Semua Bab Snow white กับไททันทั้ง 7: Bab 41 - Bab 50

บทที่ 13 แผนการของราชินีดอคกับกรัมปี้กลับมาถึงกระท่อมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แต่ก็ยิ้มแย้มและกางแขนรับอ้อมกอดของเจ้าหญิงผู้เลอโฉม บนโต๊ะอาหารนั้นมีของอร่อยๆ มากมายที่ทุกคนช่วยกันทำ และสโนวไวท์ก็ภูมิใจนำเสนอพายแอปเปิ้ลมากๆ“ข้าเก็บแอปเปิ้ลพวกนี้เองกับมือเลยนะจ๊ะ มีต้นแอปเปิ้ลขึ้นอยู่ทางโน้น ลูกสีแดงสวย หวานกรอบมากๆ ข้าเก็บมาเพียบเลย” สโนวไวท์ตักพายแอปเปิ้ลส่งให้ทุกคน พอกรัมปี้ลองชิมแล้วก็พยักหน้ายอมรับฝีมือ“อร่อยมาก ฝีมือดีเปิดร้านขายได้เลยนะเนี่ย”“เปิดร้านกับดอคใช่ไหม”“แฮปปี้บอกรึ” ดอคยิ้มแฉ่งพลางกัดพายเข้าปากอีกคำจนหมดเกลี้ยง “ถ้าเจ้าอยากทำ ข้าจะเปิดร้านขนมให้เจ้า”“นางจะไปท่องเที่ยวโลกกว้างกับข้าต่างหากล่ะพี่ดอค” แบคฟูลแย่งพูด เวลานี้เป็นช่วงที่ได้นั่งกินมื้ออาหารด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างมีความสุข สโนวไวท์ไม่เคยมีช่วงเวลาพิเศษเช่นนี้จึงรู้สึกสงบอย่างยิ่ง“สโนวไวท์เจ้าร้องไห้ทำไม”“อุ๊ย ตายจริง จู่ๆ มันก็ไหลออกมาเองน่ะ ไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงรู้สึกใจหาย”ดอคสบตาสโนวไวท์ก่อนจะเตือนถึงสัญญาที่เคยให้ไว้“พวกเราสัญญาว่าจะพาเจ้าไปส่งให้คู่หมั้นของเจ้า จำได้ไหม”“จำได้จ้ะ”“ถ้าอย่างนั้นพรุ่

ตับๆๆๆๆๆๆๆ“อื้อ! อื้อ!” เจ้าหญิงพยายามส่ายหน้าบอกพวกเขาว่ากำลังจะน้ำแตกแล้ว เนื้อตัวบิดเร่าๆ หน้าอกหน้าใจกระเด้งกระดอน ตับๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ“ซี้ดด อา... เจ้าหญิงตอดข้าแรงขึ้นแบบนี้ กำลังจะแตกแล้วสินะ เอาเลย แตกเลย”แบคฟูลบีบเม็ดเสียวที่แข็งชูช่อแล้วกระแทกแรงๆ ท่อนร้อนใหญ่ๆ ขยับเข้าออกจนกลีบเนื้อปลิ้น เด้าอย่างเอร็ดอร่อย ในที่สุดอาวุธลำยักษ์ก็กระแทกครั้งสุดท้ายเข้าไปจนสุด น้ำสวาทร้อนๆแตกกระจาย พุ่งใส่หอยเด็กสาวเต็มๆพรวดด พรวดด...ไอร้อนระอุยังไม่ทันจะหมด กรัมปี้กับดอว์ปี้ก็จับหัวดุ้นมาเขี่ยหัวนมสลับกันซ้ายขวาจนเต้าของเด็กสาวสั่นกระเพื่อม“อูยย... ดุ้นมาแยงหอยเร็วๆ”“อย่าเพิ่งใจร้อน ข้าจะขย่มเจ้าเดี๋ยวนี้ แต่ก่อนอื่นจงโม้ก ดูดน้ำกามของข้าก่อน”“ได้จ้ะ”หัวนมสีชมพูหวานถูกเสียดสีจนแข็งเป็นไต หัวดุ้นของกรัมปี้ดูเหมือนดอกเห็ดบานใหญ่ ทั้งใหญ่ทั้งยาว เด็กสาวจึงกอบเต้านมไว้อูมๆ ให้กรัมปี้เอาท่อนเอ็นบวมเบ่งมาสอดเข้าไปในร่องนม“อา... อา... เด้านมเจ้าเสียวดีจัง” สะโพกสอบค่อยๆ เคลื่อนเชื่องช้าก่อนจะแรงขึ้น เร็วขึ้น ท่อนหอกของเขาผลุบเข้าผลุบออกรัวเร็ว จนมีน้ำหยดใสๆ หยาดออกมาจากส่วนหัวดุ้นนั่น“ซี้ดด อา

บทที่ 14 แอปเปิ้ลอาบยาพิษด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความชิงชังริษยา ราชินีใจร้ายจึงอยู่ไม่เป็นสุขและคิดแผนการออกแล้วว่าจะทำอย่างไร พระนางจึงอดทนรอจนถึงช่วงเช้า รอให้พวกไททันตัวใหญ่ทั้งเจ็ดออกไปจากกระท่อม เหลือเพียงสโนวไวท์เพียงลำพัง พระนางก็ผลัดเปลี่ยนชุดให้ดูมอมแมมเหมือนยายแก่ ในมือถือตะกร้าพลางร้องซ้ำๆ“มีของสวยๆ งามๆ มาขาย มีของสวยๆ งามๆ มาขาย”สโนวไวท์แอบมองออกมาจากหน้าต่าง เห็นหญิงชราซึ่งเป็นมนุษย์เหมือนกับตนก็ดีใจจนลืมคำเตือนของดอค“ท่านยายเข้ามาพักผ่อนในกระท่อมก่อนสิจ๊ะ ข้ามีพายแอปเปิ้ลอบใหม่ๆ กับน้ำผลไม้”“โอ... แม่หนูช่างมีน้ำใจ เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก เจ้าเป็นมนุษย์ไม่ใช่รึเนี่ย เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”“ข้าเองก็เพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ท่านยายล่ะจ๊ะ”“โอ... ข้าออกเดินเร่ขายไปทั่ว พวกไททันมันเห็นข้าแก่งอมแล้วกินไม่อร่อยก็เลยไม่สนใจข้า ข้าก็เลยเที่ยวเร่ขายของไปเรื่อยๆ สนใจสร้อยคอเส้นนี้มั้ยล่ะจ๊ะ” หญิงชรายื่นสร้อยมุกสวยหรูให้ชม และมีทั้งแบบไหมแวววาวถักเป็นสาย ซึ่งสโนวไวท์ชอบมากเลยทีเดียว“ข้าเคยมีสร้อยแบบนี้มาก่อน”“งั้นรึ งั้นเพื่อตอบแทนความอารีของเจ้า ข้าจะยกสร้อยให้เส้นนึงน

บริเวณใต้ต้นแอปเปิ้ลใหญ่นั้นคึกคักไปด้วยสัตว์ป่าที่มาแทะผลที่ร่วงหล่น มีทั้งกระต่าย กระรอก นกรวมทั้งพวกกวางด้วย แต่ตอนนี้พวกมันล่าถอยออกไปชั่วคราวเพราะมีร่างเปลือยเปล่าสองร่างกำลังประกบแนบกันอย่างเร่าร้อน“แฮปปี้... จับตรงนี้อีกนิดสิจ๊ะ” เจ้าหญิงน้อยยืนพิงต้นแอปเปิ้ล เปลือยเต้าขาวผ่องงามอะร้าอร่าม มีจุกเต้าเหมือนกะเปาะสีชมพูประดับอยู่ตรงกลาง เมื่อเผชิญสายตาร้อนแรงของไททันหนุ่มวัยฉกรรจ์ เจ้าหญิงก็ยิ้มเขินๆ“ชอบมั้ยจ๊ะ”“ข้าจะดูดให้มันส์เลย” เขาแลบลิ้นเลียปากเมื่อเห็นหัวนมสีชมพูสวย น่ารักน่าดูด เห็นแค่นี้ลำดุ้นมันก็ผงาดสู้อยากจะเย่อเต็มแก่ พริบตาเดียวหัวนมสีชมพูก็หยาดชุ่มเพราะลิ้นร้ายกาจ สโนวไวท์กระตุกเฮือกและเสียวซ่านจนไม่อาจต้านทาน“นมเจ้าสวยมาก นุ่มนิ่ม หัวนมสีชมพู”“งั้นดูดให้อร่อยเลยสิจ๊ะ” เด็กสาวตัวสั่นระริก สายตาคมกริบของแฮปปี้ทำให้หัวนมแข็งชันพุ่งสะท้าน เด็กสาวเม้มปากแน่นเมื่อเขางับจะงอยหัวนม ดูดดึงเต็มคำจ๊วบบบ.... จ๊วบบบ...ซู้ดด... แจ๊บๆๆลิ้นของเขาสะกิดหัวนมสีชมพูรัวๆ แล้วตวัดดูดเข้าอุ้งปากดังจ๊วบๆๆๆ กระดกลิ้นถี่ๆ แล้วดูด ทั้งดูดทั้งดึงจนเต้าขาวอวบกระเด้งตาม ความร้อนดุจเพลิงแ

บทที่ 15 เด็กสาวในโลงแก้ว ราชินีแห่งนาโปลีหัวเราะสะใจเมื่อเห็นสโนวไวท์ล้มลง ยาพิษของพระนางต่อให้มีหมอสิบคนก็ช่วยไม่ทัน นังลูกเลี้ยงแพศยาตายแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย พระนางกับนางกำนัลจึงหลบออกจากป่ามุ่งหน้ากลับเข้าไปในเมืองของไททัน ไปหาเจ้าชายฟิลิปผู้ซึ่งจะต้องตายตามนังโง่นั่นไปอีกคน แต่พระนางต้องการให้เจ้าชายเจ็บปวดเมื่อเห็นศพเน่าเฟะของโฉมงาม ดังนั้นแล้วพระองค์จะยืดเวลาตายของเจ้าชายฟิลิปไปอีกสักวันสองวัน “ราชินีเพคะ ดูนั่น!” นางกำนัลคนสนิทชี้ให้พระนางดูขบวนเสด็จ มีเจ้าชายฟิลิปขี่ม้างามสง่ามาพร้อมกับเหล่าไททัน มุ่งตรงยังกระท่อมกลางป่า “จะเอายังไงต่อดีเพคะ” “ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อย่างไรล่ะ หึๆ”สโนวไวท์ไร้ลมหายใจ นางนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนุ่มๆ ดูเหมือนนางเพิ่งจะหลับไปเท่านั้นเอง และคนที่ร้องไห้มากที่สุดก็คือแฮปปี้“ไม่มีร่องรอยถูกทำร้ายตรงไหนเลย” สนีซซี่พยายามช่วยชีวิตเจ้าหญิง เขาค้นทุกตำรา ใช้สมุนไพรทั้งหมดที่มีเพื่อหวังจะแก้ไขให้นางฟื้น แต่ก็หมดหวัง ดอคก้าวเข้ามาในกระท่อม เขาสวมชุดเกราะนักรบสวยงามแต่สีหน้าแววตาเจ็บปวดใจ“เป็นอย่างไรบ้าง”“เราเสียนางไปแล้ว