Semua Bab Snow white กับไททันทั้ง 7: Bab 31 - Bab 40

“อูยย... อา... นั่นแหละเพคะ อีกนิดๆ เจ้าตัวอะไรนั่นมันไต่แถวๆ นั้น”“ราชินี ท่านรักสโนวไวท์หรือไม่”“รักสิเพคะ สโนวไวท์เป็นเด็กดี นางเติบโตขึ้นมาอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง ความงามของนางล้ำเลิศ บอบบางแสนหวาน นางงดงามพอๆ กับข้าเลยทีเดียว”“ถูกต้อง”“โอวว... เจ้าชายจงบอกมาเถิด ใครหนอที่งามเลิศในปฐพี”“ราชินี ท่านคือหญิงงามอย่างมิต้องสงสัย สโนวไวท์งามเทียบเท่าท่าน แต่นางจะงามกว่าท่านเมื่อข้าได้ยลโฉมนางด้วยตนเอง ข้าแน่ใจว่านางจะต้องงดงามกว่าทุกคนในโลกนี้”เมื่อพระนางได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น หัวใจก็แทบจะหยุดเต้นไปด้วยความริษยาและเดือดดาล พระนางเชื่อว่าเจ้าชายมิได้ประชด แต่พูดออกมาจากใจจริง หากพระนางเปลี่ยนความคิดนั้นของเจ้าชายไม่ได้ เจ้าชายฟิลิปที่พระนางหมายปองก็จะไม่มีวันชายตาแล ตั้งแต่วันนั้นมาราชินีก็ครุ่นคิดหาวิธีเผด็จศึก“ข้าจะทำอย่างไรดี ข้าอุตส่าห์ลำบากติดตามเขามา เขาก็หาได้สนใจข้าไม่”“ยังมีวิธีอยู่เพคะ” นางกำนัลคนสนิทกระซิบบอก “หม่อมฉันมีชุดที่ดูคล้ายๆ กับชุดของเจ้าหญิงสโนวไวท์อยู่ คืนนี้พระนางจะสวมชุดงดงามนี้แล้วประทินโฉมให้เลิศลอย ขอเพียงสบจังหวะเข้าไปในกระโจมของเจ้าชายได้เมื่อไหร่ รับร

เมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อยลงต่ำ การเดินทางต้องหยุดลงเพื่อความปลอดภัย เพราะยิ่งเข้าไปลึกในเขตของไททันมากเท่าไรก็ยิ่งต้องระมัดระวัง เจ้าชายฟิลิปจึงมีรับสั่งให้ก่อกองไฟขนาดใหญ่หลายๆ จุด แล้วตั้งกระโจมที่พักอยู่รวมกันเพื่อระวังภัยสัตว์ร้าย แผนการของราชินีแห่งนาโปลีก็ช่างง่ายดายนัก เพราะกระโจมของพระนางอยู่ไม่ไกลจากกระโจมของเจ้าชาย“เตรียมเหล้าไว้พร้อมแล้วหรือยัง”“อยู่นี่แล้วเพคะ และนี่ก็เป็นเนื้อย่างร้อนๆ หม่อมฉันจะพาพระองค์เสด็จไปที่กระโจมของเจ้าชายเดี๋ยวนี้ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพระองค์แล้วนะเพคะ”“หึๆ ข้าไม่มีทางพลาดแน่ ตำแหน่งราชินีแห่งเวเนเซียนต้องตกเป็นของข้าเท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์”“ขอให้พระองค์สุขสมหวังทุกประการเพคะ”นางกำนัลคนสนิทประคองถาดอาหารและเหยือกเหล้ารัมรสโอชา นำทางเจ้านายของตนไปท่ามกลางความมืดสลัว มีพวกทหารนั่งดื่มเหล้ากันอยู่ประปราย คอยเฝ้าเวรยามและดูแลกองไฟให้ลุกโชนตลอดเวลา ทหารส่วนใหญ่หลับกันหมดเพราะความเหนื่อยล้าราชินีม่ายสวมชุดกระโปรงสวยหรู งามระยิบระยับราวกับโปรยผงทอง สองเต้ากลมกลึงน่าบีบน่าคลึง เอวคอด สะโพกผายลามไปจนถึงเรียวขาขาวผ่อง ด้วยรูปร่างอวบอัดเปี่ยมล้นไปด

บทที่ 11 ร่อนเอวรีดน้ำ“พระนางกำลังจะอึ๊บเจ้าชายแล้ว” พวกทหารเพ่งดูผ่านรูขาดบนกระโจม ไม่รู้ว่าพวกที่หลับไปแล้วตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ดังนั้นจึงกลายเป็นว่าทหารทุกนายต่างมาล้อมดูฉากเสียวที่กระโจมของเจ้าชายกันหมด“เจ้าเห็นราชินีนาโปลีเขี่ยลิ้นหรือไม่ เจ้าชายถึงกับน้ำแตกเลยเชียว”“หากเจ้าชายกับราชินีได้กัน เจ้าชายก็ต้องรับผิดชอบอภิเษกสมรสกับพระนางน่ะสิ แล้วจะต้องตามหาเจ้าหญิงสโนวไวท์ต่อหรือไม่”“พูดยากนะ เจ้าชายทรงดูแค่รูปวาดของเจ้าหญิงก็ตกหลุมรัก ถึงขนาดพกรูปติดตัวตลอด ถ้าทรงได้ราชินีอายุคราวแม่เป็นเมียคงเสียพระทัยมาก”“งั้นจะช่วยเจ้าชายอย่างไรดี”ทหารทุกคนต่างคิดหนัก ในขณะเดียวกันราชินีสาวกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ก่อนจะขึ้นไปนั่งคร่อมจ่อรู ทั้งมุมทั้งองศาพอเหมาะพอเจาะเห็นทุกสัดส่วนจนพวกที่แอบดูร้องฮือ พระนางแอ่นรูฟิตปั๋งให้พวกทหารดู กลีบเนื้อสีชมพูเข้ม มีน้ำหวานไหลเยิ้มดุจน้ำพุ จอจ่อพอดิบพอดีกับลำดุ้นแข็งชัน“อา...”“โอว... เจ้าชายจงบอกข้าเถิด ใครหนอที่งามเลิศในปฐพี”พระนางโยกเอว เอาดุ้นจ่อรูแล้วควงสะโพก แค่นั้นชายหนุ่มก็กระตุกหงึกๆ พอพระนางแกล้งเอาหัวบากบานกระทุ้งเปิดทางเข้าไป รูเสียวหยาดเย

“อ๊า... ดุ้นกระแทกหอยแล้ว”“อา... เป็นบุญไอ้จ้อนที่ได้อึ๊บราชินีคนสวยแห่งนาโปลี” ท่อนเอ็นลำใหญ่ดันเข้าออก ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาจนกลีบแบะอ้า น้ำเงี่ยนไหลกระฉอก หัวดุ้นมุดหอยเข้าไปได้ก็คล่องขึ้น ลำหอกใหญ่แน่นจนเม็ดเสียวแข็งโด่“หอยแน่นดี ขอชมจากใจพ่ะย่ะค่ะ”“หุบปากนะ” ร่างอวบอัดส่ายเอวระริก ร่อนรับจังหวะบดอัด ร่องเสียวบีบแน่น ตอดอร่อยเสียจนเจ้าทหารน้ำลายหก ดันสะโพกบี้จนสุดโคน ก่อนจะโยกกระเด้าถี่ยิบเผียะ! เผียะ!“อ๊า! อ๊าๆๆ” ทั้งๆ ที่รู้สึกรังเกียจและขยะแขยงเหลือเกิน แต่มันกลับปลุกอารมณ์อย่างรุนแรง ราชินีรู้สึกซาบซ่านร้อนแรงขึ้นทะลุจุดเดือด มันฟาดมือตีก้นงอนงามไม่หยุด ร่างกายอวบอั๋นกระตุกเจ็บและยิ่งทวีความเผ็ดร้อน ยิ่งถูกฟาดก็ยิ่งโอนอ่อนตามรสเสียวสะท้านที่ถูกยัดเยียดให้ กลีบเสียวยิ่งขมิบตุบๆ“อู้วว... หอยเด้งอร่อยแบบนี้ปี้ทั้งวันก็ยังได้พ่ะย่ะค่ะ ที่แท้ก็ชอบแบบซาดิสนี่เอง”“อูยย... อา... แน่นไปหมดแล้ว ปี้เบาๆหน่อยสิ ฮือๆ”“ฮึๆ ปากบอกไม่ๆ แต่ตอดมันส์เชียวนะ เฮ้ย ใครก็ได้เพิ่มความมันส์ให้ราชินีคนสวยหน่อยซิ” ราชินีเกร็งเสียวเมื่อพวกมันสองคนเข้ามาประกบซ้ายขวา จับมือให้กำรอบท่อนเนื้ออวบๆ ชักขึ้

“ข้าแทบจะรับของขวัญไม่ไหวแล้ว” สโนวไวท์มีความสุขมากจนแทบไม่อยากเชื่อเลยว่านี่เป็นความจริง พวกเขาพากันเอาอกเอาใจและดูแลสโนวไวท์ราวกับไข่ในหิน ตอนที่กำลังนั่งดื่มน้ำชารสหวานเฝื่อนในร้านเล็กๆ น่ารัก สโนวไวท์ก็นึกเสียดายที่ดอคกับกรัมปี้ไม่ได้มาด้วย“พี่เขาต้องไปจัดการงานนิดหน่อยน่ะ กว่าจะกลับก็คงหัวค่ำ”“ดอคกับกรัมปี้ต้องจัดการงานอะไรหรือจ๊ะ”“เวลาที่บ้านเรามีแขกมาเยือน พี่ดอคกับพี่กรัมปี้ต้องไปต้อนรับน่ะสิ”“ทุกคนมีบ้านในเมืองด้วยเหรอเนี่ย เยี่ยมเลย”“บ้านพ่อกับแม่น่ะ ก็อย่างที่รู้... เวลาที่เด็กๆ โตพอจะหากินเองได้ พ่อกับแม่ก็จะอัปเปหิพวกลูกๆ ให้รู้จักออกไปผจญโลกภายนอกเอาเอง พวกเราก็เลยไปปลูกกระท่อมอยู่ด้วยกันในป่า ค้นหาชีวิตว่าแต่ละคนอยากทำอะไร”“แล้วแฮปปี้อยากทำอะไรบ้างล่ะจ๊ะ”“ข้ากับพี่ดอคชอบทำขนม ก็เลยอยากเปิดร้านด้วยกัน ส่วนพี่กรัมปี้ออกแบบตัดเย็บเสื้อผ้าเก่งมาก สนีซซี่จะเป็นหมอ สลีปปี้ชอบเลี้ยงม้า ม้าที่เขาดูแลสุขภาพแข็งแรงสวยงามที่สุดในแอชเมียร์ แบคฟูลจะเป็นทหารรับจ้าง ส่วนดอว์ปี้จะเป็นนักวาดรูป”“ว้าว! ข้าเอาใจช่วยทุกคนเลยนะ”“แล้วเจ้าล่ะสโนวไวท์ เจ้าอยากเป็นอะไร” แบคฟูลถามด้วยน้