Alle Kapitel von คนโปรดคุณหมอ: Kapitel 41 – Kapitel 50

อัคคีนั่งมองหญิงสาวตักอาหารเข้าปากอย่างใจเย็น แม่กวางน้อยเลือกที่จะไม่โต้เถียงอะไรต่อ แม้จะรู้ดีว่าเวทิกาคงรู้สึกไม่พอใจที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกไปไหน แต่แล้วอย่างไร ในเมื่อเขามีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง ชายหนุ่มพยายามคิดแบบนี้เพื่อลบเลือนความรู้สึกบางอย่างในใจที่เกิดขึ้น“ขอบคุณนะคะที่เอากับข้าวมาฝากไวน์ แต่ครั้งหน้าไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวไวน์สั่งอาหารที่คอนโดฯ เอาก็ได้” พูดขึ้นโดยที่ไม่มองหน้าคนร่างสูง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร และล้วงเอาของบางอย่างในกระเป๋าเสื้อส่งให้เธอ“อะ กินซะ” ยื่นยาคุมฉุกเฉินส่งให้สาวเจ้า แม้ว่าเมื่อคืนจะขาดสติแค่ไหน แต่ก็จำได้ดีว่า ด้วยความเอาแต่ใจของตนเองที่อยากจะลิ้มลองหญิงสาวบริสุทธิ์ตรงหน้าจึงไม่ได้ป้องกัน“ขอบคุณค่ะ”เวทิการับมาพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้นทีละนิด ด้วยความอ่อนประสบการณ์ทำให้เธอลืมไปเสียสนิทว่า เมื่อคืนนี้ หมอหนุ่มไม่ได้ป้องกัน และหากไม่กินยาคุมฉุกเฉินก็อาจจะเสี่ยงตั้งท้องขึ้นมาได้“ต้องให้สอนไหมว่าต้องกินยังไง”ด้วยความเป็นหมอสูติ อัคคีมีคว

อัคคีพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง แต่เขามั่นใจว่าคนฟังจะต้องดีใจมากแน่ๆ“จริงเหรอคะ แต่ว่าจริงๆ คุณไม่ต้องไปกับไวน์ก็ได้นะคะ ไวน์ไปคนเดียวได้” ยิ้มขึ้นอย่างดีใจที่คิดว่าเขาจะใจดีอนุญาตให้เธอออกไปข้างนอกได้“ผมอนุญาตก็ต่อเมื่อมีผมไปด้วย ถ้าคุณไม่โอเค วันนี้ เราก็อยู่ในห้องทั้งวันนี่แหละ เพราะผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว มีกิจกรรมให้ทำกับคุณตั้งเยอะแยะ” หมอหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง เพราะกิจกรรมที่ว่ามันเป็นผลดีต่อตัวเขาล้วนๆ“มะ ไม่ค่ะ ไวน์อยากออกไปข้างนอก ว่าแต่หมอไม่กลัวว่าจะมีคนมาเห็นเราสองคนเหรอไงคะ”หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ในเมื่อเขาเป็นคนบอกเองว่าไม่อยากให้คนอื่นรู้ความลับนี้ แต่การชวนเธอออกไปข้างนอกเช่นนี้ก็เสี่ยงต่อการเป็นเป้าสายตาของคนอื่นได้ง่าย“ถ้าเจอคนรู้จัก ผมมีวิธีแก้ตัวกับคนพวกนั้นก็แล้วกัน”อัคคีตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก อันที่จริงเขาลืมนึกเรื่องนี้ไปเสียสนิท เอาแต่คิดว่าอยากพาหญิงสาวออกไปเดินเล่นตามที่เธอต้องการบ้างก็เท่านั้น“ก็ถ้าคุณอิฐคิดว่าไม่เป็นไร งั้นก็ได้ค่ะ ไวน์ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”เวทิกาทำท่าจะลุกขึ้น แต่กลับถูกดึ

อัคคีเงยหน้าสบตาสาวสวยตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่บ่งบอกถึงความตกใจแต่อย่างใด เพราะต่อให้เขากับ ‘พรรัมภา’ จะเคยมีความสัมพันธ์ต่อกัน แต่นั่นก็คืออดีต และไม่คิดที่จะกลับไปหาเธออยู่แล้ว“ตายจริง บังเอิญจังเลยนะคะ พิงค์ไม่คิดเลยว่าเราจะเจอกันที่นี่ อ้อ! จริงด้วย ก็ร้านนี้เป็นร้านโปรดของอิฐนี่นะ”พรรัมภาพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง หญิงสาวตั้งใจจะไปหาเพื่อนที่ร้านอาหารอื่น แต่บังเอิญเจอหมออัคคี ชายหนุ่มผู้แสนจะเย็นชาเสียเหลือเกิน ขนาดว่าเธอยอมพลีกายให้ง่ายๆ เขายังทำเหมือนไม่ได้มีความหมายอะไรด้วย ตอนแรก พรรัมภาก็ถอดใจและเลิกตื๊อหมอหนุ่มไปได้เดือนกว่า แต่พอมาเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังนั่งเดตกับผู้หญิงคนอื่น ความรู้สึกไม่พอใจก็ร้อนขึ้นมาอีกครั้ง จนต้องรีบเดินเข้ามาในร้านเพื่อทักทายเขา“อืม บังเอิญจริงๆ”พูดสั้นๆ เป็นปกติของอัคคีอยู่แล้วที่ไม่ค่อยสนใจจะเสวนากับพรรัมภามากนัก ในเมื่อความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นมันจบแล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องสนใจเธอ อีกอย่าง เขาเคยพูดไว้ชัดเจนเสมอว

“แม่ครับ อย่าทำแบบนี้เลย” แม้ใจจะอยากให้คนรักสาวกลับมาแค่ไหน แต่อคินเองก็ไม่อยากเอาเรื่องแม่มาเป็นข้อต่อรองให้เวทิกาลำบากใจ ถ้าเธอจะกลับมาก็ต้องกลับมาเพราะรักเขาเท่านั้น“ได้ไหมหนูไวน์ ทำเพื่อแม่เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม ให้อภัยแม่ แล้วกลับมารักลูกชายแม่เถอะนะ” แทบจะร้องไห้ออกมา เพราะกลัวเหลือเกินว่าลูกชายจะอยู่ไม่ได้หากไม่มีนางสักคน“แม่คะ คือว่า...ไวน์...”เวทิกาถึงกับพูดไม่ออก ความจริงก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่สามารถเห็นแก่ตัวและกลับไปหาอคินได้อีก ในเมื่อตอนนี้ ร่างกายของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่การจะปฏิเสธอิงอรตามตรงก็ดูจะใจร้ายมากเกินไป“นะไวน์ ให้แม่ได้ตายตาหลับเถอะนะ” คราวนี้พูดออกมาอย่างไร้หนทาง ต่อให้ต้องคุกเข่าอ้อนวอนเพื่ออคิน นางก็จะยอมทำทุกอย่าง“ไวน์ขอคุยกับคินได้ไหมคะ” เวทิกาพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าอคินด้วยสายตาจริงจัง“ได้ๆ ให้โอกาสลูกชายแม่อีกครั้งนะ อะไรที่ผ่านมาแล้วก็ให้ผ่านไป มาเริ่มกันใหม่นะไวน์” อิงอรยิ้มออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นว่าเริ่มมีโอกาสที่เวทิกา

อัคคีจับปลายคางของหญิงสาวให้หันมาสบตาอีกครั้ง ภายใต้แววตาดื้อรั้นนั้น หมอหนุ่มรู้ดีว่าเธอเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่เจ้าหล่อนเองก็ต้องได้รับการสั่งสอนที่กล้ามาท้าทายเขาเช่นกัน“อยากทำอะไรก็รีบทำ” ตอบโต้เพียงเท่านี้ เพราะรู้ดีว่าต่อให้พูดอะไรไป คนตรงหน้าก็คงไม่พอใจและหาเรื่องเธอต่อแน่อัคคีไม่สนใจรอคนตัวเล็กพูดอะไรอีกต่อไป ดันเรียวขาทั้งสองข้างออกพร้อมกับดันความเป็นชายเข้าไปด้านในกายสาวอย่างรวดเร็วและรุนแรง สร้างความเจ็บปวดให้เธอ จริงอยู่ว่าทั้งคู่เคยผ่านการมีอะไรกันมาหลายครั้งแล้ว แต่การรุกรานอย่างรุนแรงเช่นนี้ก็ทำให้หญิงสาวเจ็บปวดทรมานได้“ฮึกๆ ไวน์เจ็บ”เวทิการ้องออกมาเพราะทนไม่ไหวอีกต่อไป อัคคีไม่เพียงแต่ดันกายแกร่งเข้ามาเท่านั้น แต่ยังเริ่มบทเพลงรักที่รุนแรงและกระแทกกระทั้นเสียจนเธอไม่สามารถรับมือได้ ความแข็งและเย็นจากพื้นแผ่ทั่วร่าง หญิงสาวรู้สึกเจ็บแสบไปทั่วร่างจนอยากให้ชายหนุ่มหยุดการกระทำทั้งหมด“เจ็บหรือชอบกันแน่ ฮะ” ยังโถมร่างใส่หญิงสาวอย่างแรงตามความต้องการของตนเอง โดยไม่สนว่าคนคัวเล็หจะร้องเจ็บปวดแค่ไหน เพรา