รักนี้ขอมีเพียงเธอ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

“อ้อ นั่นสินะ ลุงโทรบอกป้าของหลานดีกว่าคิดว่าทางนั้นน่าจะมีเบอร์โทร” อนุชากดมือถือโทรออกเพื่อให้กานดาผู้เป็นภรรยาแจ้งข่าวให้ทินกรและวิรัญญาตามมายังโรงพยาบาลเมื่อถึงโรงพยาบาลตอนที่จะนำร่างของคนที่หมดสติลงจากรถ มิรินรู้สึกตัวขึ้นมาทั้งยังเงยหน้าขึ้นมองคนโน้นคนนี้อย่างตื่นตกใจเธอ...มองหาใบหน้าที่คุ้นตาไม่พบ กระทั่งเจอเคลวินที่กำลังดึงกระเป๋าเป้ออกจากหลัง มิรินถอยร่นไปหาเขาด้วยร่างที่สั่นเทา ความหวาดกลัวต่อคนแปลกหน้าทำให้เด็กสาวกรีดร้องออกมา“จะทำอะไรน่ะ! จะพาฉันไปไหน ฉันไม่ไปนะ ไม่เอา ฉันจะกลับบ้าน เคลวินช่วยด้วย! อย่าให้พวกเขาพาฉันไปนะ ฉันจะกลับบ้าน กลับบ้าน!” มิรินผลักมือของบุรุษพยาบาลที่ยื่นเข้ามา เธอโถมตัวเข้าไปหาเคลวินจากนั้นกอดเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“ไม่เป็นไรนะ พวกเขาเป็นบุรุษพยาบาล ที่นี่โรงพยาบาลไง” เคลวินลูบหลังลูบไหล่เพื่อปลอบโยน มิรินมองไปที่พวกบุรุษพยาบาลด้วยท่าทางหวาดกลัว เห็นชัดว่าไม่อยากไปกับคนแปลกหน้า“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะไปด้วย ที่นี่จะไม่มีใครมาทำร้ายเธอได้ ฉันจะไม่ไปไหน” เคลวินเข้าใจความหวาดกลัวของเด็กสาวดีได้ยินดังนั้นมิรินจึงยอมให้พวกเขาพาไปที่เตียงคนไข้ฉุกเฉินที่เต

ไม่รู้ว่ามิรินผ่านมันมาได้อย่างไร ภาพที่มือเล็กเกาะกุมเขาเอาไว้ ภาพใบหน้าอ้างว้างขณะมองไปยังลูกหมาที่ถูกทิ้ง ภาพใบหน้าหวาดหวั่นตอนที่บุรุษพยาบาลกำลังช่วยอุ้มลงจากรถ กระทั่งใบหน้าที่จดจ้องเขาอย่างมีความหวัง ตอนเขาสัญญาว่าจะรอ...เขาไม่ได้รอจนอีกฝ่ายรู้สึกตัวตื่นขึ้น แบบนี้ถ้าฟื้นขึ้นมากลางดึกจะทำยังไง คิดวนไปเวียนมาในที่สุดเคลวินก็นอนไม่หลับดวงตาคมมองนาฬิกาบนโต๊ะแล้วถอนหายใจตีสองสี่สิบนาที...เลยเวลาเยี่ยมไปนานแล้ว คิดแล้วก็ได้แต่หัวเราะเยาะตัวเอง นี่เขาถึงกับนอนไม่หลับเนื่องจากคำสัญญาของตัวเองเป็นครั้งแรกในชีวิต ทั้งที่รู้ดีว่าเด็กสาวจะไม่รู้สึกตัวขึ้นเพราะฤทธิ์ยาจนเช้า“ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ” เคลวินตัดสินใจเดินออกไปนอกระเบียง ดวงตาคมเหม่อมองตรงไปยังระเบียงห้องอีกฟากของกำแพง ทั้งที่รู้ดีว่าเจ้าของห้องนั้นตอนนี้น่าจะนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลใกล้จะเช้าแล้วเมื่อมั่นใจว่านอนไม่หลับจึงเตรียมตัวออกไปวิ่ง ทว่าวันนี้ต่างออกไปจากทุกวัน เขาแวะไปเยี่ยม ‘เจ้าชมพู่’ ของเด็กข้างบ้าน ทั้งยังซื้อนมกับอาหารไปให้มันด้วยในตอนแรกเจ้าชมพู่ตกใจกลัว จึงวิ่งเข้าไปหลบในกล่องกระดาษที่เปื่อยยุ่ยไปกว่า

“มิรินหลับไปนานหรือยังครับ” เคลวินมองใบหน้าที่ยังมีรอยฟกช้ำของเด็กสาวซึ่งนอนอยู่บนเตียง“สักพักแล้วล่ะจ้ะ น้าอยากจะไปซื้อแอปเปิ้ลกับกีวีมาเพิ่ม มีมี่ดูไม่ค่อยจะชอบอาหารโรงพยาบาลเท่าไหร่ จะฝากพ่อเขาซื้อมาก็กลัวว่าจะเลือกได้ไม่ดี”“คุณน้าไปเถอะครับ ผมจะอยู่รอที่นี่จนกว่าคุณน้าจะกลับมา” เคลวินรับปาก“ขอบใจนะจ้ะ น้าจะรีบไปรีบกลับ” วิรัญญายิ้มอย่างวางใจรีบคว้ากระเป๋าลุกขึ้นยืนเคลวินเดินเข้ามานั่งบนโซฟา ตอนนั้นเองที่เหลือบไปเห็นปลายของเนคไทที่โผล่ออกมาจากใต้หมอน เขาเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือออกไปดึง มันหลุดออกมาจริงๆ แต่เสียงอุทานของมิรินทำเอาเขาสะดุ้ง“ตื่นแล้วเหรอ” แม้จะคาดไม่ถึงแต่เคลวินก็เก็บอาการได้เป็นอย่างดี “ฉันมาเอาเนคไทคืน วันนี้ไปโรงเรียนไม่ได้ผูก” เคลวินปล่อยเนคไทลง หลังพบว่าปลายอีกด้านยังคงติดอยู่ที่มือของอีกฝ่าย“ให้แล้วจะเอาคืนหรือไง”เคลวินเลิกคิ้ว “บอกเมื่อไหร่ว่าให้ ฉันบอกแค่ว่าให้ยืมเป็นเครื่องราง” เห็นเด็กสาวเริ่มกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง “คุณน้าไปซื้อผลไม้ เดี๋ยวก็กลับ...จะเอาอะไร”“ขอน้ำหน่อยได้ไหม” มิรินยังคงรู้สึกตะขิดตะขวงใจ เพราะไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น ดัง

เคลวินเดินเร็วๆ เพื่อตรงไปที่ซุ้มเถาวัลย์ วันนี้เขากลับมาช้ากว่าทุกวัน เพราะภควัตชวนเล่นบาสเก็ตบอลหลังเลิกเรียน ทั้งสองเล่นจนเลยเวลากระทั่งภารโรงมาปิดโรงยิมถึงได้รู้ว่าเกือบจะมืดแล้วตอนรู้ว่าใกล้ค่ำเด็กหนุ่มรีบขึ้นรถไฟใต้ดินกลับมาทันที ไม่ลืมแวะซื้ออาหารหมากับนมติดมือมาด้วย ในใจก็ได้แต่กังวลว่าป่านนี้เจ้าชมพู่คงจะหิวแย่แล้วเมื่อเดินไปถึงซุ้มเถาวัลย์ก็ไม่ต่างจากเด็กสาวทั้งสาม เขาต้องยืนอึ้งไปหลายนาทีเพราะที่ที่เคยเป็นซุ้มเถาวัลย์รกร้างไม่มีคนสนใจ ตอนนี้มันกลับถูกถางลงจนเตียนโล่ง“นี่มันอะไรอีกล่ะ” เคลวินพึมพำกับตัวเองเบาๆ เขาเดินไปรอบพบเพียงกล่องกระดาษที่กองรวมกับเศษไม้เลื้อยดอกสีม่วงซึ่งโดนตัดทิ้ง“นั่นมันหลานชายบ้าน 22/30A ไม่ใช่เหรอ” ยามของหมู่บ้านเดินเข้ามาหาเคลวิน“เกิดอะไรขึ้นที่นี่เหรอครับ”“อ้อ มีคนเห็นงูแล้วร้องเรียนเจ้าของโครงการไป วันนี้เลยมีคนเข้ามาเก็บกวาด เห็นว่าจะปรับปรุงให้เป็นที่ออกกำลังกาย จริงสิหลานชายเองก็ชอบออกกำลังนี่ เห็นออกมาวิ่งบ่อยๆ ต่อไปที่นี่ก็จะมีพวกเครื่องออกกำลังกายอะไรทำนองนั้นแล้ว”“แล้วตอนที่เก็บกวาดไม่เจออะไรแปลกๆ บ้างเหรอครับ” เคลวินเอ่ยถามอย่างลัง

รุ่งเช้าวันต่อมาเคลวินยังคงออกไปวิ่งเช่นเคย วันนี้เขาออกไปเช้ากว่าเดิม เพราะตื่นตั้งแต่เช้ามืดแล้วนอนไม่หลับ หลังจากวิ่งไปรอบหมู่บ้านตอนเขากำลังจะเดินกลับบ้าน เสียง หนึ่งดึงดูดเขาเอาไว้ เสียงเหมือนกับบางอย่างที่กำลังขูดกระป๋อง เสียงนั้นดังมาจากท่อระบายน้ำใกล้ๆ กับสระบัวกลางหมู่บ้านเขาแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโล่งอกเพราะเสียงนั้นคือเจ้าชมพู่ ลูกสุนัขที่เขาแทบจะพลิกหมู่บ้านตามหา ตอนนี้มันกำลังใช้อุ้งเท้าพยายามเขี่ยประป๋องออกจากคอตัวเอง คิดว่ามันคงหิวจึงสอดหัวเข้าไปเพื่อพยายามกินบางอย่างในกระป๋องจากนั้นหัวของมันก็ติด...เคลวินไม่รู้ว่ามันมาไกลขนาดนี้ได้ยังไงในขณะที่มีกระป๋องติดอยู่เช่นนั้นเขาอุ้มมันขึ้นมาทั้งที่มีกระป๋องติดอยู่ “ตามหาแกอยู่หลายวัน พอฉันถอดใจแกกลับโผล่มาเอง” เคลวินหัวเราะเพราะเมื่อได้ยินเสียงเขาเจ้าชมพู่ก็ส่งเสียงร้องครางอย่างน่าสงสาร “แกนี่มันตัวยุ่งจริงๆ เหมือนเจ้านายแกไม่มีผิด” บ่นพึมพำก่อนจะดึงกระป๋องออกให้อย่างเบามือ“หาเรื่องเจ็บตัวจริงๆ”เมื่อดึงกระป๋องออกน้ำสีแดงข้นเหนียวก็พุ่งตามออกมาด้วย กลิ่นเหม็นคาวของมันทำให้เคลวินหันหน้าไปอีกทาง ยัง...ยังไม่พอ เจ้าชมพู่ที่