LOGINทั้งที่แสงตะวันยังไม่มีทีท่าว่าจะโผล่ให้เห็น แต่หลินอวี้ซินที่ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน อุ้มลูกชายให้ไปนอนชิดผนังพลางห่มผ้าห่มให้เขาอีกผืน ย่ำรุ่งเช่นนี้อากาศหนาวกว่าที่คิด
จากนั้นเธอย่องออกจากห้องแผ่วเบา ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่พี่ชายของเจ้าของร่างกลับมาจากการล่าสัตว์พอดี...
หลินหมิงเสียจ้องน้องสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “นังน้องชั่ว คิดจะทำอะไรอีกบอกมา?” ชายหนุ่มประชิดน้องสาวก่อนจับแขนนางไว้ก่อนถามเสียงต่ำ
“อ๊ะ พี่ใหญ่ ปล่อยข้าเถิดเจ้าค่ะ ข้าแค่จะหุงหาอาหารให้ทุกคนเท่านั้น” หลินอวี้ซินหน้าเบ้ยามสะบัดแขนหนี แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ เขาแรงเยอะจนกระดูกเธอแทบหัก
“เจ้าคิดว่าข้าโง่มากเช่นนั้นหรือไร กลับเข้าห้องเจ้าไปซะ!” หลินหมิงเสียกระชากแขนน้องสาวให้ห่างจากห้องครัว พลางชี้ไปยังประตูห้องนอนของนางด้วยสีหน้าน่ากลัว
หลินอวี้ซินน้ำตาคลอและหวาดกลัวไม่น้อยแต่ยังใจดีสู้เสือพยายามอธิบาย “พี่ใหญ่ข้าตั้งใจ....”
แอ๊ดดด เสียงเปิดประตูพร้อมกับมารดาที่เดินออกมา
เสียนเฟยเข้าไปใกล้บุตรทั้งสอง “เชื่อน้องเจ้าสักครั้งเถิด เมื่อวานนี้นางทำตัวดีกับถิงถิงมาก” นางบอกบุตรชาย
หลินหมิงถอนหายใจพลางมองน้องสาวด้วยแววตาเอือมระอา “ท่านรู้ฤทธิ์นางดีกว่าใคร เหตุใดยังไม่เข็ดหลาบ”
เสียนเฟยหันไปมองบุตรสาวที่กำลังลูบแขนตัวเองป้อย ๆ พลางอธิบาย “เมื่อวานยามเจ้าไม่อยู่ นางทำให้พวกเราหมดหนี้หมดสินจากซ่งซื่อเหนียงเชียวนะ”
หลินหมิงเสียชะงักกับสิ่งที่ได้ยินแต่ไม่ทำให้เขาใจอ่อน“ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่ไว้ใจเด็กหน้าซื่อใจคดนี้แน่ หากท่านแม่อยากให้นางทำอาหารก็ต้องนั่งเฝ้านางไว้...หาไม่กระต่ายป่าที่ข้าล่ามาได้คงถูกนำไปขายเพื่อสนองตัณหานางอีก” หลินหมิงว่าจบก็เดินปึงปังไปยังห้องของตัวเองทันที
หลินอวี้ซินน้ำตาคลอพลางเดินเข้าไปใกล้มารดา“ขอบคุณแม่มากนะเจ้าคะที่ท่านเชื่อข้า”
เสียนเฟยตบบ่าบุตรสาวเบา ๆ “ทำอาหารเถิดแม่จะไปปลุกพ่อของเจ้า เรื่องพี่ชายเจ้า... ให้เวลาเขาอีกหน่อยเถิด”
นางตอบเรียบ ๆ พลางเดินกลับเข้าไปในห้อง
คล้อยหลังคนในครอบครัว “ฮือ ๆ อดทนไว้ซินซิน ฮึก อดทนเพื่อถิงถิง เพื่อตัวเธอ และ... เพื่อเขา ฮือออ” หลินอวี้ซินซบหน้ากับฝ่ามือร้องไห้โฮ
เธอรู้ว่าไม่ง่ายที่จะต่อแก้วที่มันแตกไปแล้วให้กลับมาดีดังเดิม แต่เธอต้องทำให้พวกเขาเชื่อเพื่อที่จะได้อยู่กับลูกชาย
หญิงสาวร้องไห้จนพอใจก่อนปาดน้ำตาลวก ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางกวาดตามองไปรอบครัวเล็ก ๆ ที่อยู่ถัดจากเรือนนอนเพียงสองก้าว
ห้องครัว มีเตาฟืนเล็ก ๆ ของก้อนหินสามเส้า และมันมีเพียงหม้อดินเพียงใบเดียวที่หูของมันแตกหักไปเสียแล้ว
บนชั้นไม้ไผ่เหนือหัว มีเพียงไหเล็กใส่เกลือที่เหลืออยู่ไม่ถึงกำมือ และไหใบใหญ่ที่มีข้าวสาสีติดก้นเล็กน้อย
ถัดไปคือกองขิงแก่ที่เห็นจะมีมากที่สุดในครัวแห่งนี้
พวกเขาน่าจะหามันมาได้จากป่าเมื่อไม่นานมานี้ เพราะมันยังสดใหม่อยู่มากโข
ในมุมห้องยังมีไหอีกใบใส่ผักกาดดองที่เหลือแค่ครึ่งหัว และตามด้วยกระต่ายป่าสองตัวที่พี่ชายเพิ่งวางทิ้งไว้ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโถน้ำผึ้งป่าสามโถ
“ฮือ ๆ ...” ขณะที่นั่งลงเพื่อจัดการกับกระต่ายป่า หญิงสาวยังคงร้องไห้ด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปอย่างยากจะแยก
ดีใจที่ตัวเองยังไม่ตายและได้โอบกอดลูกอีกครั้ง
ท้อแท้...เพราะเรื่องที่เจ้าของร่างทำไว้
หยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหยดแหมะลงบนกระต่ายป่าพวกนั้น แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น...เธอไม่หยุดมือจากการทำอาหารมื้อแรกลูกชายเลย
ในแสงสลัวของคบเพลิงในเวลาใกล้รุ่ง เสียนเฟยกับหลินตงเจี๋ยที่เพิ่งออกมาจากห้องแอบมองดูอยู่ห่าง ๆ
“นางจับมีดทำครัวอีกครั้งแล้ว” เสียนเฟยถึงกับเอามือ ทาบอกพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
มือบอบบางคู่นั้นกำลังยกกระต่ายที่ถูกขูดขนเกลี้ยงเกลาขึ้นมาเผาไฟจนหนังสะดุ้ง
กลิ่นควันไหม้จาง ๆ ลอยเคล้าในอากาศ
และยามนี้นางหั่นมันเป็นชิ้น ๆ จนน้ำมันของหนังกระต่ายออกมาจนมันหอมไปทั่วเรือน จากนั้นนางผัดมันต่อกับขิงแก่ ยิ่งหอมจนน้ำลายสอ
“หอมเหลือเกิน” สิ่งที่เสียนเฟยคิดถูกพูดออกมาด้วยหลินตงเจี๋ย
“แง้งงงง แง้ ๆ” เสียงร้องดังก้องของเจ้าหนูน้อยปลุกให้คนที่แอบมองสะดุ้งโหยงกันเป็นแถบ ๆ
“อ๊ะ....” หลินอวี้ซินเองก็เช่นกัน เธอลนลานเพราะเสียงของลูก จนมือแตะกับหม้อที่ร้อนจัดจนสะดุ้งสุดตัว
หลินตงเจี๋ยตะโกนบอกนาง “เดี๋ยวข้าไปดูเจ้าก้อนแป้งเอง” เขาเดินไปหาหลานชายที่ร้องไห้ดังยิ่งกว่าเดิมเมื่อไม่เห็นใครอยู่ในห้อง
แต่วันนี้ไม่ง่ายนัก หนูน้อยงอแงจนท่านตาก็เอาไม่อยู่ เสียงร้องของแกดังกว่าเดิม “แง้งงง แง้ ๆ มะ แง้ ๆ”
“ไปดูถิงถิงเถอะ ที่เหลือแม่ทำต่อเอง” เสียนเฟยเดินเข้ามาบอกกับบุตรสาวที่ชะเง้อมองไปทางห้องของตนไม่วางตา
“ท่านแม่เจ้าคะ แค่ปล่อยมันไว้เช่นนี้ก็พอแล้ว พอไฟมอดจนหมดก็ได้ที่พอดี อีกอย่างท่านช่วยถลกหนังกระต่ายอีกตัวและเก็บไว้ให้ข้าได้ไหม...”
“นะ นี่เจ้า?!” เสียนเฟยหน้าเสียเมื่อได้ยินดังนั้น เพราะคิดว่าบุตรสาวจะเอาหนังกระต่ายไปขาย
แต่คำพูดต่อมาของบุตรสาวทำให้นางยืนนิ่งอึ้ง
“ข้าหมายถึงหนังกระต่ายน่ะเจ้าค่ะ ข้าจะเย็บของเล่นให้ถิงถิง... ข้าไปดูลูกก่อน” หลินอวี้ซินบอกด้วยดวงตาเป็นประกาย ก่อนรีบวิ่งไปยังห้องของตนทันที
หลินหมิงที่ได้พักผ่อนไปเล็กน้อยออกมาทันได้ยินสิ่งที่น้องสาวพูด
เขาต้องแคะหูตัวเองพลางจ้องมารดาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง สายตาจ้องมองแผ่นหลังของน้องสาวที่เดินลิ่วเข้าห้อง ก่อนพึมพำ “เจ้าจะเปลี่ยนไปในเวลาชั่วคืนได้อย่างไรกัน”
ภาพของหลานชายที่ถูกนางทำร้ายและผลักไสยังติดตา
เสียนเฟยเดินออกมาตรงหน้าประตูครัวส่ายหน้าเบา ๆ พลางบอกบุตรชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ไว้เจ้าฟังเรื่องที่แม่เล่าให้ฟัง...เจ้าจะมองนางดีขึ้น มาถลกหนังกระต่ายนี่ให้น้องเจ้าเถอะ นางจะทำตุ๊กตาให้หลานเจ้า”
ใบหน้าเปื้อนยิ้มของมารดาที่หายไปนานกลับมาอีกครั้งทำให้หลินหมิงเสียเริ่มมองน้องสาวใหม่
ส่วนคนต้นเรื่องนั้นตอนนี้กำลังปลอบประโลมลูกชายที่เบะปากสะอึกสะอื้นไม่หยุด อีกทั้งแนบแก้มซบอกมารดาไม่ห่างยามนั่งในตักของเธอ
“โอ๋ ๆ เด็กดีแม่อยู่นี่แล้วนะ ไม่ร้องแล้วนะ รู้ไหมแม่ปวดใจมาก” หลินอวี้ซินยิ้มน้อย ๆ กับท่าทางนั้น พลางเช็ดน้ำตาให้แกอย่างอ่อนโยน
“ฮึก มะ ” เจ้าตัวน้อยโอบแขนน้อยกอดคอมารดาแน่นราวกับกลัวว่านางจะหายไปอีก
“หึ แม่แค่ทำกับข้าวอยู่ในครัวเอง” หลินอวี้ซินลูบแก้มลูกชายเบา ๆ
“ฮึก หม่ำ ๆ”
“หึ ใช่แล้วอาหารของถิงถิง แต่ตอนนี้ลูกนอนต่ออีกเถอะ แม่จะกล่อมหนูเองดีไหม” หลินอวี้ซินให้ลูกชายนอนหนุนแขนเมื่อเห็นว่ายังมืดอยู่มากนัก
“หน้าหนาวใกล้เข้ามาแล้ว แต่บ้านหลังนี้มีผ้าห่มบางขนาดนี้ เตียงเตาก็ไม่มี...รอช้าไม่ได้แล้วซินซิน”
หญิงสาวตบก้นลูกชายให้นอนต่อ แต่ใจนั้นไพล่ไปถึงเรื่องต่าง ๆ มากมาย เมื่อลมหนาวพัดผ่านเข้ามากระทบผิว
เรื่องเร่งด่วนที่ต้องพาครอบครัวก้าวผ่านไปให้ได้!
ทั้งฤดูหนาวที่กำลังจะมาเยือนในอีกไม่ช้า
และอีกเรื่องก็คือ...เรื่องของเขาเธอยังไม่มีโอกาสถามหา ‘ป้ายหยก’ จากบิดามารดาเลย
“แม่เชื่อเหลือเกินเจ้าตัวเล็ก พ่อของลูกไม่ใช่คนเลวไร้ความรับผิดชอบ... เขาต้องมีเหตุผล”
หลินอวี้ซินกอดลูกน้อยพลางจุมพิตไรผมแกแผ่วเบา เธอมั่นใจในตัวเขาโดยไม่เผื่อใจเลยสักนิด
คนหน้าเหมือนกัน...แต่ใช่ว่าใจจะเหมือนกันเสียเมื่อไร?
เสียงไก่ป่าเพิ่งร้องขันบอกเวลา แต่คนบ้านหลินนั้นตื่นนานแล้วเพราะหลินอวี้ซินกับหลินหมิงเสียต้องเดินทางตั้งแต่ยามโฉ่[1] “เฮ้อ เหนื่อยชะมัด...” หลินอวี้ซินบ่นกระปอดกระแปดเมื่อมาถึงตลาด “จ๊อกกกก...” เสียงท้องของเธอร้องระงม หลินหมิงเสียเหลือบมองน้องสาวด้วยรอยยิ้ม “พวกเรากินซาลาเปารองท้องกันก่อนแล้วกัน” ว่าแล้วเขาก็ล้วงห่อซาลาเปาที่น้องสาวทำติดมาจากบ้าน ซาลาเปาแป้งข้าวสาลี... ข้าวก้นไหทุกเม็ดถูกนางนำมาทำซาลาเปาเพื่อให้ทุกคนได้ทานกันในวันนี้ และเพราะข้าวสาลีที่มีอยู่น้อยนิด แต่นางกลับใส่เผือกบดลงไปด้วย...ทำให้เพียงพอกับทุกคน ตอนนั้นมารดาของเขาถึงกับเอามือทาบอกเพราะกลัวว่านางจะทำเสียของ...แต่ที่ไหนได้ซาลาเปาทั้งเหนียวและนุ่มชวนน่ากิน ตั้งแต่นางตกน้ำในวันนั้น เหมือนความสามารถในการประยุกต์และคิดค้นของน้องสาวจะปรากฏ ทันทีที่หลินอวี้ซินฉีกซาลาเปาออกเป็นสองซีก กลิ่นหอมหวานจากแป้งนุ่มและไส้กุ้งผสมน้ำผึ้งก็ลอยคลุ้ง คนที่เดินผ่านถึงกับชะงัก น้ำลายสอโดยไม่รู้ตัว เธอกัดเข้
คล้อยหลังชายหนุ่มกลับไปบ้านหลินจึงได้เริ่มต้นงานใหญ่ของวันเสียที กลิ่นควันไฟลอยอ้อยอิ่งผสมกับกลิ่นอาหารที่ทุกคนช่วยกันเตรียม เสียงหัวเราะของเจ้าก้อนแป้งที่เริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นมาเพราะได้มารดาดูแลอย่างดีดังแทรกอยู่เป็นระยะ “ตี เยย เอิ๊ก ๆ เอิ๊ก ๆ” “เจ้าตัวเล็กนี่เอาใหญ่แล้วนะ กล้าตีลุงเชียว?” หลินหมิงเสียที่กำลังช่วยน้องสาวขูดเนื้อปลาเงยหน้ามองหลานชาย ก่อนจะหัวเราะเมื่อเห็นเจ้าก้อนแป้งวิ่งไปเกาะขาท่านตาพลางยิ้มเยาะเย้ยมายังเขา “ยะ ยะ” เสียงของหนูน้อยดังขึ้นอีกครา “หึ หนูบอกรักท่านลุงใช่ไหม” หลินอวี้ซินที่เพิ่งยกโถน้ำผึ้งออกมาจากเรือนถามขึ้น เจ้าตัวน้อยรีบพยักหน้าหงึก ๆ ทำเอาทุกคนหัวเราะกันครืน…เจ้าแสบอยู่เป็นนักจะไม่ให้รักให้หลงได้อย่างไรกัน “ซินซิน นี่น้ำมันหมู ผงห้ารสและเกลือที่แม่เอาปลากับกุ้งไปแลกมา” เสียนเฟยส่งสิ่งที่บุตรสาวต้องการพลางหัวเราะกับหลานชาย “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่ ข้ากังวลอยู่ว่าท่านจะถูกชาวบ้านที่โกรธเมื่อครู่รังแกหรือไม่” หลินอวี้ซินรับของมาแล้วพูดเบา ๆ
เช้าวันนั้น ทั้งหมู่บ้านจะวุ่นวายเพราะเรื่องหูเจียงอย่างไม่ต้องสงสัย ชาวบ้านแห่กันมาบ้านหลินจนแน่นขนัดลานกว้าง “เป็นพวกเจ้าที่ทำร้ายบุตรชายข้า” พ่อของหูเจียงชี้หน้าคนตระกูลหลิน “ฮืออ พวกเจ้าต้องจ่ายเงินค่าทำขวัญให้พวกเรา หาไม่พวกเราจะแจ้งทางการ” ผู้เป็นแม่เองก็ลงมือบ้าง บ้านอื่นอาจจะไม่มีใครรังแกได้ แต่กับคนบ้านหลินพวกมันราวกับคนไม่มีปากก็ไม่ปาน อย่างที่ผู้นำหมู่บ้านบอกไว้ไม่มีผิด เสียงชาวบ้านอีกหลายคนเสริมอย่างสนุกปาก “นั่นสิเฒ่าหลิน ขวากที่หูเจียงตกลงไปอยู่ใกล้กับบ้านเจ้าที่สุด” หลินหมิงเสียยืนกำกระบี่ในมือแน่น หลินอวี้ซินสบตาเขาพลางส่ายหน้าห้าม เธอมองกราดใส่ทุกคนด้วยแววตาสมเพช “หึ แต่ละคนมีสมองไว้คั่นหูจริง” “ถ้าข้าพูดว่าเจ้า เจ้า และ เจ้า ขโมยอาหารบ้านข้าจนหมดเพราะบ้านอยู่ใกล้กัก็ได้นะสิ” เธอชี้หน้าถามสตรีสามคนที่ใกล้บ้านหลิน “เจ้าจะบ้าเหรอ พูดพล่อย ๆ แบบนี้ได้เหรอ” คนพวกนั้นอ้าปากพะงาบ ๆ ก่อนชี้หน้าว่าหลินอวี้ซิน “หึ พอพวกข้าพูดก็บอกว่าปากพล่อย แล้วพวกเจ้าล่ะ?
แสงตะเกียงรำไรในกระท่อมดินหลังน้อยดูจะสว่างกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะเปลวไฟตะเกียง...แต่เพราะหัวใจของผู้ใหญ่ทั้งห้าชีวิตและเจ้าตัวน้อยที่อิ่มเอมเปี่ยมสุข ถึงแม้วันนี้ทั้งสองคนจะกลับจากป่าด้วยมือเปล่า แต่ก็ไม่มีใครรู้สึกหดหู่แม้แต่น้อย “ไม่ได้สัตว์กลับมาก็ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ลอบดักปลาที่ข้าวางไว้ คงได้ไม่น้อยเหมือนเดิม” หลินอวี้ซินยกถาดอาหารวางลงบนโต๊ะตรงหน้าบุรุษที่เพิ่งกลับมาจากล่าสัตว์ เธอหันไปหาบุตรชายตัวน้อยที่กำลังปีนขึ้นตักของท่านตา “ถิงถิงจ้ะ อย่าเพิ่งกวนท่านตานะ ท่านเพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ” “แอร้ยยย...” เสียงขู่เล็ก ๆ ดังขึ้นทันทีพลางหันไปมองมารดาตาแป๋ว “อ้าว เดี๋ยวนี้กล้าขู่แม่แล้วเหรอ เจ้าตัวแสบ” หลินอวี้ ซินอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปย้วยแก้มเด็กดื้ออย่างเอ็นดู “ร้ายจริง ๆ เจ้าตัวน้อยนี่” หลินตงเจี๋ยนั่งนิ่งมาตลอด ยกแขนโอบหลานชายบนตักอย่างอ่อนโยน เขาเหลือบตามองบุตรสาวที่กำลังจับแก้มหลานชายด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “หลานกินอะไรเข้าไปจนปากมันแผล็บ ...” เขาเช็ดปาก
อีกฟากของแผ่นดินต้าเซี่ยอย่างเมืองเจียงหนาน “ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหนบนโลกนี้ ฉันจะหาพี่ให้เจอ” หลินอวี้ ซินได้ของสำคัญมาอยู่ในมือ…มารดาของเจ้าของร่างเก็บไว้จริง ๆ หญิงสาวล้วงมือไปจับป้ายหยกอีกครั้งก่อนเร่งฝีเท้าด้วยสีหน้าเบิกบานกว่าครั้งไหน ๆ ทั้งเรื่องเบาะแสของเขา และสิ่งที่แบกอยู่บนหลัง... มันคืออนาคตที่สว่างไสวของเธอ ยิ่งเข้าใกล้บริเวณบ้าน และได้ยินเสียงหัวเราะของลูกชายเธอยิ่งรู้สึกว่าโลกนี้ช่างใจดีกับเธอเหลือเกิน “โอ้ ไม่นะ เสือร้าย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย” “ง่าววว ย้าววว” “โธ่ น่ากลัวเหลือเกินเจ้าเสือน้อยของยาย ท่านพี่ระวังนะเจ้าคะ เสือตัวนี้ร้ายกาจเหลือเกิน” เสียนเฟยแกล้งร้องตกใจเกินจริง พลางเตือนสามีที่กำลังเตรียมตัวเพื่อเดินทางเข้าป่าไปล่าสัตว์พร้อมกับลูกชาย “ท่านแม่ต้องวิ่งหนีด้วยเจ้าค่ะ เด็กแสบจะหัวเราะชอบใจนัก” หลินอวี้ซินที่กลับมาจากการกู้ ‘ลอบดักปลา’ บอกมารดาพลางยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนวางข้องลงบนแคร่ เด็กแสบของเธอเดินเตาะแตะ พลางไล่ขู่ทุกคนด้วยเสียงน่ารักเ
ลมหนาวที่มาเยือนเริ่มแรงเย็นขึ้นทุกวัน หาใช่แค่ที่เมืองเจียงหนานไม่ ...เมืองหลวงแห่งต้าเซี่ยเองก็ไม่เว้น ชายหนุ่มรูปงามยืนมือไพล่หลังพลางมองท้องฟ้าด้วยแววตาครุ่นคิดพลางฟังคนสนิทข้างกายที่ทักท้วง “เมืองเจียงหนานไม่ปลอดภัยเลยนะขอรับใต้เท้า คราวก่อนพวกมันทำให้ท่านตกที่นั่งลำบาก ตราบใดที่เรายังเข้าถึงตัวหัวหน้าเผ่าหู่ฮั่นไม่ได้ก็เท่ากับไปให้พวกมันจัดการถึงที่อีกครั้งก็เท่านั้น” เผิงอี้หานเตือนเจ้านายอีกครั้ง ต่อให้สองปีผ่านไป เจ้านายของเขา มีตำแหน่งเป็นถึงเจ้าเมืองเจียงหนาน แต่อำนาจยังไม่มากพอจะถอดรากถอนโคนคนชั่วอยู่ดี “หากทุกคนกลัวตายกันหมด บ้านเมืองนี้คงมีแต่คนชั่วครองเมือง แล้วชาวบ้านตาดำ ๆ จะทำเช่นไร และอีกอย่างเรื่องทุกอย่างในชีวิตข้าเกิดขึ้นที่นั่น... มันก็ต้องจบที่นั่น” มู่หรงชิงพูดกับคนสนิทด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม เรื่องในวันนั้นเมื่อสองปีก่อนหวนเข้ามาในหัวอีกครั้ง ห้องพักของหอนางโลมคลุ้งไปด้วยกลิ่นกำยานอ่อน ๆ และเสียงพิณจากชั้นล่างที่ดังแผ่วเบา มู่หรงชิงเดินพลางยันมือกับผนังห้องไว้ไม่ให้ร่างล้มลง
ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์นำทาง สองคนแม่ลูกเร่งสาวเท้าเดินกลับบ้านด้วยความสุขเต็มหน้า และทันทีที่เข้ามาในบ้านเรื่องราวก็ถูกแบ่งปันให้คนที่บ้านฟัง “ข้าไม่คิดเลยเจ้าค่ะว่าวันนี้จะมาถึง ข้าเป็นคนเผาสัญญานั้นกับมือ มีพยานนับสิบอยู่ตรงนั้น” เสียนเฟยเช็ดน้ำตาป้อย ๆ ยามเล่า
เจ้าหนี้อย่างซ่งซื่อเหนียงถือวิสาสะเข้ามาในบ้านหลินโดยไม่รอคำเชิญ ก่อนพ่นคำพูดไม่น่าฟังออกมา นางชี้หน้ากราดใส่ทุกคน “หน้าด้านกันเกินไปแล้ว เป็นหนี้ผู้อื่นแล้วยังจะมานั่งกินกันอย่างเป็นสุขอีก” น้ำเสียงกดขี่และสมเพชโดยไม่ปกปิด สายตาของนางหยุดลงที่หลินอวี้ซิน สตรีที
กระท่อมดินข้างริมธารชายป่าของตระกูลหลิน เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ของหนูน้อยที่เสมือนคมมีดปักลงไปกลางใจผู้อาวุโส “แง้ ๆ… มะ… ฮึก… แง้ ๆ…” เสียนเฟยผู้เป็นยาย น้ำตาร่วงไม่ขาดสาย “ไม่รู้บาปกรรมอะไรของพวกเรานัก...” นางพึมพำกับสามีที่อุ้มหลานไว้แน่น หลินหมิงเส
‘ถิงถิงแม่ขอโทษ’ ‘พี่หรงชิง ฉันกำลังเดินทางไปหาพี่กับลูก ฉันเหนื่อยเหลือเกินแล้ว’ เสียงในใจของสตรีผู้หนึ่งที่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนลูกกับสามีจากไปโดยไม่หวนกลับ ความยากจนข้นแค้นของหมู่บ้านหนึ่งของแผ่นดินจีนในปี 1953...พรากชีวิตผู้คนไปอย่างโหดร้าย







