Alle Kapitel von คนโปรดคุณหมอ: Kapitel 51 – Kapitel 60

“ผมจะพูดชัดๆ ช้าๆ อีกครั้งว่า ไม่! ทำไม? เงินที่ผมให้มันไม่มากพอหรือยังไง คุณถึงได้อยากออกไปหางานทำนัก เอาเวลาของคุณมาพัฒนาตัวเองและปรนนิบัติผมให้ดีขึ้นดีกว่าไหม” ชายหนุ่มพูดเสียงดัง แม้รู้ว่าตัวเองเอาแต่ใจ แต่ในเมื่อนี่คือความต้องการของเขา เวทิกาก็ต้องยินยอมอย่างไม่มีข้อแม้“นี่คุณอิฐไม่คิดจะให้ไวน์มีชีวิตของตัวเองเลยหรือไง ไวน์ขายตัวให้คุณก็จริง แต่ไวน์ไม่ได้ขายจิตวิญญาณให้ด้วยนะคะ” เมื่อเหลืออดจึงสาดถ้อยคำที่ผสมความน้อยใจเอาไว้ใส่ชายหนุ่มด้วยดวงตาแดงก่ำ เธอพยายามที่จะไม่ร้องออกมา หรือต่อให้ร้องไห้ คนบ้าอำนาจอย่างเขาก็คงไม่สนใจอะไร“ผมจะไม่ยุ่งวุ่นวายอะไรกับคุณเลย ถ้าถึงวันที่เราหมดสัญญาต่อกัน แต่ตอนนี้ คุณยังอยู่ในการดูแลของผม และคุณไม่มีสิทธิ์มาร้องขออะไรด้วยซ้ำ หวังว่าที่ผมพูดคงจะชัดเจนมากพอนะ” อัคคีพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาให้รู้ว่าพูดจริง และเวลานี้เธอไม่ควรที่จะดื้อกับเขา“แบบนั้นก็ได้ค่ะ” เวทิกาพยักหน้าอย่างยอมรับชะตาชีวิตของตนเอง ก่อนที่จะค่อยๆ ดิ้นออกจากการเกาะกุมของหมอหนุ่มโดยที่เขาก็ย

 ทั้งคืน อัคคีเสพสมกับคนตัวเล็กจนอิ่มเอม ความสุขสำหรับเขาคือการได้ร่วมรักกันแบบที่เธอเองก็เป็นฝ่ายยินยอมโดยไม่ต้องร้องขอ และจากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ หมอหนุ่มก็รับรู้ได้ว่าเวทิกาได้เปิดใจให้ตนมากขึ้น และเริ่มรู้หน้าที่ของการเป็นเด็กของเขา และตั้งใจปรนนิบัติอย่างเต็มที่แม้ประสบการณ์จะยังไม่มากนักแต่ต่อให้หญิงสาวนอนอยู่เฉยๆ ก็สามารถทำให้เขาต้องการเธอได้อย่างถึงที่สุดเช่นกัน เช้านี้จึงเป็นเช้าที่อัคคีแทบไม่อยากลุกไปทำงานอีกเช่นเคย เพราะอยากนอนกอดร่างกายนุ่มนิ่มบนเตียงต่อไปเรื่อยๆ“ผมไม่อยากไปทำงานเลย เมื่อคืน คุณทำให้ผมมีความสุขมากนะไวน์” พูดจบก็จูบที่หน้าผากหญิงสาว ก่อนจะดึงร่างบางเปลือยเปล่าเข้ามากอดด้วยความลุ่มหลง“ไม่ได้นะคะ คนไข้รอให้คุณอิฐไปตรวจอยู่”เวทิกาค่อยๆ ดันอกอัคคีเบาๆ เธอเองก็อดเขินอายไม่ได้เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ทั้งสองต่างปรนเปรอกันอย่างไม่มีใครยอมใคร และมันก็คงเป็นครั้งแรกที่เธอตั้งใจปรนนิบัติชายหนุ่ม ตอบแทนที่เขาช่วยจัดการเรื่องของเสี่ยวาโยให้

“นี่แกจะโง่อีกนานไหม ถึงไม่มีเสี่ยวาโย แม่ก็มีเสี่ยคนอื่นให้ได้กู้เงิน และหนี้ที่ติดเสี่ยวาโยหมดไปแล้วก็จริง แต่แกคิดว่า นี่มันคือการใช้หนี้ทั้งหมดที่แม่มีแล้วเหรอ” เบญจาพูดเสียงดังด้วยความไม่พอใจ ด้วยมองว่าเวทิกาหนีปัญหา และทำให้ตนเองกับแม่ต้องลำบากจนถึงทุกวันนี้“แล้วตอนนี้ แม่อยู่ไหน” เวทิกาเอ่ยถามขึ้นเมื่อมองไปรอบๆ ไม่เจอตัวพิสมัย“นั่นไง! มาพอดี” ว่าแล้วเบญจาก็หันไปมองผู้เป็นแม่ที่เดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกับหนีบขวดเหล้ามาด้วยสองขวด“อีไวน์ แกกลับมาแล้วเหรอ” พิสมัยพูดขึ้น พร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ไม่นานก็หันไปยิ้มเยาะอย่างมีความสุขกับเบญจาต่อ“เห็นไหมแม่ เบียร์บอกแล้วว่า สุดท้าย มันก็ต้องกลับมา แค่เบียร์โพสต์ว่าเรากำลังลำบากนิดหน่อย มันก็แจ้นกลับมาเลย” พูดอย่างเย้ยหยันที่ท้ายที่สุดเวทิกาก็หลงกลแผนของตนกับพิสมัยจนได้“นี่มันอะไรกัน สองคนไม่ได้ทะเลาะกันหรือยังไง” เวทิกาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ“แกประสาทหรือเปล่า ฉันกับลูกเนี่ยนะจะทะเลาะกัน พวกฉันวางแผนให้แกคิดว่

“อิฐ”อัคคีตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะหันหน้าหนีไป ไม่รู้ว่าตนเองรู้สึกอย่างไรกันแน่ ปกติแล้ว การที่มีสาวสวยถูกใจมานั่งข้างๆ แบบนี้ เขามักจะอยากสานต่อกับเจ้าหล่อน แต่มาครั้งนี้กลับรู้สึกไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า และนึกถึงแต่ใบหน้าของเวทิกาเพียงผู้เดียว“เพื่อนพี่มันมีเรื่องเซ็งๆ ลิลลี่ช่วยดูแลหน่อยละกันนะ” เมื่อเห็นว่าเพื่อนซี้เอาแต่นิ่ง ไม่เหมือนอัคคีที่เคยรู้จัก เรวัตจึงรับบทเพื่อนที่แสนดีแนะนำให้สาวสวยรีบปรนนิบัติ“ค่ะ พี่อิฐอยากทานอะไรไหมคะ เดี๋ยวลิลลี่ป้อนให้” พูดพร้อมกับตักอาหารเตรียมป้อนใส่ปากให้ชายหนุ่ม แต่จู่ๆ ก็ถูกเขาจับที่ข้อมือเอาไว้เสียก่อน“คืนนี้ ผมอยากอยู่คนเดียว คุณกลับไปเถอะ” พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะปล่อยมือหญิงสาวราวกับว่าไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย“แต่ว่า…” ลิลลี่พึงพอใจในความรูปหล่อของชายหนุ่มตรงหน้า จึงคิดอยากจะลองตื๊อดูสักตั้ง“ผมไม่ชอบพูดอะไรซ้ำ” คราวนี้ถึงกับหันไปมองสาวสวยด้วยสายตาไม่พอใจ บ่งบอกให้รู้ว่าเขาไม่ต้องการเธอจริงๆ จนในที่สุด เธอก็ยอมเ

เวทิกากอดและลูบหลังอดีตคนรักเพื่อเป็นการปลอบใจ แม้ว่าที่ผ่านมา แม่ของชายหนุ่มจะไม่ค่อยชอบเธอนัก แต่ก่อนหน้านี้ที่มีโอกาสได้ปรับความเข้าใจกัน มันก็ทำให้หญิงสาวเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ที่ห่วงลูกชายมากขึ้น อคินเป็นคนดี จึงไม่แปลกที่แม่ของเขาจะหวงลูกชายเป็นพิเศษ“คินแค่คิดว่า คินยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณแม่เลย” พูดเสียงอู้อี้ เขาไม่คิดว่าแม่จะจากไปเร็วขนาดนี้ แม้จะทำใจมาบ้างแล้ว แต่พอถึงเวลาจริงๆ มันก็ไม่ง่ายเลย“อย่าพูดแบบนี้สิ การที่คินเรียนจบ มีงานทำ แค่นี้แม่ก็ภูมิใจมากแล้วนะ คินยังโชคดี ไม่เหมือนไวน์ที่ไม่มีโอกาสได้ดูแลพ่อเลย”หญิงสาวพูดขึ้นอย่างสะเทือนใจ เธอเองก็โดดเดี่ยวมาตลอด แม้จะรู้สึกอ่อนล้า แต่ก็ไม่สามารถอ่อนแอได้ เพราะเมื่อไหร่ที่เธอทุดลง เมื่อนั้นก็เท่ากับว่าสิ่งที่สู้มาตลอดนั้นสูญเปล่า“แต่ไวน์เก่งกว่าคินเยอะ ไวน์อยู่ได้ด้วยตัวเอง แต่คินอยู่ไม่ได้” พูดพร้อมกับสบตาผู้หญิงที่เขารักคนที่สอง ทั้งยังไม่รู้ว่าต่อจากนี้ตัวเองจะเป็นอย่างไร“อย่าเพิ่งคิดอะไรตอนนี้เลยนะคิน ไวน์ว่าเราต้องจัดการเรื่องงานศพแม่ก่อนนะ&