บทที่ 6 ไม่ยอมแพ้

          อีกฟากของแผ่นดินต้าเซี่ยอย่างเมืองเจียงหนาน

            “ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหนบนโลกนี้ ฉันจะหาพี่ให้เจอ” หลินอวี้   ซินได้ของสำคัญมาอยู่ในมือ…มารดาของเจ้าของร่างเก็บไว้จริง ๆ

            หญิงสาวล้วงมือไปจับป้ายหยกอีกครั้งก่อนเร่งฝีเท้าด้วยสีหน้าเบิกบานกว่าครั้งไหน ๆ  

            ทั้งเรื่องเบาะแสของเขา และสิ่งที่แบกอยู่บนหลัง... มันคืออนาคตที่สว่างไสวของเธอ

            ยิ่งเข้าใกล้บริเวณบ้าน และได้ยินเสียงหัวเราะของลูกชายเธอยิ่งรู้สึกว่าโลกนี้ช่างใจดีกับเธอเหลือเกิน

            “โอ้ ไม่นะ เสือร้าย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย”

            “ง่าววว ย้าววว”

            “โธ่ น่ากลัวเหลือเกินเจ้าเสือน้อยของยาย ท่านพี่ระวังนะเจ้าคะ เสือตัวนี้ร้ายกาจเหลือเกิน” เสียนเฟยแกล้งร้องตกใจเกินจริง พลางเตือนสามีที่กำลังเตรียมตัวเพื่อเดินทางเข้าป่าไปล่าสัตว์พร้อมกับลูกชาย

            “ท่านแม่ต้องวิ่งหนีด้วยเจ้าค่ะ เด็กแสบจะหัวเราะชอบใจนัก” หลินอวี้ซินที่กลับมาจากการกู้ ‘ลอบดักปลา’ บอกมารดาพลางยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนวางข้องลงบนแคร่

            เด็กแสบของเธอเดินเตาะแตะ พลางไล่ขู่ทุกคนด้วยเสียงน่ารักเหมือนลูกแมว ที่ตนเองคิดว่าน่ากลัวเหลือเกิน

            ‘ลูกเสือน้อยที่มีแค่ฟันน้ำนมสี่ซี่แสนน่ารักของแม่’

            “เอิ๊ก ๆ เอิ๊ก ๆ มะ จ๋า ยุ้งงง” ทันทีที่เห็นมารดา เสียงน้อย ๆ ดังขึ้นพลางชูมือร่าพร้อมซอยเท้าสั้น ๆ ไปหาอย่างออดอ้อน            พรึบ

            หลินอวี้ซินอ้าแขนรับลูกรัก ก่อนระดมหอมแก้มจนเจ้าตัวแสบหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี

            “หึ เดี๋ยวนี้เดินได้หลายก้าวแล้วนะหลานตา” หลินตงเจี๋ยที่นั่งอยู่บนแคร่ใต้ต้นไม้ ยิ้มพลางมองหลานชายตัวน้อยที่หลายวันมานี้ไม่เคยห่างหายจากรอยยิ้ม

            สองสามีภรรยามองบุตรสาวที่วางสิ่งที่นางเรียกว่า ‘ข้อง’ ลงบนแคร่...ไม่วางตา สิ่งแปลกประหลาดที่พวกเขาไม่เคยเห็น นางลงมือตัดไม้ไผ่มาตัดและทำเองทุกขั้นตอน

            ความทรงจำเมื่อวานพลันแล่นเข้ามาในหัว  

            ฮูหยินของเขากับบุตรสาวไปอาบน้ำและซักผ้าที่ริมธารตามปกติ และไม่แคล้วต้องถูกลมปากชาวบ้านถากถางในเรื่องเดิม ๆ

            “โน่น ๆ สตรีที่ทำให้หมู่บ้านเรามัวหมองมาแล้ว”

            “เพราะนางนั่นแหละ ไม่มีใครอยากแต่งกับสาวหมู่บ้านเรา”

            เสียงหัวเราะเยาะของเด็กสาวในหมู่บ้านสามคน ดังขึ้นเป็นระลอก

            เสียนเฟยกำลังจะดึงแขนบุตรสาวให้เดินหนี แต่หลินอวี้    ซินกลับยืนนิ่ง กอดอก มองอีกฝ่ายด้วยแววตาเยือกเย็น

            “ข้าก็สงสัยอยู่เหมือนกัน...” เสียงของเธอดังขึ้นอย่างสงบ แต่ทุกคำชัดเจนจนคนทั้งลำธารเงียบกริบ “ที่พวกเจ้าหาผัวไม่ได้สักที เป็นเพราะชื่อเสียงของข้า หรือเพราะสันดานของพวกเจ้ากันแน่?”

            หญิงสาวเลยวัยแต่งงานที่พูดจาแรงที่สุดสะอึก

            หลินอวี้ซินยิ้มบาง ๆ ก่อนกวาดตามองพวกนางทีละคน “เอาแต่ยืนพูดเรื่องชาวบ้านจนปากเปียกปากแฉะ บ้านไหนจะอยากได้สะใภ้ที่เอาแต่นินทาคนอื่น งานการไม่ทำ?”

            “นังนี่!! เจ้ากล้ามาก วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้เข็ด!” หญิงคนหนึ่งตะโกนเสียงสั่นพลางยกมือขึ้น ใจนั้นมาดมั่นว่าต้องได้ตบอีกฝ่ายเต็มฝ่ามือ

            ทว่าต้องถอยกรูด

            “เข้ามาสิ คิดว่ามีมือคนเดียวหรือไร...” หลินอวี้ซินเดินไปคว้าท่อนไม้แห้งข้างริมธารมาถือไว้ ก่อนท้าทายพวกนางด้วยสายตาแข็งกร้าว

            “นะ นาง บ้าไปแล้ว ข้าจะฟ้องผู้นำหมู่บ้าน” เด็กสาวคนหนึ่งขู่ ก่อนรีบสาวเท้าเดินไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด

            คล้อยหลังเด็กสาวพวกนั้น           

            “ทำไมต้องหาเรื่องใส่ตัวด้วย หากพวกนางรวมตัวกันมาตบตีเจ้าอีกจะทำเช่นไร” เสียนเฟยเตือนด้วยความเป็นห่วง

            บุตรสาวของนางถูกสตรีในหมู่บ้านทำร้ายนับครั้งไม่ถ้วน นี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่เด็กคนนี้กลายเป็นคนละคน การตั้งครรภ์โดยที่ยังไม่ได้แต่งงาน... เหมือนกับฆ่านางทั้งเป็น

            “ท่านแม่อย่าห่วงไป ข้าไม่รอให้ใครมาทำร้ายข้ากับลูก และคนในครอบครัวอีก... ท่านรอดูได้เลย”  หลินอวี้ซินยิ้มกว้างพลางตบหลังมือมารดาเบา ๆ ก่อนเดินลงไปในลำธาร

            และทันใดนั้นเธอร้องเสียงหลง

          “ท่านแม่!!!!...”

            “เป็นอะไรไปซินซิน รีบขึ้นมาจากน้ำเร็วเข้า” เสียนเฟยรีบดึงมือบุตรสาวให้ขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพราะคิดว่ามีสัตว์อะไรกัดนางเข้าให้

            แต่สิ่งที่ได้ยินทำให้นางอยากจะตีบุตรสาวสักทีสองที

            “ปลา...เต็มไปหมดเลย” สิ้นประโยคนี้บุตรสาวของนางก็วิ่งกลับมาบ้านอย่างรวดเร็ว

            “เจ้าจะทำอะไรนะซินซิน” เสียนเฟยที่เพิ่งหายตกใจตะโกนถามบุตรสาว

            “ข้าจะสร้างความร่ำรวยให้เรา” หลินอวี้ซินไม่ได้หยุดเท้ายามตอบมารดา

            ...

            “เด็กคนนั้นจะทำอะไรอีก” หลินตงเจี๋ยที่ได้ยินเสียงสองคนแม่ลูกตอบโต้กันดังลั่นเดินออกมาดู ถามฮูหยินพลางเกาหัวแกรก ๆ

            เสียนเฟยยิ้มกว้างยามบอกสามี “นางว่าจะจับปลาน่ะ ปล่อยให้นางทำไปเถอะ ... นี่เป็นหนังกระต่ายที่ลอกไว้ ฟอกให้นางหน่อยก็แล้วกันนางจะทำตุ๊กตาให้ถิงถิง”

            นางส่งหนังกระต่ายให้เขาพลางมองไล่หลังบุตรสาวที่เดินลิ่ว ๆ ไปยังกอไผ่ข้างบ้าน

            ตอนนี้นางเชื่อสนิทใจว่าบุตรสาวเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ คนเราจะดีกับเด็กที่เกลียดเข้าไส้ได้อย่างไรกัน ยามนี้ถิงถิงถูกมารดาประคบประหงมราวกับไข่ในหินก็ไม่ปาน

            จากนั้นครึ่งวันให้หลัง

            บุตรสาวของเขาก็กลับมาพร้อมกับสิ่งที่นางเรียกว่า....ลอบดักปลา และ ข้อง

            หลินหมิงเสียที่เป็นเพียงคนเดียวที่ยังไม่ปักใจเชื่อน้องสาวตัวเองนัก แต่ใจอ่อนลงมากโข เขาจับมันขึ้นมาก่อนพินิจพิเคราะห์พลางส่ายหน้ายิก ๆ

            “ไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองจนพานทำให้ตัวเองและคนอื่นเดือดร้อน อยู่บ้านดูแลถิงถิง ช่วยท่านแม่ทำไร่ก็พอ ตอนนี้เราไม่มีหนี้สิน ข้าเลี้ยงทุกคนในบ้านได้” เขาเตือนนาง

            “ชิ ท่านแค่รอดูก็พอเจ้าค่ะ” หลินอวี้ซินเชิดหน้าใส่พี่ชาย พลางมองเครื่องมือจับปลาที่เธอทำด้วยความภูมิใจ

            เธอไม่อยากจะเชื่อนักว่าที่นี่ผู้คนรู้จักเพียงการตกเบ็ด การก่อไฟล่อปลา ใช้ฉมวก แต่กลับไม่มีใครรู้จักลอบดักปลาเสียอย่างนั้น แม้แต่ ‘ข้อง’ พวกเขาก็พากันงงเป็นไก่ตาแตก

            คงเป็นเพราะภูมิปัญญาของแต่ละท้องที่ไม่เหมือนกัน

            แต่ช่างเรื่องนั่นปะไร มันไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องใส่ใจ ตราบใดที่มันช่วยให้ทุกชีวิตรอดตาย เธอยินดีนำความรู้ทั้งหมดออกมาใช้          สายตาของเธอมองไปยังลูกชายที่เดินเตาะแตะเล่นกับท่านตาอย่างร่าเริง พลางไพล่คิดถึงสามีในชีวิตก่อนหน้า

            ‘ความรู้ทุกอย่างที่พี่เคยทำเพื่อให้พวกเราอยู่รอดในโลกอันแร้นแค้น... ฉันจำมันได้ดีทุกอย่างนะคะพี่ ตอนนี้ฉันใช้มันเพื่อลูกของเรา’

            ความทรงจำระหว่างเขากับเธอในชาติที่แล้วพรั่งพรูไม่หยุดอีกครั้ง... ยิ่งคิดเธอยิ่งอยากไปตามหาเขาโดยเร็ว

           

          กลับมายังปัจจุบัน

            “ไม่จริงน่า!!...ปลากับกุ้งเต็มไปข้องไปหมด”

            ทุกคนที่อยู่ตรงลานบ้านต้องสะดุ้ง เพราะเสียงอุทานของหลินหมิงที่ชะเง้อคอไปดูข้องไม้ไผ่ที่น้องสาววางลงเมื่อครู่

            “เจ้าหิวจนตาฝาดแล้วเจ้าใหญ่” แม้แต่หลินตงเจี๋ยเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเครื่องมือแปลก ๆ จะจับปลาได้สักตัว

            พรึบ ซ่า... ครืดดด

            หลินอวี้ซินยกยิ้มยามจับข้องใส่ปลา ก่อนเทมันลงตรงหน้าทุกคน “หึ ยังคิดว่าตาฝาดอยู่อีกไหมเจ้าคะ นี่คือปลากับกุ้งที่ข้าดักมันได้จากลอบ”

            “สวรรค์ดูสิ...ลอบที่ซินซินทำ ดักปลาได้มากกว่าการตกเบ็ดหรือล่อด้วยไฟอย่างเทียบไม่ได้เลย” เสียนเฟยระบายยิ้มเต็มหน้า

             หลินอวี้ซินยิ้มกว้างยิ่งกว่า“ต่อไปนี้พวกเราจะไม่อดอยากอีกแล้ว ไม่ต้องพึ่งการล่าสัตว์ที่ได้บ้างไม่ได้บ้างอีกแล้ว” เธอลูบมือหยาบกร้านของมารดาเบา ๆ

            แค่เห็นรอยยิ้มของพวกเขา โดยเฉพาะรอยยิ้มไร้เดียงสาของลูกชาย มันทำให้เธอรู้สึกว่ามือที่เจ็บปวดจนเลือดออกซิบ ๆ ทั้งสองข้างจากการตัดและเหลาไม้ไผ่เมื่อวาน...ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน

            ท่ามกลางเสียงหัวเราะของถิงถิงน้อย และหมอกในใจของคนในครอบครัวที่เริ่มบางเบา...

            ใต้เงาไม้ใหญ่ข้างลำธารมีเงาของลางร้ายอยู่ไม่ไกล

            ซ่งซื่อเหนียงผู้สวมหมวกเขียวให้สามี นางยกยิ้มชั่วร้ายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเห็นแก่ตัว

            “เหล่ากงคนดีของข้า รีบเอามันไปใช้ที่บ้านของท่านเถิด”