Alle Kapitel von POSSESSED BY THE DON: Kapitel 11 – Kapitel 20

Nagising ako nang mas maaga kaysa sa inaasahan ko. Tahimik pa ang buong mansion at tanging mahihinang tunog lamang ng hangin ang naririnig ko mula sa labas ng bintana. Sa bawat paghinga ko ay parang pinapaalala ng paligid na nagsisimula na ang bagong yugto ng buhay ko sa loob ng bahay ng mga Whitmore.I forced myself to sit up on the bed and look around the unfamiliar room. This place was luxurious, elegant, and far bigger than any room I had back home. Ngunit kahit gaano ito kaganda, hindi nito mabubura ang dahilan kung bakit ako narito.Nandito ako para sa hustisya ng mommy ko. Hindi ako narito para masilaw sa kayamanan o matakot sa kapangyarihan ng lalaking nakatira sa mansion na ito.Huminga ako nang malalim bago tumayo mula sa kama. I need to start acting like a real nanny if I want this plan to work. Kailangan kong maging maingat sa bawat galaw ko dahil isang maling hakbang lang ay maaaring ikapahamak ko.Maaga akong bumaba sa kusina upang maghanda ng almusal para kay Isabella.

Nakahinga ako nang maluwag nang marinig ko ang isa pang boses mula sa labas ng silid. May tumawag sa taong papasok sana, at tila nagmadali itong umalis. Para akong nabunutan ng tinik sa dibdib ko.Ilang segundo pa akong nanatiling nakatayo roon, hindi agad gumagalaw, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso ko. Pakiramdam ko ay konti na lang at mahuhuli na ako.Dahan-dahan akong napalingon sa mga dokumentong nasa ibabaw ng mesa. Ang mga papel na iyon ay parang mga patunay ng isang mundong hindi ko pa lubos na nauunawaan. Napatingin ako sa maliit na sobre na kanina ko pa hawak. Ramdam ko ang bigat nito kahit gaano pa ito kaliit. May kung anong nagsasabi sa akin na mahalaga ang laman nito.Dahan-dahan ko itong binuksan at doon nakita ko ang larawan ng isang babae. Napahinto ako sa paghinga.Siya.Ito ang babaeng nasa frame na nabasag ko kanina. Ang parehong mukha, ang parehong aura, elegante, malamig, at tila may tinatagong lungkot sa kanyang mga mata. Napalunok ako habang ma

“Hubarin muna,” utos ko. “Basa kaya.”“Mas maganda nga ‘yung basa akin na tagal eh” “Ouch naman be gentle,” reklamo ni Sam. “Dahan-dahan naman eh di naman masakit,” wika ko.“Di mo ba first time?” tanong niya. “Hindi eh nagawa ko naman ito dati sarap nga sa pakiramdam eh,” nakangiti kong sabi sa kanya. “Aray.” Natatawa ako sa bawat daing ni Sam, Yes! He introduced at nalaman ko na hindi lang pala sila magkaibagan ng boss ko kong de mag kapatid din. Mas matanda sa kanya si Aurelius at kakauwi niya lang din galing London, pero ang tagalog niya ang lutong-lutong parin. Alam mo iyung kahit mag mura ka mabubusog ka talaga. Ay....Hindi ko alam ang tungkol kay Samuel dahil di naman siya kasama sa kweninto ni Daddy sa akin. Wala siyang alam sa nangyare kay Mommy dahil na sa London siya nang mga panahon na iyon.Ngayon ay nasa loob kami nang kwarto niya pinayagan niya akong pumasok para gamotin siya.Pero ang OA niya pala talaga, ka lalaking tao dumadaing pero syempre masakit naman ta

Nasa dining kami ngayon ni Isabella, pagkatapos ko kaseng kausapin ito ay dinala ko sa dining para kumain. Ang dining ay puno ng masayang energy dahil sa bata na walang tigil sa kakatanong sa akin. Nakangiti lang ako habang pinagmamasdan siya na halos ubusin na ang laman ng plato niya, hindi ko akalain na ganito siya ka-energetic kapag nasa harap niya ang pagkain na gusto niya.“Can I call you Tita po?” magalang na tanong niya. Napatingin ako kay Isabella ng bigla siyang nagsalita hindi ako maka paniwala na lumabas ito sa sarili niyang bibig. Talaga bang sinabi ‘yun?“Oo naman, Isabella,” sagot ko nalang. “Hmmmm...... okay! Tita Ysabel, how did you cook this? It’s so good!” excited niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang may kinang ang mga mata.Napangiti ako ng bahagya at umiling, ang pag tawag niya sa akin ng tita ang una ko talagang na pansin. “Simple lang ‘yan, Isabella. Konting tiyaga at tamang timpla lang,” sagot ko habang pinagmamasdan siya na parang proud na prou

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil maaga ring papasok si Isabella sa paaralan. Hindi pa sumisikat ang araw ay nasa kusina na agad ako, inaayos ang baon niyang pagkain habang tahimik at malamig pa ang buong mansion. Tahimik ang paligid, pero ramdam ko ang bigat ng responsibilidad ko bilang nanny niya, lalo na’t ako na ang may hawak sa schedule ng bata.Alas kwatro pa lang ay gising na ako para maghanda, at kahit medyo inaantok pa ay pinilit kong maging alerto habang nagluluto. Habang hinihiwa ko ang mga prutas at inaayos ang pagkain niya, paulit-ulit kong chine-check kung kumpleto ba ang ilalagay ko sa baunan. Ayokong magkamali, lalo na’t gusto kong maging perpekto ang lahat sa paningin ng mga tao sa bahay na ito.Kumuha ako ng baunan ng pagkain ni Isabella, pero bago pa man ako makabalik sa niluluto ko ay may napansin akong bumaba ng hagdan. Napasilip ako doon dahil sa tunog ng mga yabag, at agad kong nakilala kung sino iyon.Si Aurelius.Maayos na bihis, mukhang handa na ito