บททั้งหมดของ POSSESSED BY THE DON: บทที่ 41 - บทที่ 49

Nasa sala kami ngayon pinapakain ako ni Aurelius binubuka ko naman ang bibig ko. Syempre gutom din naman ako, habang si Isabella naman ay nakatingin lang sa akin na parang naaawa siya. May kasama silang babae na hindi ko naman kilala baka bago lang sigurong nanny ni Isabella. Pero mukhang hindi rin, dahil iba ang pag treat niya kay Aurelius at sa bata. Parang may something sa kanilang tatlo na mahirap hulaan. Pero ng makita ko ng malapitan ang mukha niya babae ay bigla ko nalang naalala, siya ang babaeng nasa litrato.Siya siguro ang sinabi ni Aurelius na bumalik, nakatulala lamang ako habang nginunguya ang pagkain na nasa bibig ko. "Dad how is she po?" Tanong ni Arabella sa ama. "She's not okay yet, baby. I need to take care of her and make her take her medicine first so she can get better.""I miss her po," malungkot na saad ng bata. Napansin ko ang pag tingin niya sa akin nangungusap ang kanyang mga mata. Gusto niyang gumaling na ako para maka paglaro ulit kami, pero bigla din

Mabilis ang pagtibok ng puso ko habang mahigpit na nakatutok ang baril sa likod ni Aurelius. Pakiramdam ko ay naririnig ko ang bawat tibok nito sa loob ng tahimik na silid, habang ang kamay kong nakahawak sa baril ay pilit kong pinapatatag upang hindi niya mapansin ang bahagyang panginginig ko.Ilang buwan akong nagkunwaring walang muwang at walang malay sa harapan niya, kaya ngayon ay hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang saya nang makita ko ang gulat sa mukha niya.Nanatiling nakataas ang dalawang kamay niya habang dahan-dahan siyang lumingon sa direksyon ko. Kitang-kita ko kung paano nanlaki ang mga mata niya at kung paano siya natigilan na para bang hindi agad naproseso ng utak niya ang nakikita niya."Vivienne?" gulat na tanong niya.Napangisi ako nang malawak habang mas lalo kong itinutok ang baril sa likod niya. Hindi ko binawasan kahit isang pulgada ang distansya sa pagitan ng baril at katawan niya dahil alam kong isang maling galaw lang niya ay kaya ko siyang kalabitin.

Ang buong katawan ko ay nanatiling nakatayo sa gitna ng bakuran ngunit ang isip ko ay tila hindi na makasabay sa lahat ng nakikita ng mga mata ko. Habang mas matagal kong pinagmamasdan ang paligid ay mas lalo kong nararamdaman na parang may malaking bahagi ng buhay ko ang nabura nang hindi ko nalalaman. Ang mansyon na minsan kong tinawag na tahanan ay nakatayo pa rin sa parehong lupain ngunit halos wala na akong makitang bakas ng pamilyang kinalakihan ko rito.Muli kong inilibot ang tingin sa malawak na bakuran habang pilit na hinahanap ang mga bagay na pamilyar sa akin. Umaasa akong may makita man lamang akong isang tao, isang halaman, o isang sulok ng bahay na magpapatunay na hindi ako tuluyang napag-iwanan ng panahon. Ngunit sa bawat segundo na lumilipas ay mas lalo lamang akong nakukumbinsing may napakalaking bagay na nangyari habang wala ako.Ilang buwan lang naman akong nawala dito pero bakit parang andami ng nagbago? Alam kung hindi ito magagawa ng Daddy ko. Kahit nag-asawa

Tahimik lamang ako sa loob ng kotse ni Aurelius ngayon sasama ako sa kanya sa mansion niya. Pero susubukan ko lang kung kaya kung manirahan sa mansion niya. Para lang din naman sa bata ang gagawin ko tshaka hindi ko pa kayang mahalin si Aurelius. Sa ngayon ang iniisip ko kung paano magsisimula kung paano ko haharapin ang lahat. "Are you okay?" Tanong nito. Dahan-dahan akong napatingin sa kanya nakita ko siyang focus lang sa daan. Tipid akong napangiti kahit papano gumagaan ang pakiramdam ko kapag kasama ko siya. Marahil siya ang ama ng batang nasa sinapupunan ko at siguro ang presyensiya niya ang nagpapagaan ng pakiramdam ko. Siguro susubukan ko munang mas kilalanin siya at kapag pwede na sana pwede pa. "I'm hungry," walang ganang saad ko. "Okay, let's eat first, malayo pa tayo," mahinang saad nito. "Ayaw ko kumain," mabilis na saad ko. Gutom na ako pero ayaw ko namang kumain ng pagkain, ganito naba talaga kapag buntis? Iyung gutom ka pero ayaw naman sa pagkain ang sikmura mo.