Semua Bab เมีย(ลับ)ของนายวิศวะ: Bab 1 - Bab 10

คลับLook u. เสียงเพลงที่เปิดดังสนั่น ผู้คนในคลับเต้นโยกย้ายไปตามเสียงเพลง แต่มีบุคคลนึงที่ไม่ค่อยสนุกกับการมาเที่ยวในครั้งนี้สักเท่าไหร่ " นี่ เม็ดทราย แกช่วยทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม ฉันอุตส่าห์พาแกมาเปิดโลกเลยนะ " เตยหอมพูด พร้อมมองเม็ดทรายที่ทำหน้าเบื่อเหมือนจะหนีพวกเธอกลับบ้าน เตยหอม เป็นเพื่อนของเม็ดทราย ตั้งแต่ม.ต้น ในกลุ่มของเม็ดทราย จะมีกันอยู่ 3 คน นั้นคือ เม็ดทราย ยาหวาน และ เตยหอม " ก็ฉันไม่อยากมานี่น่า วันนี้ ฉันอยากนอนดูซีรีย์มากกว่าอะ " เม็ดทรายก็เที่ยวคลับเหมือนกัน แต่ช่วงนี้ เธอไม่อยาก เที่ยว เธอ อยากกิน นอน และก็ดูซีรีย์ เธอไม่อยากไปไหน " นี่แกกิน นอน ดูซีรีย์ จนไม่ออกบ้าน ออกช่อง ขนาดพวกฉันชวนแกออกมากินข้าวด้วยกัน แกยังปฏิเสธเลย " เตยหอม สาวขาลุยประจำกลุ่มพูดบ่นเพื่อน " แต่ฉันก็ไม่อยากมานะ ฉันอยากอ่านนิยายมากกว่า ไม่มีเวลาว่างแบบนี้มานานแล้ว " ยาหวาน เพื่อนผู้อ่อนโยนและอ่อนหวานประจำกลุ่มพูด " นั่นไง พอกันเลย เอ้าๆ ไหนๆก็เข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันได้แล้ว แถมยังอยู่คณะเดียวกันด้วย ต้องฉลองหน่อย " เตยหอมพูดพร้อมรินเหล้าให้กับเพื่อ

ตอนที่3 " กรี๊ดดด ไอ้บ้ากราม ไอ้ชั่ว ไอ้เลว แกทำแบบนี้ได้ไง !!!! " เม็ดทรายกรีดร้องโวยวายปาของที่อยู่ใกล้มือที่สุด เธอตกใจมากที่ตื่นมาเจอสภาพตัวเอง เมื่อคืนภาพสุดท้ายที่จำได้คือ มีคนเรียกเธอจากนั้นก็จำอะไรอีกไม่ได้เลย เช้าตื่นมาเจอใครไม่รู้ที่นอนจับหน้าอกเธออยู่ และจากนั้นเธอก็โวยวายจนคนข้างตัวตื่น " ใครจะไปรู้ว่าเป็นเธอว่ะ เธอเข้ามาในห้องนี้ได้ไง เฮ้ย จะปาของใส่กันอีกนานไหม " วายุรับของที่เม็ดทรายปาใส่อย่างคนหงุดหงิดไม่ต่างกัน เขาก็ยัง งงๆ กับเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่ " นายเข้ามาห้องนี้ได้ยังไง!!! " เม็ดทรายถาม และปาหมอนใส่วายุ " จะแหกปากทำไม ฉันก็จำอะไรไม่ได้โว้ย!!! " วายุพูดกับเม็ดทราย " หึ้ย !!! แล้วนายทำแบบนี้กับคนไม่รู้จักได้ไง " เม็ดทรายพูดต่อพร้อมยืนชี้หน้าวายุ เธอได้แต่โวยวายปาข้าวของบนเตียงนอนใส่เขาจนลืมไปว่าตัวเองนั้นยังแก้ผ้าอยู่ " ฉันว่าเธอ ช่วยเงียบดีกว่าที่จะมายืนแก้ผ้าโวยวายอยู่นะ " วายุพูดพร้อมใช้สายตามองเรือนร่างของเม็ดทราย เขาจำได้ว่าเมื่อคืนให้เด็กที่ร้านพาผู้หญิงมาส่ง แต่ใครจะไปรู้ว่าจะเป็นเม็ดทราย " จิ " เม็ดทรายก้มดูตัวเอง และรีบห

ตอนที่5ตึก! ตึก! เสียงวิ่งเข้าอาคาร " ต๊ายย เม็ดทรายยย พ่ออุตส่าห์ปลุก แต่ไม่ยอมตื่น สายเลย อ๊ายยย " เม็ดทรายวิ่งไปบ่นตัวเองไป เมื่อคืนเธอดันดูการ์ตูนจนดึก เช้านี้เลยตื่นสายเธอเกือบไม่ได้เข้าเรียนในช่วงเช้าถ้าพ่อไม่ปลุก เม็ดทรายวิ่งเข้าคลาสเรียน ตอนนี้อาจารย์ได้เข้าสอนเรียบร้อยแล้ว พลั่ก!! ร่างเล็กของเม็ดทรายกระเด็นนิดหน่อย " โอ้ย คนยิ่งรีบๆ อยู่ จิ เดินยังไงของเธอเนี่ย " คนที่เดินชนกับเม็ดทราย ทำหน้าเหวี่ยงๆ ใส่เธอ ทั้งๆ ที่ก็ผิดด้วยกันทั้งคู่อ่ะ เม็ดทรายหันมองคู่กรณีทันที " ทำไมมองหน้าฉันทำไม " " ไม่ให้มองหน้าแล้วจะมองอะไร มีอะไรน่ามองด้วยเหรอ " เม็ดทรายพูดและเปิดประตูเข้าคลาสเรียน " แก อีบ้า ! " ลิลลี่ไม่กล้าโวยวายเสียงดัง เพราะคลาสวันนี้เป็นคลาสรวม ซึ่งจะมีทั้งนักศึกษาครบทุกชั้นปี " เม็ดทราย ทางนี้ " ยาหวานชูมือส่งสัญญาณให้เม็ดทราย เธอขออนุญาตอาจารย์ที่สอนอยู่และเดินไปนั่งกับเพื่อนๆ เม็ดทรายเดินไปนั่งกับเพื่อนๆ เธอนั่งเรียนจนจบคลาส " ทำไมวันนี้มาสายได้ล่ะ " เตยหอมถามฉัน " ตื่นสาย เมื่อคืนดูการ์ตูนดึกไปหน่อย " ฉันพูดยิ้ม ๆ ยาหวานยิ้มตามฉัน

ตอนที่7 ปรี๊ดด เสียงแตรรถดังจากด้านหลัง ฉันรีบหันไปมองรถคันที่บีบแตร รถขับเคลื่อนเข้ามาใกล้ฉัน และลดกระจกลงพอฉันเห็นหน้าเจ้าของรถฉันก็เชิดหน้าและก้าวเดินหนี " นี่! แก ! ยัยเด็กบ้า เกะกะขวางทางรถวิ่ง " เสียงลอยดังเข้ามาในหูฉันก็ไม่สนใจ เสียงแหลมน่ารำคาญมาก ปรี๊ดด เธอยังคงบีบแตรรถไล่ตามหลังฉันทั้งๆ ที่ฉันเดินอยู่บนฟุตบาททางเดินเท้า " นี่ป้า!! โรคจิตรึไง ไม่มีตาดูเหรอว่าที่ฉันเดินน่ะ มันทางเท้า ... รถป้าจะขับขึ้นมาวิ่งบนนี้รึไง " ฉันหันไปด่า ป้าโรคจิตคนนี้ ทำไมชีวิตฉันช่วงนี้เจอแต่คนไม่ปกตินะ " ยัยเด็กปากดี ระวังตัวไว้เถอะ " รุ่นพี่คนนี้ด่าฉันเสร็จก็ปิดกระจกและขับรถหนีไปเลย " ประสาท แค่เดินชนกัน ตามหาเรื่องไม่จบสักทีนะ " ฉันบ่นพึมพำและเดินต่อไปเพื่อไปหน้ามหาลัย ฉันยื่นรอรถประจำทางสายไปทางบ้าน ระหว่างนั้นก็มีกลุ่มเด็กอาชีวะ ไล่ตีกันมา พวกกลุ่มเด็กนักเรียนอาชีวะ วิ่งกรูกันมาเป็นกลุ่มใหญ่คนที่ยืนรอรถถึงกลับวิ่งหนีตายไปคนละทิศคนละทาง รวมถึงฉันด้วย " กรี๊ดดด ไอ้พวกบ้าาาา " ฉันวิ่งไม่คิดชีวิต ยังไงก็ต้องหนีจากตรงนี้ให้ได้ก่อน ตุ้บ!!! จู่ๆ ก็มีเ

ตอนที่9 ฉันจะอ้าปากด่าเขาอีก แต่เขายกอะไรบางอย่างขึ้นให้ฉันดู และมันคือสำลีที่ชุบแอลกอฮอล์แล้ว อะไร นี่เขากำลังนั่งทำแผลที่เท้าให้ฉันเหรอ ไม่ใช่ ฉันว่าไอ้บ้านี่ ผีเข้าแน่ๆ " นายเป็นใคร " ฉันถามเพื่อความแน่ใจ " อะไรของเธอ " เขาถามฉันกลับพร้อมทำคิ้วขมวดไม่เข้าใจกับคำถามฉัน" นายกินอะไรผิดมารึเปล่า หรือ ผีเข้านาย " ฉันยังคงพูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อย ก็จะไม่ให้พูดแบบนี้ได้ไง จู่ๆ คนโรคจิตแบบเขาจะมานั่งทำแผลให้ฉัน มันไม่แปลกหน่อยเหรอ " นั่งเฉยๆ อยู่นิ่งๆ ไม่เป็นรึไง " เขาส่ายหน้าและจับเท้าฉันไว้แน่น พร้อมก้มหน้าทำแผลต่อ โดยไม่สนใจคำพูดของฉันเลย ฉันก็ยอมนั่งดีๆ ให้เขาได้ทำแผล พร้อมมองไปรอบๆ ที่ฉันอยู่ " ห้องนายเหรอ " ฉันถามเขา" ใช่ " เขาตอบพร้อมเอาพลาสเตอร์ยาปิดที่แผลให้ฉัน " ทำไมนายไม่ไปส่งฉันที่บ้าน พามาห้องนายทำไม " " ก็ถ้าเธอตื่นมาบอกทางฉันสักนิด ฉันคงไม่พาเธอมาห้องหรอก " " เฮ้อ ฉันจะกลับแล้ว " " นั่งให้มันดีๆ " วายุพูดพร้อมมองรอดไปที่ใต้กระโปรงฉัน ฉันรีบหุบขาทันที และหันไปมองเขาตาขวาง " นายมันโรคจิต เสร็จรึยัง " " อื้ม " เขาตอบและเก็บของลงกล่องยา จากนั