All Chapters of เมีย(ลับ)ของนายวิศวะ: Chapter 11

ตอนที่11#วายุ ผมออกตามหลังเม็ดทรายมา ผมเห็นสีหน้าท่าทางของเธอ ยังไม่เต็มร้อยเท่าไหร่ สงสัยจะช็อกหนักที่เจอผมในวันนี้ ผมไม่ได้เป็นห่วงนะ แต่แค่รู้สึกแปลกใจ ยัยเด็กนี้จำผมไม่ได้จริงเหรอ ผมจำเม็ดทรายได้เพราะผมให้คนตามสืบเรื่องคนที่ผมจะต้องหมั้นด้วย และ ก็ดันเป็นคนที่รู้จักกัน ลุงมาวินเป็นเพื่อนสนิทของพ่อผม ผมเคยเจอกับเม็ดทรายตั้งแต่เธอยังเด็กมากๆ น่าจะ ตอนที่เม็ดทราย4-5 ขวบล่ะมั้ง ทีแรกผมก็จำเม็ดทรายไม่ได้หรอก แต่มานึกถึงตอนที่เธอหลับที่คอนโดผม ภาพมันย้อนกลับมาในหัวผม เป็นภาพที่ผมไปเจอเธอนอนอยู่ในห้องทำงานของพ่อผม เธอมากับลุงมาวิน ลุงมาวินจะมาคุยงานกับพ่อผมประจำ วันนั้นเม็ดทราย หลับ ผมก็ต้องนั่งรอแบบเงียบๆ ผมจ้องมองใบหน้าเล็กตลอด และจู่ๆ เม็ดทรายก็ร้องไห้โวยวาย ผมเองก็ตกใจไม่น้อย เม็ดทรายตื่นและลุกขึ้นวิ่งมากอดผม ขอให้ผมพาไปหาพ่อเธอ ผมก็พาไปนะ ถ้าไม่พาไปเม็ดทรายคงร้องไห้จนตาบวมแน่ๆ พอได้เจอหน้าลุงมาวินเม็ดทรายไม่ใช่เด็กขี้แยเลย เธอเป็นเด็กคุยเก่ง ถึงนิสัยจะออกแนวเอาแต่ใจ แต่ยัยเด็กนี้ อ้อนเก่งมากครับ นั่นแหละ แต่หลังจากวันนั้นผมก็ไม่เคยเจอเม็ดทรายอีกเลย ไม