มิรินนั่งมองถุงกระดาษลายน่ารักซึ่งข้างในมีรองเท้ากีฬาสีน้ำเงินด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อเงยหน้ามองนาฬิกาซึ่งบอกเวลาห้าทุ่มเกือบเที่ยงคืนแล้วก็ได้แต่ถอนใจ“พรุ่งนี้จะอยู่บ้านไหมนะ” มิรินพึมพำก่อนจะปิดหน้าต่างห้องนอน ช่วงหัวค่ำเด็กสาวหอบของขวัญนี้ไปหาเคลวินที่บ้าน แต่เขาออกไปข้างนอกกับอนุชาและกานดาเสาร์อาทิตย์ไม่ได้เจอกันเลย ดังนั้นรองเท้ากีฬาคู่สวยก็ยังคงวางอยู่ในถุงอย่างเดิม เช้าวันจันทร์มิรินไม่ได้ถามเขาว่าเขาหายไปไหน“ได้ยินว่าไปหาฉันที่บ้านเหรอ” เคลวินถามเมื่อทั้งสองเดินออกมาจากสถานีรถไฟใต้ดิน“ไม่มีอะไรมากหรอก เบื่อๆ น่ะ” มิรินตัดสินใจตอบไปอย่างนั้น “เย็นนี้นายต้องไปไหนหรือเปล่า”“ไม่มี ทำไมหรือ”“งั้นฉันไปหานายที่บ้านได้หรือเปล่า”“แล้วยังจะบอกว่าไม่มีอะไรอีก” ชัดเจนขนาดนี้ยังกล้าโกหกอีก...“วันเสาร์ไปทำธุระกับลุงและป้า วันอาทิตย์ฉันมีรายงานกลุ่มกับเพื่อนในห้อง ไม่ได้บอกเพราะตอนแรกไม่ได้คิดจะไป แต่นายวัตเอาแต่โทรมาตามจนรำคาญ”“อ้อ” มิรินพยักหน้ารับ“ตกลงจะบอกได้หรือยังว่ามีอะไรถึงไปหาที่บ้าน”“ไว้เย็นนี้จะบอก”“มีมี่” เสียงเรียกด้านหลังทำให้ทั้งสองคนชะงัก เอพริลที่กำลังวิ่งตามทั้งคู่ม
최신 업데이트 : 2026-05-17
