LOGINกระท่อมดินข้างริมธารชายป่าของตระกูลหลิน เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ของหนูน้อยที่เสมือนคมมีดปักลงไปกลางใจผู้อาวุโส
“แง้ ๆ… มะ… ฮึก… แง้ ๆ…”
เสียนเฟยผู้เป็นยาย น้ำตาร่วงไม่ขาดสาย “ไม่รู้บาปกรรมอะไรของพวกเรานัก...” นางพึมพำกับสามีที่อุ้มหลานไว้แน่น
หลินหมิงเสีย พี่ชายคนเดียวของหลินอวี้ซิน กำหมัดจนเส้นเลือดปูด “ข้าจะไปตีนังน้องชั่วนั่นให้ตายคามือ!” ความอดทนที่สะสมมานานสิ้นสุดลงแล้ว หากนางยังอยู่ที่บ้านหลังนี้ นางต้องหาทางพาถิงถิงไปขายอีกเป็นแน่!
บรรยากาศในกระท่อมยิ่งตึงเครียด สองสามีภรรยามองหน้ากันด้วยความเศร้าใจ แม้ปากจะพูดว่าให้นางออกไป แต่รู้ดีว่าเด็กคนนั้นไม่มีทางไปไหนได้...นอกจากที่นี่
เดิมทีบุตรสาวของนางไม่ได้เลวถึงเพียงนี้
แต่ชีวิตกลับพังไม่เป็นท่า เพราะชายผู้เป็นบิดาของถิงถิงซึ่งนางไม่เคยรู้จัก เขาหักหาญน้ำใจยามนางไปรับจ้างทำงานที่หอนางโลมในเมือง
ในวันที่พวกเขารู้ว่านางท้อง ราวกับสายฟ้าฟาดคนบ้านหลินให้ล้มทั้งยืน... ภาพจำเลวร้ายในวันวานยังติดตา
“ฮืออ ข้าจะกินยาขับมันออก มันเป็นบุตรของไอ้ชั่วที่ทำลายชีวิตข้า ท่านแม่ท่านพ่อได้ยินไหม ข้าจะเอามันออกกก!!”
นางร้องไห้ราวกับจะขาดใจพลางทุบตีหน้าท้องตัวเองอย่างแรง
นางกับสามีต้องมัดมือมัดเท้าล่ามนางไว้เพื่อไม่ให้นางทำเรื่องบ้า ๆ ลงไป หลังจากนั้นบ้านหลังนี้ก็เหมือนนรก
ผู้คนพากันหัวเราะเยาะถากถาง...บุตรสาวของพวกเขากลายเป็นขี้ปากของชาวบ้าน นางแทบไม่กล้าออกนอกบ้าน ส่วนคนอื่น ๆ ในบ้านก็ถูกดูแคลน ไม่มีใครอยากคบค้าสมาคมด้วยอีกเลย... กว่าผ่านวันเวลาเหล่านั้นมาได้ ไม่ง่ายเลย
แอ๊ดด... เสียงเปิดประตูทำให้สองผู้อาวุโสหันไปมองแทบจะพร้อมกัน
หลินอวี้ซินที่ยังไม่หายดีนัก รีบตามบิดาออกมาทันทีที่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น
ปึก! ท่ามกลางความแปลกใจของทุกคน หลินอวี้ซินคุกเข่าก่อนก้มศีรษะติดพื้น
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ที่ผ่านมาข้ารู้ดีว่าข้าทำผิดมหันต์นัก แต่ขณะที่เกือบไปเยือนปรโลกมาแล้วคราหนึ่ง มันทำให้ข้าคิดได้ ข้าจะไม่ทำให้ทุกคนเสียใจอีก... ข้าสาบาน” หญิงสาวยืนยันหนักแน่นทั้งน้ำตา
“หึ ถ้าคนชั่วอย่างเจ้าเปลี่ยนแปลงได้เพราะตกน้ำครั้งหนึ่ง โลกนี้ไร้คนชั่วไปแล้ว” หลินหมิงเสียชี้หน้าน้องสาวด้วยความโกรธ เขาไม่เชื่อคำพูดแม้แต่น้อย
หลินอวี้ซินสบตาคนที่ได้ชื่อว่าพี่ชายโดยไม่หลบสายตา “ข้ารู้สึกผิดแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ ได้โปรดให้โอกาสข้าได้พิสูจน์ตัวเองสักครั้งเถิด” หญิงสาวร้องไห้บอกเขา พลางมองหน้าบิดาที่อุ้มลูกชายตัวน้อยไว้... ยามนี้แกชูมือส่งมือมาหาเธอด้วยน้ำตานองหน้าไม่แพ้กัน
แกอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ ๆ เธอต้องทำทุกอย่างให้ได้อุ้มชูแก ความชั่วที่เจ้าของร่างทำไว้ เธอจะชดใช้และยินดีทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์
เธอคงเหมือนตายทั้งเป็นอีกครั้ง หากถูกพรากลูกชายไปจากอก
เจ้าตัวเล็กร้องไห้จนหน้าตาแดงก่ำ “แง้ ๆ แง้ ๆ มะ มะ”
“ฮืออ ถิงถิงลูกแม่ ไม่ร้องนะเด็กดี แม่อยู่นี่แล้ว” คนเป็นแม่ใจจะขาดกับเสียงร้องนั้น
หลินหมิงเสียรีบเข้าไปหาหลานชาย “ถิงถิงประเดี๋ยวนางก็ตีเจ้าอีก นางทำเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้น”
“ฮึก แง้ ๆ แง้งงงง มะ ” แต่หนูน้อยยิ่งร้องหนักกว่าเก่า
หลินอวี้ซินรับไม่ไหวอีกต่อไป เธอเอ่ยขอร้องเสียงแหบพร่า “ได้โปรดให้ข้าอุ้มลูกด้วยเถิด ข้าสาบาน ฮือ ๆ ข้าไม่มีทางทำร้ายเขาเด็ดขาด”
หลินตงเจี๋ยมองบุตรสาวที่ร้องไห้ราวกับจะขาดใจอย่างชั่งใจ ก่อนพูดด้วยแววตาแข็งกร้าวกว่าครั้งไหน ๆ “ถ้าคราวนี้แกทำร้ายลูกแม้แต่นิดเดียว ข้าจะจับแกส่งกองปราบให้รู้แล้วรู้รอดไป!”
หลินอวี้ซินพยักหน้าราวกับไก่จิกข้าวสาร เธอรีบเช็ดน้ำตาก่อนตอบทันควัน “ฮึก ข้าไม่มีทางทำร้ายลูกอีก... เด็กดีมาหาแม่เถอะนะ” เธอชันตัวยืนขึ้นก่อนอ้าไปรับตัวลูกน้อยที่ชูมือมาหาเธอ
ทั้งหลินตงเจี๋ยและเสียนเฟยมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวงกับท่าทางที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน...ไม่รู้ว่าบุตรสาวจะมาไม้ไหนอีก
“พวกเราคอยจับตาดูไว้ก็แล้วกัน คราวหน้าข้าจะหักขามันเองถ้ามันยังทำเรื่องสิ้นคิดอีก” หลินตงเจี๋ยพูดพลางหันไปทางบุตรชายที่ไม่แม้แต่จะอ่อนข้อลง
หลินหมิงเสียหลับตาพลางถอนหายใจหนัก “ถ้าเจ้ายังคิดชั่วทำร้ายถิงถิงอีก วันนั้นข้าจะตัดมือตัดเท้าเสีย!!” เขาชี้หน้าน้องสาวพลางบอกเสียงเหี้ยมเกรียม ก่อนเดินออกไปเพื่อไปล่าสัตว์อย่างหัวเสีย
หลินอวี้ซินมองแผ่นหลังของบุรุษที่เป็นเสาหลักของบ้าน ก่อนตอบไปด้วยเสียงดัง “พี่ชายไม่ต้องห่วง...ท่านไม่มีวันได้ชักดาบจากฝักเพื่อจัดการข้าคนนี้”
ชายหนุ่มที่มีอายุแค่ยี่สิบสามปี อดีตเป็นถึงผู้คุ้มกันกองคาราวาน แต่ต้องลาออกกลับมาอยู่บ้านป่าเพราะเรื่องของเจ้าของร่าง...หากไม่มีเขา บ้านหลังนี้คงถูกเจ้าหนี้ชั่วยึดไปนานแล้ว
“มะ ฮึก มะ”
“จ้า แม่อยู่นี่ ไม่ต้องร้องแล้วนะ ลูกของแม่เหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า” ฟอดด หลินอวี้ซินหอมแก้มลูกรักลูกชายที่เอียงคอซบบ่าเธอทั้งที่ยังสะอื้นไห้...สองแม่ลูกกอดกันกลมราวกับโลกนี้มีแค่สองคนเท่านั้น
เสียนเฟยน้ำตาอาบแก้ม เมื่อเห็นว่าหลานชายกอดมารดาไม่ห่าง อีกทั้งบุตรสาวของนางโอบอุ้มแกราวกับโหยหามานานแสนนาน...ตั้งแต่หลานคลอดออกมา แกไม่เคยถูกแม่อุ้มสักครั้ง
ค่ำวันนั้น บรรยากาศในบ้านหลินเต็มไปด้วยสายตาที่มองกันอย่างกังขาและหวาดระแวง
มีเพียงหนูน้อยหนึ่งเดียวที่ดูจะมีความสุขมากกว่าวันไหน ๆ “มะ มะ หม่ำ ๆ” เจ้าตัวน้อยนั่งในตักมารดา แหงนหน้ามองเธอด้วยดวงตาใสแจ๋ว ร้องขอให้เธอป้อนอาหาร
หลินอวี้ซินยิ้มทั้งน้ำตา แต่ดวงตากลับเปล่งประกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่ยอมให้ลูกชายห่างกายเลยตั้งแต่บ่าย
“นี่จ๊ะ อาหารของลูก อ้ามม” เธอป้อนคำแล้วคำเล่าให้ลูกชาย โดยไม่สนใจอาหารของตัวเองแม้แต่น้อย...ผิดวิสัยนัก
สองสามีภรรยามองภาพตรงหน้า ราวกับว่าฝันไป จนต้องแอบหยิกตัวเองเพื่อยืนยันว่าเป็นจริง
“แกเองก็กินบ้างเถอะ” สุดท้ายเสียนเฟยอดท้วงขึ้นไม่ได้
“ข้าไม่หิวเลยเจ้าค่ะท่านแม่” หลินอวี้ซินตอบตามตรง
ปากของเธอยังขมปร่าจากอาการไข้ และอาจเพราะความดีใจตื้นตันที่ได้อุ้มลูกชายตัวน้อยอีกครั้ง มันทำให้เธออิ่มตื้อไปหมด
“ถ้าเจ้าโอดครวญว่าหิวตอนดึก และหาเรื่องให้แม่เจ้าหุงหาอาหารให้เจ้า อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!!” หลินตงเจี๋ยเตือนเสียงเข้ม
“ข้าไม่ทำเช่นนั้นแน่ ทุกคนกินเถิด” หลินอวี้ซินรับปากหนักแน่น พลางหอมแก้มเจ้าตัวน้อยไปหนึ่งฟอด ก่อนทอดมองอาหารในชาม...มันเป็นเพียงปลายข้าวสาลีต้ม กินคู่กับผักป่าผัดเกลือเท่านั้น
ทั้งที่หลินหมิงเสียล่าสัตว์ได้ไม่น้อย แต่คนบ้านนี้ไม่มีสิทธิ์จะกิน...เพราะมันคือดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายให้เจ้าหนี้ชั่ว
หนี้ที่บ้านหลินไม่ได้เป็นคนก่อขึ้นสักนิด
หลินอวี้ซินเบือนสายตาหนี น้ำตาพานจะไหลอีกครั้งเมื่อหวนคิดถึงอดีตแสนโหดร้ายจากโลกก่อน
“มะ มะ หม่ำ ๆ หม่ำ ๆ” เสียงของลูกน้อยช่วยดึงเธอออกจากความเจ็บปวดในอดีต
ฟอดดด “ลูกแม่เก่งมากเลยนะ กินได้ตั้งเยอะ อ้ามมม”เธอป้อนน้ำข้าวต้มให้แกอีกคำ พลางกะพริบตาถี่ ๆ ไล่น้ำตาเจ้ากรรม
‘เห็นทีเราต้องจัดการกับเจ้าหนี้เลวคนนั้นก่อนแล้วล่ะ ถิงถิงของแม่ ปลดแอกจากนางได้เร็วเท่าไร พวกเราจะได้ลืมตาอ้าปากขึ้นมาบ้าง’
หลินตงเจี๋ยเห็นท่าทางหลานชาย เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม “ถิงถิงมาหาตานี่ แม่เจ้าจะได้ลงมือกินอาหารบ้าง” พูดจบเขาอ้ามือไปรับหลานชาย
ทว่า... “แอร้ยยยย ม่ายย”
“หึ ดูสิ เจ้าเด็กคนนี้” เสียนเฟยหัวเราะเบา ๆ เมื่อหลานตัวน้อยยกมือขู่ท่านตา พลางเบือนหน้าซบมารดาแน่นกว่าเดิม
“หนูไม่อยากไปหาท่านตาใช่ไหมจ๊ะ” หลินอวี้ซินเองก็หัวเราะตาม พลางลูบกลุ่มผมของแกเบา ๆ
“มะ มะ” หนูน้อยฉีกยิ้มหวานให้มารดาเป็นคำตอบ
สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้ผู้อาวุโสต้องคลี่ยิ้มออกมาในที่สุดแม้ยังคลางแคลงอยู่มาก แต่ต่างภาวนาเหมือนกัน
‘ขอให้นางกลับตัวกลับใจได้จริง ๆ ด้วยเถิด’
ท่ามกลางความสุขเล็กน้อยที่เพิ่งเกิดขึ้น มันกลับถูกพรากไปด้วยเสียงตะโกนจากนอกบ้าน
“เฒ่าหลิน อย่ามัวแต่มุดหัวอยู่ในบ้านโกโรโกโสนั่น ดอกเบี้ยสำหรับหนี้สินของเมื่อวานกับวันนี้ยังไม่ได้ส่งเลยนะ?”!!
เจ้าหนี้ของตระกูลหลิน...เจ้าหนี้ชั่วที่หลินอวี้ซินเพิ่งคิดถึงเมื่อครู่
หลินอวี้ซินพึมพำ “เอ่ยถึงโจโฉ โจโฉก็มา หึ ดีเหมือนกันฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปหาถึงที่”
เธอหันไปทางประตูอย่างใจจดใจจ่อ พลางคิดถึงเจ้าของร่าง
‘อย่างน้อยก่อนเธอจากไปก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง’
หลินอวี้ซินมีไม้เด็ดอะไรที่จะมาจัดการเจ้าหนี้ที่ราวกับเหลือบไรที่เกาะกินเลือดตระกูลหลินมานับสิบปีกันนะ?
เสียงไก่ป่าเพิ่งร้องขันบอกเวลา แต่คนบ้านหลินนั้นตื่นนานแล้วเพราะหลินอวี้ซินกับหลินหมิงเสียต้องเดินทางตั้งแต่ยามโฉ่[1] “เฮ้อ เหนื่อยชะมัด...” หลินอวี้ซินบ่นกระปอดกระแปดเมื่อมาถึงตลาด “จ๊อกกกก...” เสียงท้องของเธอร้องระงม หลินหมิงเสียเหลือบมองน้องสาวด้วยรอยยิ้ม “พวกเรากินซาลาเปารองท้องกันก่อนแล้วกัน” ว่าแล้วเขาก็ล้วงห่อซาลาเปาที่น้องสาวทำติดมาจากบ้าน ซาลาเปาแป้งข้าวสาลี... ข้าวก้นไหทุกเม็ดถูกนางนำมาทำซาลาเปาเพื่อให้ทุกคนได้ทานกันในวันนี้ และเพราะข้าวสาลีที่มีอยู่น้อยนิด แต่นางกลับใส่เผือกบดลงไปด้วย...ทำให้เพียงพอกับทุกคน ตอนนั้นมารดาของเขาถึงกับเอามือทาบอกเพราะกลัวว่านางจะทำเสียของ...แต่ที่ไหนได้ซาลาเปาทั้งเหนียวและนุ่มชวนน่ากิน ตั้งแต่นางตกน้ำในวันนั้น เหมือนความสามารถในการประยุกต์และคิดค้นของน้องสาวจะปรากฏ ทันทีที่หลินอวี้ซินฉีกซาลาเปาออกเป็นสองซีก กลิ่นหอมหวานจากแป้งนุ่มและไส้กุ้งผสมน้ำผึ้งก็ลอยคลุ้ง คนที่เดินผ่านถึงกับชะงัก น้ำลายสอโดยไม่รู้ตัว เธอกัดเข้
คล้อยหลังชายหนุ่มกลับไปบ้านหลินจึงได้เริ่มต้นงานใหญ่ของวันเสียที กลิ่นควันไฟลอยอ้อยอิ่งผสมกับกลิ่นอาหารที่ทุกคนช่วยกันเตรียม เสียงหัวเราะของเจ้าก้อนแป้งที่เริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นมาเพราะได้มารดาดูแลอย่างดีดังแทรกอยู่เป็นระยะ “ตี เยย เอิ๊ก ๆ เอิ๊ก ๆ” “เจ้าตัวเล็กนี่เอาใหญ่แล้วนะ กล้าตีลุงเชียว?” หลินหมิงเสียที่กำลังช่วยน้องสาวขูดเนื้อปลาเงยหน้ามองหลานชาย ก่อนจะหัวเราะเมื่อเห็นเจ้าก้อนแป้งวิ่งไปเกาะขาท่านตาพลางยิ้มเยาะเย้ยมายังเขา “ยะ ยะ” เสียงของหนูน้อยดังขึ้นอีกครา “หึ หนูบอกรักท่านลุงใช่ไหม” หลินอวี้ซินที่เพิ่งยกโถน้ำผึ้งออกมาจากเรือนถามขึ้น เจ้าตัวน้อยรีบพยักหน้าหงึก ๆ ทำเอาทุกคนหัวเราะกันครืน…เจ้าแสบอยู่เป็นนักจะไม่ให้รักให้หลงได้อย่างไรกัน “ซินซิน นี่น้ำมันหมู ผงห้ารสและเกลือที่แม่เอาปลากับกุ้งไปแลกมา” เสียนเฟยส่งสิ่งที่บุตรสาวต้องการพลางหัวเราะกับหลานชาย “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่ ข้ากังวลอยู่ว่าท่านจะถูกชาวบ้านที่โกรธเมื่อครู่รังแกหรือไม่” หลินอวี้ซินรับของมาแล้วพูดเบา ๆ
เช้าวันนั้น ทั้งหมู่บ้านจะวุ่นวายเพราะเรื่องหูเจียงอย่างไม่ต้องสงสัย ชาวบ้านแห่กันมาบ้านหลินจนแน่นขนัดลานกว้าง “เป็นพวกเจ้าที่ทำร้ายบุตรชายข้า” พ่อของหูเจียงชี้หน้าคนตระกูลหลิน “ฮืออ พวกเจ้าต้องจ่ายเงินค่าทำขวัญให้พวกเรา หาไม่พวกเราจะแจ้งทางการ” ผู้เป็นแม่เองก็ลงมือบ้าง บ้านอื่นอาจจะไม่มีใครรังแกได้ แต่กับคนบ้านหลินพวกมันราวกับคนไม่มีปากก็ไม่ปาน อย่างที่ผู้นำหมู่บ้านบอกไว้ไม่มีผิด เสียงชาวบ้านอีกหลายคนเสริมอย่างสนุกปาก “นั่นสิเฒ่าหลิน ขวากที่หูเจียงตกลงไปอยู่ใกล้กับบ้านเจ้าที่สุด” หลินหมิงเสียยืนกำกระบี่ในมือแน่น หลินอวี้ซินสบตาเขาพลางส่ายหน้าห้าม เธอมองกราดใส่ทุกคนด้วยแววตาสมเพช “หึ แต่ละคนมีสมองไว้คั่นหูจริง” “ถ้าข้าพูดว่าเจ้า เจ้า และ เจ้า ขโมยอาหารบ้านข้าจนหมดเพราะบ้านอยู่ใกล้กัก็ได้นะสิ” เธอชี้หน้าถามสตรีสามคนที่ใกล้บ้านหลิน “เจ้าจะบ้าเหรอ พูดพล่อย ๆ แบบนี้ได้เหรอ” คนพวกนั้นอ้าปากพะงาบ ๆ ก่อนชี้หน้าว่าหลินอวี้ซิน “หึ พอพวกข้าพูดก็บอกว่าปากพล่อย แล้วพวกเจ้าล่ะ?
แสงตะเกียงรำไรในกระท่อมดินหลังน้อยดูจะสว่างกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะเปลวไฟตะเกียง...แต่เพราะหัวใจของผู้ใหญ่ทั้งห้าชีวิตและเจ้าตัวน้อยที่อิ่มเอมเปี่ยมสุข ถึงแม้วันนี้ทั้งสองคนจะกลับจากป่าด้วยมือเปล่า แต่ก็ไม่มีใครรู้สึกหดหู่แม้แต่น้อย “ไม่ได้สัตว์กลับมาก็ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ลอบดักปลาที่ข้าวางไว้ คงได้ไม่น้อยเหมือนเดิม” หลินอวี้ซินยกถาดอาหารวางลงบนโต๊ะตรงหน้าบุรุษที่เพิ่งกลับมาจากล่าสัตว์ เธอหันไปหาบุตรชายตัวน้อยที่กำลังปีนขึ้นตักของท่านตา “ถิงถิงจ้ะ อย่าเพิ่งกวนท่านตานะ ท่านเพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ” “แอร้ยยย...” เสียงขู่เล็ก ๆ ดังขึ้นทันทีพลางหันไปมองมารดาตาแป๋ว “อ้าว เดี๋ยวนี้กล้าขู่แม่แล้วเหรอ เจ้าตัวแสบ” หลินอวี้ ซินอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปย้วยแก้มเด็กดื้ออย่างเอ็นดู “ร้ายจริง ๆ เจ้าตัวน้อยนี่” หลินตงเจี๋ยนั่งนิ่งมาตลอด ยกแขนโอบหลานชายบนตักอย่างอ่อนโยน เขาเหลือบตามองบุตรสาวที่กำลังจับแก้มหลานชายด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “หลานกินอะไรเข้าไปจนปากมันแผล็บ ...” เขาเช็ดปาก
อีกฟากของแผ่นดินต้าเซี่ยอย่างเมืองเจียงหนาน “ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหนบนโลกนี้ ฉันจะหาพี่ให้เจอ” หลินอวี้ ซินได้ของสำคัญมาอยู่ในมือ…มารดาของเจ้าของร่างเก็บไว้จริง ๆ หญิงสาวล้วงมือไปจับป้ายหยกอีกครั้งก่อนเร่งฝีเท้าด้วยสีหน้าเบิกบานกว่าครั้งไหน ๆ ทั้งเรื่องเบาะแสของเขา และสิ่งที่แบกอยู่บนหลัง... มันคืออนาคตที่สว่างไสวของเธอ ยิ่งเข้าใกล้บริเวณบ้าน และได้ยินเสียงหัวเราะของลูกชายเธอยิ่งรู้สึกว่าโลกนี้ช่างใจดีกับเธอเหลือเกิน “โอ้ ไม่นะ เสือร้าย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย” “ง่าววว ย้าววว” “โธ่ น่ากลัวเหลือเกินเจ้าเสือน้อยของยาย ท่านพี่ระวังนะเจ้าคะ เสือตัวนี้ร้ายกาจเหลือเกิน” เสียนเฟยแกล้งร้องตกใจเกินจริง พลางเตือนสามีที่กำลังเตรียมตัวเพื่อเดินทางเข้าป่าไปล่าสัตว์พร้อมกับลูกชาย “ท่านแม่ต้องวิ่งหนีด้วยเจ้าค่ะ เด็กแสบจะหัวเราะชอบใจนัก” หลินอวี้ซินที่กลับมาจากการกู้ ‘ลอบดักปลา’ บอกมารดาพลางยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนวางข้องลงบนแคร่ เด็กแสบของเธอเดินเตาะแตะ พลางไล่ขู่ทุกคนด้วยเสียงน่ารักเ
ลมหนาวที่มาเยือนเริ่มแรงเย็นขึ้นทุกวัน หาใช่แค่ที่เมืองเจียงหนานไม่ ...เมืองหลวงแห่งต้าเซี่ยเองก็ไม่เว้น ชายหนุ่มรูปงามยืนมือไพล่หลังพลางมองท้องฟ้าด้วยแววตาครุ่นคิดพลางฟังคนสนิทข้างกายที่ทักท้วง “เมืองเจียงหนานไม่ปลอดภัยเลยนะขอรับใต้เท้า คราวก่อนพวกมันทำให้ท่านตกที่นั่งลำบาก ตราบใดที่เรายังเข้าถึงตัวหัวหน้าเผ่าหู่ฮั่นไม่ได้ก็เท่ากับไปให้พวกมันจัดการถึงที่อีกครั้งก็เท่านั้น” เผิงอี้หานเตือนเจ้านายอีกครั้ง ต่อให้สองปีผ่านไป เจ้านายของเขา มีตำแหน่งเป็นถึงเจ้าเมืองเจียงหนาน แต่อำนาจยังไม่มากพอจะถอดรากถอนโคนคนชั่วอยู่ดี “หากทุกคนกลัวตายกันหมด บ้านเมืองนี้คงมีแต่คนชั่วครองเมือง แล้วชาวบ้านตาดำ ๆ จะทำเช่นไร และอีกอย่างเรื่องทุกอย่างในชีวิตข้าเกิดขึ้นที่นั่น... มันก็ต้องจบที่นั่น” มู่หรงชิงพูดกับคนสนิทด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม เรื่องในวันนั้นเมื่อสองปีก่อนหวนเข้ามาในหัวอีกครั้ง ห้องพักของหอนางโลมคลุ้งไปด้วยกลิ่นกำยานอ่อน ๆ และเสียงพิณจากชั้นล่างที่ดังแผ่วเบา มู่หรงชิงเดินพลางยันมือกับผนังห้องไว้ไม่ให้ร่างล้มลง
ทั้งที่แสงตะวันยังไม่มีทีท่าว่าจะโผล่ให้เห็น แต่หลินอวี้ซินที่ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน อุ้มลูกชายให้ไปนอนชิดผนังพลางห่มผ้าห่มให้เขาอีกผืน ย่ำรุ่งเช่นนี้อากาศหนาวกว่าที่คิด จากนั้นเธอย่องออกจากห้องแผ่วเบา ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่พี่ชายของเจ้าของร่างกลับมาจากการล่าสัตว์พอดี...
ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์นำทาง สองคนแม่ลูกเร่งสาวเท้าเดินกลับบ้านด้วยความสุขเต็มหน้า และทันทีที่เข้ามาในบ้านเรื่องราวก็ถูกแบ่งปันให้คนที่บ้านฟัง “ข้าไม่คิดเลยเจ้าค่ะว่าวันนี้จะมาถึง ข้าเป็นคนเผาสัญญานั้นกับมือ มีพยานนับสิบอยู่ตรงนั้น” เสียนเฟยเช็ดน้ำตาป้อย ๆ ยามเล่า
เจ้าหนี้อย่างซ่งซื่อเหนียงถือวิสาสะเข้ามาในบ้านหลินโดยไม่รอคำเชิญ ก่อนพ่นคำพูดไม่น่าฟังออกมา นางชี้หน้ากราดใส่ทุกคน “หน้าด้านกันเกินไปแล้ว เป็นหนี้ผู้อื่นแล้วยังจะมานั่งกินกันอย่างเป็นสุขอีก” น้ำเสียงกดขี่และสมเพชโดยไม่ปกปิด สายตาของนางหยุดลงที่หลินอวี้ซิน สตรีที
‘ถิงถิงแม่ขอโทษ’ ‘พี่หรงชิง ฉันกำลังเดินทางไปหาพี่กับลูก ฉันเหนื่อยเหลือเกินแล้ว’ เสียงในใจของสตรีผู้หนึ่งที่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนลูกกับสามีจากไปโดยไม่หวนกลับ ความยากจนข้นแค้นของหมู่บ้านหนึ่งของแผ่นดินจีนในปี 1953...พรากชีวิตผู้คนไปอย่างโหดร้าย







