รักนี้ขอมีเพียงเธอ의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

“เอ๋” เด็กสาวหยุดอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้าย เมื่อเห็นแผ่นหลังของภควัตเดินตรงไปยังประตูโรงเรียน“วัต” มิรินวิ่งตามร่างสูงของเขาไป“ข้าวกล่อง” ภควัตเรียกมิรินแบบนี้มาจนติดปาก“เคลวินละ”“เขากำลังคุยธุระอยู่กับพ่อเขาที่โรงยิมฉันเลยขอตัวออกมาก่อน บอกตรงๆ บรรยากาศมันมาคุๆ ยังไงชอบกลฉันเลยต้องรีบชิ่ง”“เอ๋ พ่อของเคลวินเหรอ”“อืม เห็นว่าจะมาพาเคลวินกลับอเมริกา”“เอ๋” มิรินหันหลังวิ่งกลับไปที่โรงยิมทันทีที่ได้ยิน ปล่อยภควัตยืนมองร่างเล็กที่วิ่งปร๋อจากไปโดยไม่บอกลาขณะเดียวกันที่โรงยิมบรรยากาศการพบปะกันระหว่างพ่อลูกก็ไม่ได้ต่างจากที่ภควัตพูด เคลวินก้มลงเก็บของลงในเป้ไม่สนใจใบหน้าเคร่งเครียดของผู้เป็นพ่อ“แกจะทำแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่” หลี่ชิงกัดฟันข่มความโมโห ทั้งสองสนทนากันโดยใช้ภาษาจีนและอังกฤษสลับกัน“ทำอะไร”“อย่ามาทำเสียงแบบนั้นกับฉัน แกรู้ว่าฉันหมายความว่ายังไง กลับบ้านกับฉัน ฉันจองตั๋วเครื่องบินเอาไว้แล้ว”“พ่อจะกลับก็กลับไปคนเดียว ผมบอกแล้วว่าผมจะอยู่ที่เมืองไทยสักพัก แล้วก็ตั้งใจว่าจะเรียนที่นี่จนกว่าจะจบมัธยมปลาย” เคลวินหันหลังเดินออกมาด้านหลังพ่อของเขาเองก็เดินตามออกมาด้วย“ไม่ได้! แกต

“ฉันต้องไปเจอพ่อของฉัน เย็นนี้ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ”“หา” มิรินมองเขาตาโต “นายล้อเล่นอะไรน่ะ”“ฉันไม่ได้ล้อเล่นพ่อของฉันเพิ่งจะแต่งงานใหม่ เย็นนี้เขาอยากให้ฉันไปกินข้าวเย็นตามประสาครอบครัว” เคลวินพูดเหมือนไม่ใส่ใจแต่แววตาของเขากลับสวนทาง เขากำลังเศร้า...“แล้วฉันจะไปทำอะไรที่นั่นล่ะ ในเมื่อนี่คือการพบกันของครอบครัว”“แค่ไปเป็นเพื่อน ไม่ต้องเข้าไปด้วยก็ได้ แค่ไปกับฉันแล้วนั่งอยู่ห่างๆ ก็พอ” เคลวินพึมพำเสียงเบา“ฉันต้องขออนุญาตคุณแม่ก่อน กี่โมงล่ะ” มิรินเห็นใบหน้าของเขาแล้วปฏิเสธไม่ลง“เธอไม่ต้องไปก็ได้ ฉันไม่บังคับ”“ไม่ได้หรอก ฉันต้องไปดูว่านายไม่ได้หนีกลับอเมริกาเพราะรำคาญฉัน” มิรินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ขอบใจนะ” เคลวินยิ้ม ครั้งนี้เขาต้องการความกล้าจากมิรินจริงๆ เขายอมรับว่าไม่กล้าที่จะไปเผชิญหน้ากับพ่อคนเดียว ยอมรับว่าเขากลัวที่จะเจ็บปวดอีกครั้ง กลัวที่ต้องไปเจอกับผู้หญิงคนใหม่ของพ่อ กลัวความเจ็บปวด ทั้งยังกลัวว่าพ่อของเขาจะพยายามบังคับให้เขากลับไปอเมริกาให้ได้วันนี้หลังจากกลับมาจากบริษัทเจเอ็มอี เขาตัดสินใจโทรไปหาพ่อเพื่อนัดพบกัน พ่อของบอกว่าจะแนะนำให้เขาได้รู้จักกับภรรยาใหม่ ทั้ง

“ไม่ต้องหรอก ไม่ได้สำคัญอะไร”“ไม่สำคัญได้ยังไง วันแห่งของขวัญเชียวนะ” มิรินตาโต “นายรอนี่นะ”“เธอจะไปไหน”“น่า นายรอตรงนี้ก่อน” มิรินวิ่งเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ ก่อนจะออกมาพร้อมกับคัพเค้กอันเล็กที่มีเทียนปักอยู่ “เอาล่ะอย่างน้อยก็มีเค้ก” เด็กสาวนั่งลงและเริ่มร้องเพลงวันเกิดให้เขา“อธิษฐานสิ” มิรินบอก“เหมือนเด็กเลย”“ทำตัวเหมือนเด็กสักวันไม่แปลกหรอก” มิรินหัวเราะ “เร็วเข้าอธิษฐานแล้วเป่าเค้ก” มิรินเร่งเคลวินทำตามโดยดี“สุขสันต์วันเกิดนะส่วนของขวัญติดเอา ไว้ก่อนวันหลังค่อยให้”“ไม่ต้องหรอกน่า”“ไม่ได้” มิรินยังดึงดันนานมากแล้วที่เขาไม่ได้มีความรู้สึกแบบนี้ รู้สึกมีความสุขในการใช้เวลากับใครสักคนในวันเกิดของเขาเอง “ขออะไรสักอย่างสิ”“ได้สิ อะไรล่ะ”เคลวินยื่นมือออกไปดึงมิรินเข้ามากอด “ช่วยปลอบฉันที” เขารู้สึกเศร้าจริงๆ เมื่อคิดถึงความอ้างว้างที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้มีเพียงแม่ของเขาเท่านั้นที่ไม่เคยลืมวันเกิด ทุกปีทั้งสองจะฉลองวันเกิดของเขาด้วยกัน“ไม่เป็นไรนะ อย่าเศร้าไปเลย”ใครต่อใครเคยบอกว่าหากมีคนปลอบก็จะไม่เศร้า แล้วทำไนกันนะยิ่งมิรินปลอบเขาเขาก็ยิ่งรู้สึกเศร้ากว่าเดิม คนที่ถูกปลอบเป็นเ

“สองคนนี้นี่ชักจะยังไงๆ แล้วนะ” จิราเอ่ยขึ้น“นั่นน่ะสิโดยเฉพาะซาตานนั่น” รุ่งนภาเห็นด้วย“ดูๆ ไปก่อนน่า” ทิพวัลย์จุ๊ปาก“เห็นด้วย ฉันว่าคนของเราน่าจะไม่รู้ตัวหรอก”“ดีไม่ดีก็ซื่อบื้อทั้งคู่นั่นแหละ” ทิพวัลย์ถอนหายใจทั้งสามคนคุยกันตายังคงจ้องไปยังคนที่ตกเป็นเป้าสายตา จากนั้นสรุปแล้วพยักหน้าขึ้นพร้อมๆ กัน ‘ก็ซื่อบื้อทั้งคู่นั่นละ’“ทำไมมาช้าจัง” ทิพวัลย์เอ่ยถาม“คนเยอะน่ะ โอ๊ะ ซื้อมาให้แล้วเหรอขอบใจจ้ะ” มิรินนั่งลงข้างๆ ทิพวัลย์“วันนี้ก็นั่งกินด้วยกันเถอะนะ มีมี่ทำกุ้งทอดมา ดังนั้นฉันยอมยกให้นายทั้งหมดไม่ได้แบ่งๆ กัน ตกลงตามนี้” ทิพวัลย์ที่เริ่มจะคุ้นเคยเงยหน้าขึ้นพูดกับเคลวิน เธอเริ่มจัดการแกะข้าวกล่อง“ยังไงก็ได้” เคลวินนั่งลงข้างๆ มิริน“ว่าแต่ทำไมวันนี้ถึงมาพร้อมกันได้ล่ะ” เป็นรุ่งนภาที่ขี้สงสัยจนอดไม่ได้“พวกเราเข้าห้องน้ำอยู่ พอเดินมาก็เจอกับยายนี่อยู่กับรุ่นพี่พอดี” ภควัตเป็นคนตอบ เขาไม่ได้เล่าว่าต้องปฏิเสธข้าวกล่องที่เด็กนักเรียนหญิงคนแล้วคนเล่าพากันเอามายื่นให้ ดังนั้นถึงได้หลบไปเข้าห้องน้ำ“รุ่นพี่? ใครกัน”“พี่แดน เขามาชวนไปเข้าชมรมบาส” มิรินไม่ปิดบัง“วันนี้ทำอะไรมากินเหร

ขณะเดียวกันนั้นที่ห้องบีเสียงซุบซิบเรื่องเด็กนักเรียนที่ย้ายมาใหม่ก็กำลังเป็นที่กล่าวขวัญของทั้งห้อง “นี่ เห็นว่าสวยมากเลยนี่”“ดูไม่เหมือนคนอเมริกันเลย เหมือนคนเอเชียมากกว่าหรือว่าจะเป็นลูกครึ่ง”“ดูเหมือนคนจีนเลย”“เห็นว่าเป็นลูกครึ่งจีนเหมือนเคลวินเลย”“จะเหมือนได้ยังไงเคลวินเป็นลูกครึ่งไทย-จีนแต่ไปโตที่อเมริกา แต่คนนี้เหมือนจะออกไปทางฝรั่งมากกว่า”“อ้อ นั่นสินะ”“ว่าแต่ว่าเธอน่ารักมากเลย เรียนเก่งด้วย ไม่อย่างนั้นจะได้เข้าเรียนห้องเอเหรอ”เสียงคุยกันทำเอามิรินมองทางนั้นทางนี้ ทุกคนแม้จะคุยกันอยู่คนละมุม ทว่ากลับคุยเรื่องเดียวกัน“ได้ข่าวแล้วยัง” เสียงรุ่งนภาวิ่งเข้ามา“ไม่ใช่เธออีกคนนะ” ทิพวัลย์บ่น“นั่นสิ” จิราเห็นด้วย“อ้าว” จิรามองมาที่มิริน“เรื่องนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ย้ายมาใหม่เหรอ รู้กันหมดแล้ว” มิรินหัวเราะ“แต่ฉันมีเด็ดกว่านั้นนะ ดูเหมือนจะรู้จักกับเคลวินด้วยนะเด็กใหม่คนนั้นน่ะ” เมื่อรุ่งนภาพูดจบเสียงคุยกันก็เงียบลงทั้งห้อง“เอ๋” เพื่อนๆ ต่างก็มองมาที่มิริน“อะไร” มิรินมองหน้าคนนั้นคนนี้อย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่เพื่อนๆ ในห้องจะซุบซิบเสียงดังขึ้นกว่าเดิม คราวนี้เป็นเรื่องมิริน