All Chapters of รักนี้ขอมีเพียงเธอ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนนั้นเอง...ทุกคต้องอ้าปากค้าง เพราะดารารัศมิ์เดินถือถาดอาหารเข้าไปนั่งลงตรงหน้าเคลวินเสียงฮือฮาดังขึ้นรอบๆ ทันที มิรินไม่ได้สนใจฟังเพราะมัวแต่สนใจว่าเคลวินจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เห็นเขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสนใจดารารัศมิ์ ทุกคนลุ้นและจ้องกันตาค้าง“เย็นชาจริงด้วย” ดารารัศมิ์ยิ้มที่มุมปาก “ได้ยินมาเหมือนกันว่านายจะย้ายมาเรียนที่นี่ ทำไมเหรอ ที่อเมริกาไม่มีที่ที่ดีกว่านี้แล้วหรือไง ถึงได้ย้ายมา” ดารารัศมิ์รอดูปฏิกิริยาเขาอย่างสนใจเคลวินวางช้อนดื่มน้ำจากนั้นวางแก้วลง “เวลากินข้าว คนที่บ้านไม่เคยสอนหรือไงว่าอย่าพูด น้ำลายมันจะกระเด็นลงไปในอาหาร”ประโยคของเขาทำเอาดารารัศมิ์อึ้งไปหลายวินาที จากนั้นจึงกลายเป็นความไม่พอใจ “นายมาที่นี่ต้องการอะไร”“ฉันมาเพื่อเรียนหนังสือ”“ให้มันแน่เถอะ เพราะการที่นายปรากฏตัวทั้งยังใช้แซ่หลี่ ไม่ใช่วรวัฒนกำจร ฉันดูยังไงๆ มันก็น่าแปลกอยู่ดี” ดารารัศมิ์ยิ้มหยัน“ดูเหมือนการมาของฉัน จะทำให้ใครหลายคนตื่นเต้นเหลือเกิน” เคลวินเองก็ยิ้มแต่เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำเอาคนรู้สึกโมโห “จะกังวลใจให้วุ่นวายทำไม เพราะไม่ว่าจะเป็นเคลวิน วรวัฒนกำจร หรือเคลวิน หลี่ สิ่งที่เป็นของฉ

ยิ่งเห็นท่าทางหวาดระแวง เคลวินก็ยิ่งไม่เชื่อว่าไม่มีอะไร ดวงตาที่ไม่อาจปิดบังสิ่งที่อยู่ในใจได้บอกเขาหมดแล้วว่าคำว่า ‘เปล่า’ คือคำโกหกเขามองลอดจากด้านข้างและพบว่าชายคนนั้นแม้จะถือกระเป๋า ทว่ากลับเอาหลังมือมากั้นระหว่างตัวเองกับเด็กสาว เมื่อรถวิ่งหรือโคลงเคลงมือของเขาก็จะเสียดสีไปที่สะโพกด้านหลังของมิริน!!“เปลี่ยนที่กันหน่อยสิ ตรงนี้ฉันหายใจไม่สะดวก” เคลวินพูดเสียงเรียบ“อ้อ” มิรินงงแต่ก็พยักหน้าปล่อยให้เคลวินโอบเองตัวเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวสลับที่กันยืน เขาให้มิรินหันหน้าเข้าหาที่นั่งส่วนเขาไปยืนบังอยู่ด้านหลัง สายตาน่ากลัวจ้องเขม็งไปที่ชายคนนั้น ไม่นานอีกฝ่ายก็ลนลานรีบเดินไปกดกริ่งลงป้ายหน้ามิรินแอบถอนหายใจโล่งอก เมื่อพบว่าชายคนดังกล่าวลงรถเมล์ไปแล้ว “ขอบใจนะ” ไม่วายที่จะหันกลับมายิ้มขอบคุณเขา“เรื่องอะไร” เคลวินยังคงเย็นชาเช่นเดิม ทว่าเด็กสาวกลับรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้เย็นชาเสียทีเดียววันนั้นทั้งสองกลับบ้านด้วยกันตลอดทาง เคลวินรู้สึกเหมือนเยื่อแก้วหูของเขากำลังเริ่มจะมีปัญหา ดังนั้นเขาสาบานกับตัวเองเลยว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ยอมใจอ่อนอีกแล้ว !!!เรื่องที่เคลวินกับมิรินน

มิรินมองแอบมองผ่านช่องประตู กลุ่มเด็กสาวด้านนอกต่างก็เดินวนหาไปทั่วห้อง ทั้งยังคุยกันบอกว่าเขาน่าจะอยู่ที่นี่ เพราะไปหาที่อื่นมาจนทั่วแล้ว เมื่อเด็กสาวเบือนหน้ากลับมาก็พบว่าเคลวินยืนงอตัวแล้วใช้แผ่นหลังดันผนังตู้เอาไว้มิริน...ถึงกับหายใจสะดุด เพิ่งรู้ตัวว่าเธอแทบจะจมหายเข้าไปในอ้อมกอดของเขาเด็กสาวยืนอยู่ตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของเขา ทั้งยังโดนเขาโอบกอดเอาไว้ทั้งตัว ตอนเงยหน้าขึ้นก็พบว่าตัวยังก้มหน้าลงมามองเธอเช่นกัน ทั้งสองจ้องกันด้วยความอึดอัดกระทั่งมิรินเป็นฝ่ายยอมแพ้ดันตัวกลับไปด้านหลังเล็กน้อย แต่ใครจะคิดว่านั่นกลับทำให้ประตูเกิดเสียงจากการขยับทั้งคู่แทบจะกลั้นหายใจขณะมองผ่านช่องประตู แม้ใบหน้าเรียบเฉยของเคลวินจะไม่เปลี่ยน แต่เด็กสาวก็รู้ว่าเขาเองก็เครียดเกร็ง...หัวใจเต้นแรงขึ้น“พวกเธอเข้ามาทำอะไรกันในนี้” เสียงอาจารย์พยาบาลประจำโรงเรียนเข้ามาช่วยชีวิต ก่อนที่มือของเด็กสาวคนหนึ่งจะแตะโดนประตูอาจารย์ปิยฉัตรก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับใบหน้าเรียบเฉย ไม่บอกก็รู้ว่ากำลังไม่พอใจที่มีเด็กนักเรียนเข้ามาในห้องพยาบาลโดยไม่ได้ขออนุญาต“คือ...พวกเรากำลังอยากได้ยาแก้ปวดน่ะค่ะ” รุ่นพี่ปี

หลายวันมานี้เคลวินไม่เพียงแต่ต้องรำคาญใจกับเหล่านักเรียนหญิงที่คอยตามตื้อเท่านั้น ในระหว่างช่วงต่อคาบเรียน ยังมีรุ่นพี่จากชมรมบาสมาหาเขาที่ห้อง เพื่อพยายามจะชวนเขาเข้าทีม แม้ว่าเขาตอบปฏิเสธไปแล้วก็ตามไม่ใช่เพียงแค่เขาที่รุ่นพี่ต้องการดึงเข้าทีม แม้แต่ภควัตเพื่อนที่นั่งข้างๆ เขาเองก็ด้วย“เล่นบาสกันหน่อยไหม ดูว่าทำไมพวกเขาต้องให้เราเข้าทีมให้ได้” ภควัตเอ่ยชวนหลังพักเที่ยงเมื่อเจอเคลวินกำลังจะเดินไปบนดาดฟ้า เขาตอบตกลงและไปที่สนามบาส“เล่นยังไงก็ได้” เคลวินยักไหล่เมื่อภควัตถามว่าจะเล่นยังไง“ผลัดกันบุกละกัน ใครทำแต้มได้เยอะกว่าชนะ” ภควัตเสนอ“ได้” เคลวินพยักหน้าทั้งสองพบว่าฝีมือในการเล่นบาสไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย ยิ่งเล่นก็ยิ่งสนุกจนลืมมองไปรอบๆ เพราะตอนนี้มีเหล่านักเรียนที่ได้ยินเสียงจึงทยอยกันเดินเข้ามาดูเสียงปรบมือที่ดังขึ้นรอบๆ ทำเอาพูดไม่ออก ได้แต่หันมามองหน้ากันยิ้มๆ ทั้งที่ยังเหนื่อยหอบ ตอนนี้ดูเหมือนทั้งสองจะกลายมาเป็นคู่หูกันแล้ว ทั้งที่นั่งเรียนด้วยกันและไม่ค่อยได้พูดคุยกันมากนักวันนี้มิรินก็ยังคงทำตัวน่าสงสัย... เคลวินมองตามแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างหน้า สองสามอาทิ

“ฉันตามหาแกเสียจนทั่ว! ที่แท้ก็มาหลบอยู่กับคนรวยแถวนี้นี่เอง แม่แกคงเกาะผัวรวยๆ ได้แล้วล่ะสิ พวกแกสองคนปล่อยฉันติดคุกมาสิบกว่าปี! แต่กลับได้เสวยสุขอยู่ข้างนอกนี่! สารเลว!!”น้ำเสียงของอธิชาติแฝงเอาไว้ด้วยความโกรธแค้น เขาก้มลงกระชากต้นแขนเล็กขึ้นอย่างแรง จากนั้นฟาดฝ่ามือซ้ำลงไปยังที่เดิมมิรินทั้งเจ็บทั้งมึนงง สติยังคงเรียบเรียงเรื่องต่างๆ ขึ้นมาไม่ได้ เด็กสาวได้แต่ปล่อยให้อธิชาติทำร้ายอยู่อย่างนั้นไม่ได้ป้องกันตัวคนที่เดินผ่านไปมาเริ่มให้ความสนใจหยุดมอง ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีใครกล้าบุ่มบ่ามเข้ามาห้าม เนื่องจากไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง“พะ...พ่อ” มิรินพึมพำเสียงสั่น ดวงตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว จำได้ตั้งแต่แวบแรกไม่มีวันลืม เพราะเขาก็คือพ่อแท้ๆ คนที่เคยทำร้ายตนจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด...“อ้อ พวกแกยังจำฉันได้สินะ งั้นก็ดีเลยคราวนี้ฉันจะทำให้พวกแกอยู่ก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ได้คอยดู” อธิชาติกระชากผมของเด็กสาวขึ้นมาอีกครั้ง เขาเงื้อฝ่ามือขึ้นอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความคลั่งแค้นเกลียดชังมิรินสั่นสะท้านด้วยความกลัวแต่ร่างกายกลับไม่สามารถขยับหนี เด็กสาวได้แต่นั่งมองฝ่ามือนั้นเหวี่ย