บทที่ 5 เรื่องในคืนนั้น

            ลมหนาวที่มาเยือนเริ่มแรงเย็นขึ้นทุกวัน หาใช่แค่ที่เมืองเจียงหนานไม่ ...เมืองหลวงแห่งต้าเซี่ยเองก็ไม่เว้น

            ชายหนุ่มรูปงามยืนมือไพล่หลังพลางมองท้องฟ้าด้วยแววตาครุ่นคิดพลางฟังคนสนิทข้างกายที่ทักท้วง

            “เมืองเจียงหนานไม่ปลอดภัยเลยนะขอรับใต้เท้า คราวก่อนพวกมันทำให้ท่านตกที่นั่งลำบาก ตราบใดที่เรายังเข้าถึงตัวหัวหน้าเผ่าหู่ฮั่นไม่ได้ก็เท่ากับไปให้พวกมันจัดการถึงที่อีกครั้งก็เท่านั้น” เผิงอี้หานเตือนเจ้านายอีกครั้ง

            ต่อให้สองปีผ่านไป เจ้านายของเขา มีตำแหน่งเป็นถึงเจ้าเมืองเจียงหนาน แต่อำนาจยังไม่มากพอจะถอดรากถอนโคนคนชั่วอยู่ดี

            “หากทุกคนกลัวตายกันหมด บ้านเมืองนี้คงมีแต่คนชั่วครองเมือง แล้วชาวบ้านตาดำ ๆ จะทำเช่นไร และอีกอย่างเรื่องทุกอย่างในชีวิตข้าเกิดขึ้นที่นั่น... มันก็ต้องจบที่นั่น” มู่หรงชิงพูดกับคนสนิทด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม

            เรื่องในวันนั้นเมื่อสองปีก่อนหวนเข้ามาในหัวอีกครั้ง

            ห้องพักของหอนางโลมคลุ้งไปด้วยกลิ่นกำยานอ่อน ๆ และเสียงพิณจากชั้นล่างที่ดังแผ่วเบา มู่หรงชิงเดินพลางยันมือกับผนังห้องไว้ไม่ให้ร่างล้มลง

            ร่างกายร้อนวูบวาบ ลมหายใจหนักหน่วงและกระชั้นขึ้นทุกขณะ เขารู้ทันทีว่า... ถูกวางยากำหนัดเข้าแล้ว

            ขณะที่ไฟราคะก่อตัวท่วมท้นสติเริ่มถูกครอบงำด้วยความดิบเถื่อน เขาพบกับสาวใช้ที่เพิ่งออกจากห้องห้องหนึ่ง เขาไม่รอช้า

            “แค่ช่วยข้า...” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำมองหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง

            “แค่เจ้ายื่นสิ่งนี้ให้ท่านอดีตราชครูหวังชิงเย่ว...ในเมืองเจียงหนาน...ท่านผู้เฒ่าหวังจะให้เงินแก่เจ้าเอง”

            เขายัดป้ายหยกแสนสำคัญ ของที่เขาเพิ่งได้รับพระราชทานหลังสอบได้จอหงวนใส่มือนาง และไม่แม้แต่จะรอคำตอบ...ไม่สนใจการขัดขืนของนาง

            แต่กลับกระโจนเข้าหานางอย่างหื่นกระหายเพราะกำหนัดที่เกิดจากยา

            …

            แต่สิ่งที่เป็นในเช้าวันรุ่งขึ้นทำให้เขางุนงง

            “ฮือ ๆ ท่านรังแกข้า หากท่านไม่รับผิดชอบ ข้าจะฆ่าตัวตายให้ดู!” สตรีคนนั้นหยิบมีดขึ้นมาขู่ว่าจะปลิดชีพตนเอง

            มู่หรงชิงยังไม่ทันตั้งตัว ทันใดประตูห้องก็ถูกเปิดอย่างแรง

            แอ๊ดดด!

            ตามด้วยเสียงของสตรีนางหนึ่งที่จงใจร้องเสียงดัง“ว้ายยย ตายแล้ว มี่มี่ของข้า! ใครก็ได้ช่วยด้วย บุตรสาวของข้าด้วย ฮือ ๆ...อ๊ะ!”

            “หุบปากซะ ถ้าไม่อยากตาย!!” เผิงอี้หานที่เข้ามาในห้องชักดาบจ่อคอสตรีนางนั้น... และมันทำให้อีกฝ่ายหุบปากฉับชั่วครู่

            “ฮือ ๆ ท่านแม่ ข้าอยากตาย ต่อไปข้าจะอยู่สู้หน้าใครได้อีก...” หญิงสาวที่ขู่จะทำร้ายตัวเองเมื่อครู่โผเข้ากอดสตรีคนนั้นทันที

            มู่หรงชิงหันไปสบตากับองครักษ์ ราวกับเห็นความไม่ชอบมาพากล... แต่ช้าไปแล้ว เมื่อมีใครอีกคนเข้ามาในห้องราวกับนัดกันมา

            “หรงชิงจริง ๆ ด้วย เจ้าเป็นถึงจอหงวนแต่กลับรังแกสตรีบอบบางเช่นนี้ ทั้งยังเป็นบุตรสาวของขุนนางใต้บัญชาของเจ้าอีกด้วย” หวังชิงหลีผู้เป็นป้าของเขาก้าวเข้ามาพร้อมกับคำตำหนิ

            เขามองนางด้วยสายตาแข็งกร้าว

            คนที่เกลียดและอิจฉามารดาของเขาจนทำได้ทุกอย่าง การที่นางอยู่ที่นี่... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

            “เสวี่ยฮูหยิน เรื่องเกิดขึ้นแล้ว ท่านก็อย่าได้ทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลยนะ หรงชิงเป็นถึงจอหงวนของแผ่นดิน บุตรสาวของท่านได้เป็นฮูหยินของเขานับว่าวาสนานัก”

            หวังชิงหลียกยิ้มปลอบเสวี่ยฮูหยิน พลางมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ย  ‘ฮ่าฮ่าฮ่า จอหงวนที่ฝ่าบาททรงโปรดปราน แต่กลับได้ภรรยาเป็นแค่บุตรของขุนนางขั้นเจ็ด...พวกแกต้องอับอายจนไม่กล้าออกจากบ้านเลยทีเดียว’

            แค่เห็นสายตาคู่นั้น

            เขาแน่ใจ... หวังชิงหลีเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทุกอย่าง

            มู่หรงชิงแสยะยิ้มเย็นพลางหันไปยังสตรีที่กล้าโกหกว่าเขาล่วงเกิน “ป้ายหยกที่ข้าให้เจ้าไว้เมื่อคืนนี้… แสดงมันให้ข้าดูหน่อย”

            เสวี่ยมี่มี่หน้าซีดเผือดไปชั่วขณะ ดวงตาสั่นไหว ก่อนรีบเบือนสายตาไปทางมารดา

            ทันใดนั้น เสวี่ยฮูหยินตีอกชกลมเสียงดัง ร่างสั่นสะท้านด้วยความโกรธและความตกใจ

            “โอ๊ยยย! ช่างน่าละอายยิ่งนัก! เป็นถึงจอหงวนของแผ่นดินกลับกล้าทำร้ายลูกสาวข้าเช่นนี้! ฮืออ รังแกกันเกินไปแล้ว”

            เสียงของนางดังลั่นจนคนจากห้องข้าง ๆ กรูกันเข้ามาเงี่ยหูฟัง บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบและสายตาที่จับจ้องมาทางมู่หรงชิง

            เสวี่ยมี่มี่รีบซบหน้าลงกับอกมารดา ร้องไห้สะอึกสะอื้น

            เสียงคร่ำครวญน่าเวทนานั้นยิ่งตอกย้ำภาพลักษณ์ของผู้ถูกกระทำ

            หวังชิงหลีที่ยืนกอดอกอยู่ด้านข้างยกยิ้มเยาะเย้ย พลางเอ่ยเสียงดังเสริมเพิ่มแรงกดดัน

            “หึ… หากเจ้าคิดจะเล่นแง่ไม่ยอมรับความผิดนี้ต่อไป อย่าลืมว่ามันจะไม่เพียงเสื่อมเสียชื่อเสียงของเจ้าเท่านั้น แต่ยังจะกระทบไปถึงตระกูลหวังและตระกูลมู่ด้วย!?”

            เสียงของหวังชิงหลีเพิ่งเงียบลงไม่นาน เสียงของสตรีที่ถูกกระทำก็ดังขึ้นย้ำให้บรรยากาศในห้องยิ่งหนักอึ้ง

            “ฮือ ท่านแม่ข้าไม่มีหน้าจะสู้หน้าใครแล้ว ข้าลาก่อน”

            “มี่มี่อย่าทำเช่นนี้” เสวี่ยฮูหยินรีบยื้อแย่งปิ่นปักผมในมือบุตรสาวเมื่อนางคิดจะปลิดชีพตัวเอง

            ทั้งห้องเต็มไปด้วยความหดหู่ และทุกสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่มู่หรงชิง

            ชายหนุ่มกำหมัดแน่น มองสตรีที่คิดใช้ความเป็นความตายมากลบเกลื่อนเรื่องป้ายหยกด้วยแววตาคมกริบ

            ‘เป็นพวกเจ้าที่ยื่นโอกาสนี้มาให้ข้าเอง’

         

            เรื่องในคืนนั้นเมื่อสองปีก่อน...แม้สตรีหน้าไม่อายนางนั้นจะไร้ป้ายหยกยืนยันว่านางคือคนที่เขาล่วงเกิน แต่เขายินดีเล่นตามน้ำเพื่อการใหญ่

            มู่หรงชิงกำจอกน้ำชาแน่นจนมือขึ้นข้อขาวยามพูดกับคนสนิท  “การไปประจำการที่เจียงหนานคราวนี้ ข้าจะต้องจัดการพวกคนชั่วให้สิ้นซากเสียที”

            คนที่หลินอวี้ซินเฝ้าตามหา...   

            ผู้อยู่ไกลนับพันลี้จากเมืองเจียงหนาน เขามีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้ว...นางคือสตรีที่สวมรอยแทนหลินอวี้ซินในคืนนั้น!!

          เดิมพันในครั้งนี้ของหลินอวี้ซินนั้นไม่ง่ายเสียแล้ว