม่ตายไปเสีย!’ ที่แท้คนที่ผลักเจ้าจองร่างจนตกน้ำก็คือสตรีนางนี้ หลินอวี้ซินจ้องมองสตรีที่หน้าตาดีแต่ใจต่ำช้า ขณะที่อ้าปากหมายตอบโต้ มารดาชิงพูดขึ้นเสียก่อน “ซื่อเหนียง สองวันนี้มานี้พวกเราล่าสัตว์ป่ามาไม่ได้เลยสักตัว แต่วันพรุ่งนี้น่าจะได้มาบ้างเป็นแน่ ทันทีที่ขายได้ ข้าจะนำดอกเบี้ยไปให้” เสียนเฟยพูดด้วยความลำบากใจ นางรู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายโกงอย่างหน้าด้าน ๆ เรื่องหนี้สินของบ้านหลิน เพราะญาติห่าง ๆ ของหัวหน้าหมู่บ้านเป็นเจ้าหน้าที่กองปราบ...พวกมันจึงกร่างเช่นนี้ ท่ามกลางความอึดอัด เสียงใส ๆ ดังขึ้น
Read more
บทที่ 3 ‘กำไล’ และ ‘น่าแปลกเกินไป’
ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์นำทาง สองคนแม่ลูกเร่งสาวเท้าเดินกลับบ้านด้วยความสุขเต็มหน้า และทันทีที่เข้ามาในบ้านเรื่องราวก็ถูกแบ่งปันให้คนที่บ้านฟัง “ข้าไม่คิดเลยเจ้าค่ะว่าวันนี้จะมาถึง ข้าเป็นคนเผาสัญญานั้นกับมือ มีพยานนับสิบอยู่ตรงนั้น” เสียนเฟยเช็ดน้ำตาป้อย ๆ ยามเล่าให้สามีฟัง ผู้อาวุโสยิ้มกว้างอย่างยินดี “ดี ๆ” หลินตงเจี๋ยเองก็อดน้ำตาคลอไม่ได้ ในที่สุดภูเขาลูกใหญ่ที่สุดในอกของตระกูลเขาก็ถูกทำลายลงแล้ว เขาหันไปทางบุตรสาวพลางเตือน “แต่เจ้าก็อย่าประมาทไปนะซินซิน คนอย่างซ่งซื่อเหนียงไม่มีทางอยู่เฉยแน่” “ข้าไม่ใช่บุตรสาวชั่ว ๆ คนเดิมของพวกท่านอีกแล้ว” “ข้าไม่ปล่อยให้นางรังแกแน่ ท่านพ่อท่านแม่วางใจ.... ข้าไม่ทำให้ตัวเองและคนในครอบครัวเดือดร้อนอีก” เธอสบตากับท่านทั้งสองพลางยืนยันอย่างหนักแน่น ก่อนก้มลงมองเจ้าตัวเล็กที่ยิ้มหวานมาให้ “ใช่ไหมจ๊ะ ถิงถิงของแม่” “เอิ๊ก ๆ เอิ๊ก ๆ มะ มะ” คำตอบของหนูน้อยเป็นเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงกับมือเล็ก ๆ ที่จับหน้าเธอเอาไว้ราวกับต้องการปลอบโยน...และมันคื
Read more
บทที่ 4 เรื่องเร่งด่วน
ทั้งที่แสงตะวันยังไม่มีทีท่าว่าจะโผล่ให้เห็น แต่หลินอวี้ซินที่ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน อุ้มลูกชายให้ไปนอนชิดผนังพลางห่มผ้าห่มให้เขาอีกผืน ย่ำรุ่งเช่นนี้อากาศหนาวกว่าที่คิด จากนั้นเธอย่องออกจากห้องแผ่วเบา ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่พี่ชายของเจ้าของร่างกลับมาจากการล่าสัตว์พอดี... หลินหมิงเสียจ้องน้องสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “นังน้องชั่ว คิดจะทำอะไรอีกบอกมา?” ชายหนุ่มประชิดน้องสาวก่อนจับแขนนางไว้ก่อนถามเสียงต่ำ “อ๊ะ พี่ใหญ่ ปล่อยข้าเถิดเจ้าค่ะ ข้าแค่จะหุงหาอาหารให้ทุกคนเท่านั้น” หลินอวี้ซินหน้าเบ้ยามสะบัดแขนหนี แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ เขาแรงเยอะจนกระดูกเธอแทบหัก “เจ้าคิดว่าข้าโง่มากเช่นนั้นหรือไร กลับเข้าห้องเจ้าไปซะ!” หลินหมิงเสียกระชากแขนน้องสาวให้ห่างจากห้องครัว พลางชี้ไปยังประตูห้องนอนของนางด้วยสีหน้าน่ากลัว หลินอวี้ซินน้ำตาคลอและหวาดกลัวไม่น้อยแต่ยังใจดีสู้เสือพยายามอธิบาย “พี่ใหญ่ข้าตั้งใจ....” แอ๊ดดด เสียงเปิดประตูพร้อมกับมารดาที่เดินออกมา เสียนเฟยเข้าไปใกล้บุตรทั้งสอง “เชื่อน้องเจ้าสักครั้ง
Read more
บทที่ 5 เรื่องในคืนนั้น
ลมหนาวที่มาเยือนเริ่มแรงเย็นขึ้นทุกวัน หาใช่แค่ที่เมืองเจียงหนานไม่ ...เมืองหลวงแห่งต้าเซี่ยเองก็ไม่เว้น ชายหนุ่มรูปงามยืนมือไพล่หลังพลางมองท้องฟ้าด้วยแววตาครุ่นคิดพลางฟังคนสนิทข้างกายที่ทักท้วง “เมืองเจียงหนานไม่ปลอดภัยเลยนะขอรับใต้เท้า คราวก่อนพวกมันทำให้ท่านตกที่นั่งลำบาก ตราบใดที่เรายังเข้าถึงตัวหัวหน้าเผ่าหู่ฮั่นไม่ได้ก็เท่ากับไปให้พวกมันจัดการถึงที่อีกครั้งก็เท่านั้น” เผิงอี้หานเตือนเจ้านายอีกครั้ง ต่อให้สองปีผ่านไป เจ้านายของเขา มีตำแหน่งเป็นถึงเจ้าเมืองเจียงหนาน แต่อำนาจยังไม่มากพอจะถอดรากถอนโคนคนชั่วอยู่ดี “หากทุกคนกลัวตายกันหมด บ้านเมืองนี้คงมีแต่คนชั่วครองเมือง แล้วชาวบ้านตาดำ ๆ จะทำเช่นไร และอีกอย่างเรื่องทุกอย่างในชีวิตข้าเกิดขึ้นที่นั่น... มันก็ต้องจบที่นั่น” มู่หรงชิงพูดกับคนสนิทด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม เรื่องในวันนั้นเมื่อสองปีก่อนหวนเข้ามาในหัวอีกครั้ง ห้องพักของหอนางโลมคลุ้งไปด้วยกลิ่นกำยานอ่อน ๆ และเสียงพิณจากชั้นล่างที่ดังแผ่วเบา มู่หรงชิงเดินพลางยันมือกับผนังห้องไว้ไม่ให้ร่างล้มลง
Read more
บทที่ 6 ไม่ยอมแพ้
อีกฟากของแผ่นดินต้าเซี่ยอย่างเมืองเจียงหนาน “ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหนบนโลกนี้ ฉันจะหาพี่ให้เจอ” หลินอวี้ ซินได้ของสำคัญมาอยู่ในมือ…มารดาของเจ้าของร่างเก็บไว้จริง ๆ หญิงสาวล้วงมือไปจับป้ายหยกอีกครั้งก่อนเร่งฝีเท้าด้วยสีหน้าเบิกบานกว่าครั้งไหน ๆ ทั้งเรื่องเบาะแสของเขา และสิ่งที่แบกอยู่บนหลัง... มันคืออนาคตที่สว่างไสวของเธอ ยิ่งเข้าใกล้บริเวณบ้าน และได้ยินเสียงหัวเราะของลูกชายเธอยิ่งรู้สึกว่าโลกนี้ช่างใจดีกับเธอเหลือเกิน “โอ้ ไม่นะ เสือร้าย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย” “ง่าววว ย้าววว” “โธ่ น่ากลัวเหลือเกินเจ้าเสือน้อยของยาย ท่านพี่ระวังนะเจ้าคะ เสือตัวนี้ร้ายกาจเหลือเกิน” เสียนเฟยแกล้งร้องตกใจเกินจริง พลางเตือนสามีที่กำลังเตรียมตัวเพื่อเดินทางเข้าป่าไปล่าสัตว์พร้อมกับลูกชาย “ท่านแม่ต้องวิ่งหนีด้วยเจ้าค่ะ เด็กแสบจะหัวเราะชอบใจนัก” หลินอวี้ซินที่กลับมาจากการกู้ ‘ลอบดักปลา’ บอกมารดาพลางยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนวางข้องลงบนแคร่ เด็กแสบของเธอเดินเตาะแตะ พลางไล่ขู่ทุกคนด้วยเสียงน่ารักเ
Read more
บทที่ 7 มารผจญ และ แค่นี้ยังน้อยไป
แสงตะเกียงรำไรในกระท่อมดินหลังน้อยดูจะสว่างกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะเปลวไฟตะเกียง...แต่เพราะหัวใจของผู้ใหญ่ทั้งห้าชีวิตและเจ้าตัวน้อยที่อิ่มเอมเปี่ยมสุข ถึงแม้วันนี้ทั้งสองคนจะกลับจากป่าด้วยมือเปล่า แต่ก็ไม่มีใครรู้สึกหดหู่แม้แต่น้อย “ไม่ได้สัตว์กลับมาก็ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ลอบดักปลาที่ข้าวางไว้ คงได้ไม่น้อยเหมือนเดิม” หลินอวี้ซินยกถาดอาหารวางลงบนโต๊ะตรงหน้าบุรุษที่เพิ่งกลับมาจากล่าสัตว์ เธอหันไปหาบุตรชายตัวน้อยที่กำลังปีนขึ้นตักของท่านตา “ถิงถิงจ้ะ อย่าเพิ่งกวนท่านตานะ ท่านเพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ” “แอร้ยยย...” เสียงขู่เล็ก ๆ ดังขึ้นทันทีพลางหันไปมองมารดาตาแป๋ว “อ้าว เดี๋ยวนี้กล้าขู่แม่แล้วเหรอ เจ้าตัวแสบ” หลินอวี้ ซินอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปย้วยแก้มเด็กดื้ออย่างเอ็นดู “ร้ายจริง ๆ เจ้าตัวน้อยนี่” หลินตงเจี๋ยนั่งนิ่งมาตลอด ยกแขนโอบหลานชายบนตักอย่างอ่อนโยน เขาเหลือบตามองบุตรสาวที่กำลังจับแก้มหลานชายด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “หลานกินอะไรเข้าไปจนปากมันแผล็บ ...” เขาเช็ดปาก
Read more
บทที่ 8 ตอกหน้าหงาย!!
เช้าวันนั้น ทั้งหมู่บ้านจะวุ่นวายเพราะเรื่องหูเจียงอย่างไม่ต้องสงสัย ชาวบ้านแห่กันมาบ้านหลินจนแน่นขนัดลานกว้าง “เป็นพวกเจ้าที่ทำร้ายบุตรชายข้า” พ่อของหูเจียงชี้หน้าคนตระกูลหลิน “ฮืออ พวกเจ้าต้องจ่ายเงินค่าทำขวัญให้พวกเรา หาไม่พวกเราจะแจ้งทางการ” ผู้เป็นแม่เองก็ลงมือบ้าง บ้านอื่นอาจจะไม่มีใครรังแกได้ แต่กับคนบ้านหลินพวกมันราวกับคนไม่มีปากก็ไม่ปาน อย่างที่ผู้นำหมู่บ้านบอกไว้ไม่มีผิด เสียงชาวบ้านอีกหลายคนเสริมอย่างสนุกปาก “นั่นสิเฒ่าหลิน ขวากที่หูเจียงตกลงไปอยู่ใกล้กับบ้านเจ้าที่สุด” หลินหมิงเสียยืนกำกระบี่ในมือแน่น หลินอวี้ซินสบตาเขาพลางส่ายหน้าห้าม เธอมองกราดใส่ทุกคนด้วยแววตาสมเพช “หึ แต่ละคนมีสมองไว้คั่นหูจริง” “ถ้าข้าพูดว่าเจ้า เจ้า และ เจ้า ขโมยอาหารบ้านข้าจนหมดเพราะบ้านอยู่ใกล้กัก็ได้นะสิ” เธอชี้หน้าถามสตรีสามคนที่ใกล้บ้านหลิน “เจ้าจะบ้าเหรอ พูดพล่อย ๆ แบบนี้ได้เหรอ” คนพวกนั้นอ้าปากพะงาบ ๆ ก่อนชี้หน้าว่าหลินอวี้ซิน “หึ พอพวกข้าพูดก็บอกว่าปากพล่อย แล้วพวกเจ้าล่ะ?
Read more
บทที่ 9 เงาของภัยมืด
คล้อยหลังชายหนุ่มกลับไปบ้านหลินจึงได้เริ่มต้นงานใหญ่ของวันเสียที กลิ่นควันไฟลอยอ้อยอิ่งผสมกับกลิ่นอาหารที่ทุกคนช่วยกันเตรียม เสียงหัวเราะของเจ้าก้อนแป้งที่เริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นมาเพราะได้มารดาดูแลอย่างดีดังแทรกอยู่เป็นระยะ “ตี เยย เอิ๊ก ๆ เอิ๊ก ๆ” “เจ้าตัวเล็กนี่เอาใหญ่แล้วนะ กล้าตีลุงเชียว?” หลินหมิงเสียที่กำลังช่วยน้องสาวขูดเนื้อปลาเงยหน้ามองหลานชาย ก่อนจะหัวเราะเมื่อเห็นเจ้าก้อนแป้งวิ่งไปเกาะขาท่านตาพลางยิ้มเยาะเย้ยมายังเขา “ยะ ยะ” เสียงของหนูน้อยดังขึ้นอีกครา “หึ หนูบอกรักท่านลุงใช่ไหม” หลินอวี้ซินที่เพิ่งยกโถน้ำผึ้งออกมาจากเรือนถามขึ้น เจ้าตัวน้อยรีบพยักหน้าหงึก ๆ ทำเอาทุกคนหัวเราะกันครืน…เจ้าแสบอยู่เป็นนักจะไม่ให้รักให้หลงได้อย่างไรกัน “ซินซิน นี่น้ำมันหมู ผงห้ารสและเกลือที่แม่เอาปลากับกุ้งไปแลกมา” เสียนเฟยส่งสิ่งที่บุตรสาวต้องการพลางหัวเราะกับหลานชาย “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่ ข้ากังวลอยู่ว่าท่านจะถูกชาวบ้านที่โกรธเมื่อครู่รังแกหรือไม่” หลินอวี้ซินรับของมาแล้วพูดเบา ๆ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status