Semua Bab Snow white กับไททันทั้ง 7: Bab 51 - Bab 60

บทที่ 16 อภิเษกสมรสสโนวไวท์อยู่ในความดูแลของเจ้าชายอย่างใกล้ชิดด้วยพระองค์เอง นางยังคงหลับใหลไม่ได้สติเนื่องจากผลข้างเคียงของยาพิษ หนทางเดียวที่จะช่วยชีวิตนางได้ก็คือตัวยาที่มีอยู่เฉพาะในเวเนเซียนเท่านั้น“เจ้าชายทรงอุ้มนังสโนวไวท์อยู่ตลอดเวลา แบบนี้เราจะวางยามันซ้ำได้อย่างไรกันเพคะ” นางกำนัลคนสนิทกับราชินีนั่งอยู่บนรถม้าหรูหรา สีหน้าแววตาเจ็บแค้นที่อุตส่าห์ลงแรงมาถึงขนาดนี้แล้ว เจ้าหญิงสโนวไวท์ก็ยังไม่ตายซักที“อีกไม่นานก็จะถึงทางแยกกลับนาโปลีแล้ว เจ้าชายคงจะปฏิเสธไม่ให้พวกเราติดตามไปเวเนเซียน แถมยังมีไททันติดตามมาอารักขานังนั่นอีก”นางกำนัลบุ้ยใบ้ไปทางเหล่าไททันทั้งเจ็ด ไททันร่างบึกบึนกำยำซึ่งขี่ม้าตัวยักษ์ติดตามดูแลสโนวไวท์ไปจนกว่าจะถึงเวเนเซียน พวกเขากราดสายตาจ้องมาทางรถม้าของราชินีใจร้ายอยู่บ่อยๆ แค่นั้นก็ข่มขวัญจนพระนางไม่กล้าลงจากรถเลยตลอดทาง“คอยจับตามองนางไว้ให้ดี” ดอคสั่งแบคฟูลด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พวกเขาไม่ใช่พรานป่าธรรมดาๆ อย่างที่สโนวไวท์เข้าใจเลย ดูได้จากท่วงท่าการขี่ม้าที่ไม่จำเป็นต้องจับสายบังเหียน แค่กอดอกไว้ก็บังคับให้ม้าวิ่งไปได้ดั่งใจนึก แสดงถึงความเชี่ยวชาญจนพวกท

บทที่ 17 ความสับสนหากสโนวไวท์อยู่กับเจ้าชายฟิลิปจะมีความสุขไหม ตัวเจ้าหญิงเองก็ไม่แน่เท่าไรก่อนที่จะถึงวันอภิเษกสมรส ในแต่ละวันเจ้าชายรูปงามจะแวะเวียนมากระหน่ำเย่อเพื่อแตกน้ำกามใส่หอยเจ้าหญิงซ้ำๆ เพื่อเร่งผลิตทายาท อันเป็นหน้าที่พึงปฏิบัติของรัชทายาทแห่งเวเนเซียน หน้าที่ของสโนวไวท์คือนอนนิ่งๆ ห้ามกระดุกกระดิกและหลับตาไว้ ประหนึ่งเป็นร่างไร้ลมหายใจ เจ้าชายฟิลิปผู้มีรสนิยมเสพกามกับศพก็จะทวีความกลัดมันมือแกร่งกดศีรษะร่างบอบบางให้จ่อไปที่อาวุธลำเขื่อง ทรงจับอาวุธประจำกายแล้วดันเข้าไปในอุ้งปากเล็กๆ ให้เจ้าหญิงครอบปากอมจนมิดโคนแล้วค่อยๆ ตวัดลิ้นไปรอบๆ หัวบานๆ จากนั้นก็ผงกศีรษะดูดอย่างเอร็ดอร่อยจ๊วบบ... จ๊วบบ.. จ๊วบบบ...“อา... ซี้ดด เก่งมาก อูวว... สโนวไวท์” เขาสั่นเกร็งด้วยความเสียวซ่านเมื่อปลายลิ้นนุ่มๆของโฉมงามแตะไล้บนหัวบาก จังหวะกระดกลิ้นถี่เร็วราวกับลิ้นงู จากนั้นก็อมลึกสุดโคนแล้วดูดหัว ชายหนุ่มถึงกับครวญคราง บิดกายเร่าๆจ๊วบๆๆๆๆๆๆ“อึ่กกก... อา โอ้วๆๆๆ ดูดเลยดูดแรงๆ อู้ววว”ร่างกำยำเอาหัวดุ้นมาเกลี่ยบนลิ้นนุ่มรัวๆ แล้วให้เด็กสาวอมท่อนเอ็นล่ำๆ เจ้าชายฟิลิปถึงกับกระตุกเฮือก ปากก็ร้

งานอภิเษกสมรสของเจ้าชายฟิลิปแห่งเวเนเซียนกับเจ้าหญิงสโนวไวท์ โฉมงามแสนอ่อนหวานจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ มีผู้คนมากมายแห่แหนมาร่วมยินดีและหวังจะได้ยลโฉมสโนวไวท์สักครั้ง เสียงดนตรี เสียงผู้คนอวยพรและเสียงพลุเร่งเร้าบรรยากาศให้ชื่นมื่นสนุกสนาน เด็กๆ พากันเต้นรำ กินขนมเค้กและแต่งตัวสวยๆ ออกมาต้อนรับว่าที่พระชายาของเจ้าชายผู้องอาจ ใครๆ ล้วนบอกว่าคู่หนุ่มสาวคู่นี้ช่างน่ารักและเหมาะสมกันทุกประการแต่หัวใจของสโนวไวท์กำลังแหลกสลายชุดแต่งงานแสนสวยที่สวมอยู่บนร่างของนางช่างหนักอึ้งเหลือเกิน สโนวไวท์จึงนั่งนิ่งเงียบขณะที่พวกนางกำนัลช่วยกันจัดแต่งทรงผม เด็กสาวมองตัวเองในกระจก เห็นดวงตาเลื่อนลอยของตนเอง ดอคบอกว่านางจะมีความสุขหากอยู่ที่นี่ ทำไมนางไม่เห็นรู้สึกอย่างนั้นเลยล่ะ“โอ... ลูกแม่ เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก”ราชินีใจร้ายแต่งกายหรูหราสวยงามที่สุด พระนางเห็นสโนวไวท์สวมชุดเจ้าสาวก็ยิ่งเกิดความริษยา เพราะเห็นได้ชัดว่าแม้ว่าพระนางจะแต่งกายประดับประดาด้วยเพชรพลอยหรือผ้าชั้นดีแค่ไหน แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ลูกเลี้ยงอยู่ดี“เจ้าดูไม่มีความสุขเลย เกิดอะไรขึ้นรึ” พระนางสวมหน้ากากนุ่มนวลอ่อนโยน ลูบเนื้อลูบตัวสโนวไวท

“ชุดสวยๆ ที่เจ้าใส่มันไม่คู่ควรกับเจ้าหรอกนะนังลูกสำส่อน!”“มะ...หมายความว่าอย่างไรเพคะ เสด็จแม่ของหม่อมฉันคือราชินีแมรี เสด็จพ่อของหม่อมฉันคือราชาวิลเลียม หม่อมฉันไม่ใช่ลูกสำส่อน”“ฮ่าๆ นังหน้าโง่ ยังไม่ยอมรับอีกหรือว่านังแมรีแม่ของเจ้ามันไปเอากับใครก็ไม่รู้จนมีมารหัวขนอย่างเจ้า ไอ้วิลเลียมมันก็ใจดีรับเจ้าเป็นลูก เลี้ยงเจ้าทิ้งๆ ขว้างๆ ไม่สนใจเลยสักนิดว่าเจ้าจะตายอยู่ที่ไหน แต่พอเจ้าโตขึ้นมาสวยน่าอึ๊บก็จับทำเมีย เจ้าโดนมันปล้ำยังคิดไม่ได้อีกเหรอ! เจ้ามันแค่ลูกสำส่อนที่ชูคอเป็นเจ้าหญิง รู้ไว้ซะด้วย!”“กรี๊ดด...”“เจ้าชาย ขบวนของราชินีอลิซดูผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ” ทหารเวเนเซียนส่งรายงาน เจ้าชายฟิลิปซึ่งไล่กวดมาห่างๆ จึงเร่งความเร็วเพื่อตามรถม้าของราชินีให้ทัน แต่เส้นทางคดโค้งตามแนวผาทำให้รถม้าพ้นสายตาไปหลายครั้ง“รีบตามไปให้ทัน”“พ่ะย่ะค่ะ”สโนวไวท์อยู่ในช่วงเวลาความเป็นความตาย แต่แววตาของนางยังไม่สิ้นหวัง สิ่งเดียวที่นางกำไว้แน่นคือนกหวีดใบไม้ที่กรัมปี้ให้ไว้เป็นของขวัญ ส่วนราชินีใจร้ายกำลังหัวร่อสะใจ“ข้าน่าจะฆ่าเจ้าซะตั้งแต่ตอนยังเป็นทารก”“เสด็จแม่”“ข้าไม่ใช่แม่ของเจ้า! อย่ามาเรียกข้าว่

บทที่ 19 กลับสู่อ้อมอกสโนวไวท์โผกอดทุกคนทั้งน้ำตา ร้องไห้ออกมาด้วยความปีติยินดีและขอบคุณ“ข้านึกว่าจะไม่ได้พบหน้าพวกเจ้าอีกเสียแล้ว”“อย่าร้องไห้” ดอคยกหลังมือขึ้นมาช่วยเช็ดน้ำตาจากพวงแก้มแดงระเรื่อ “ตอนแรกพวกเราตั้งใจจะอยู่จนถึงวันแต่งงาน มั่นใจว่าเจ้ามีความสุขปลอดภัยดีแล้วก็จะกลับ แต่พอได้ยินเสียงนกหวีด พวกเราก็เข้าใจ”“ทำไมล่ะสโนวไวท์” แฮปปี้กอดเจ้าหญิงไว้ เขาเองก็ร้องไห้หนักมากเช่นกัน “เขาทำร้ายเจ้าหรือ”“ไม่... ไม่หรอก... เขาดีต่อข้า เพียงแต่ความรู้สึกลึกๆ ในใจข้ามันปฏิเสธเขา... พวกเจ้าอวยพรให้ข้ามีความสุข แต่ความสุขของข้าคือการที่ได้อยู่กับพวกเจ้านะ” สโนวไวท์ซุกหน้าลงในอ้อมแขนของแฮปปี้ น้ำตาไหลพราก“หากไม่ใช่พวกเจ้า... ผู้ชายคนอื่นที่แตะต้องข้า ข้าก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกข่มขืนซ้ำๆ ข้าไม่สามารถทนรับได้อีก ได้โปรดอย่าไล่ข้าไปอีกเลยนะ”“โธ่ สโนวไวท์ ยกโทษให้พวกข้าด้วย”“ข้าต้องการเพียงแค่พวกเจ้า”พวกเขาพานางกลับสู่ดินแดนแอชเมียร์ ดินแดนอันสวยงามที่นางไม่คิดจะจากไปแห่งหนใดอีก พวกเขาแวะไปยังทุ่งดอกไม้แสนสวยซึ่งผลิบานต้อนรับ เสียงนกร้องบรรเลงขับขานดังกังวาน ที่แห่งนี้คือสรวงสวรรค์ของท